ਯਦ੍ਯੇष ਭੂਮਿਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਦਿਵਂ ਵਾ ਰਸਾਤਲਂ ਵਾਪਿ ਨਭਸ੍ਤਲਂ ਵਾ। ਏਵਂ ਵਿਗੂਢੋऽਪਿ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਰਦਗ੍ਧਃ ਪਤਿष੍ਯਤੇ ਭੂਮਿਤਲੇ ਗਤਾਸੁਃ
ਜੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੁਕਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਰਘੁਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭੈਰ੍ਵृਤਃ। ਵਧਾਯ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਕਰ੍ਮਣ- ਸ੍ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਇਹ ਵੱਡੇ ਅਰਥ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਘੁ ਕੁਲ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
thumb|ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੀਹ ਤੇ ਸੱਤ (ਇਕੱਤਰ) ਸੰਗਰ੍ਹਾ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤੁ ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ ਨਿਵृਤ੍ਯਾਹਵਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਤਤਃ
ਰਾਘਵ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੋऽਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਵਧਂ ਤੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸ਼ੂਰੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਥ ਰਾਵਣਿਃ
ਤੇਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਸ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇਨ ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵृਤਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਲਸਤਿਆ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਰਣਾਯਾਭ੍ਯੁੁਦ੍ਯਤੌ ਵੀਰੌ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁष੍ਕਰੋਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ ਨੂੰ, ਦੋ ਭਰਾ ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦਿਖਾਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਤੁ ਰਥੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਤਦਾ। ਬਲੇਨ ਮਹਤਾਵृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਵਧਮਰੋਚਯਤ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਬਣਾਏ।
ਮੋਹਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਹਨ੍ਤੁਂ ਸੀਤਾਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਵਾਨਰਾਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ
ਸਭ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਭਿਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕਾਨਨੌਕਸਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਰਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਿਲਾਹਸ੍ਤਾ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪੁਰਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਜਗਾਮ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸੁਮਹਚ੍ਛृਙ੍ਗਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੋਟੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਤਾਨਨ੍ਦਾਂ ਸੀਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਰਥੇ। ਏਕਵੇਣੀਧਰਾਂ ਦੀਨਾਮੁਪਵਾਸਕृਸ਼ਾਨਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁਰਝਾਈ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟੈਕਵਸਨਾਮਮृਜਾਂ ਰਾਘਵਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਰਜੋਮਲਾਭ੍ਯਾਮਾਲਿਪ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਇਕ ਗੰਦੀ ਕਪੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਗਹਣੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਮਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਵੇਖੀ।
ਤਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਮੈਥਿਲੀਮਧ੍ਯਵਸ੍ਯ ਚ। ਬਭੂਵਾਚਿਰਦृष੍ਟਾ ਹਿ ਤੇਨ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਹ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਾਂ ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ, ਤਪਸਵਿਨੀ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਸਮਰ੍ਥਿਤਮਸ੍ਯੇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸਹ ਤੈਰ੍ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਰਭ੍ਯਧਾਵਤ ਰਾਵਣਿਮ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਦ੍ ਵਾਨਰਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕੋਸ਼ਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸੀਤਾਮਕਰ੍षਯਤ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀਂ ਰਾਮ ਰਾਮੇਤਿ ਮਾਯਯਾ ਯੋਜਿਤਾਂ ਰਥੇ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, 'ਰਾਮ! ਰਾਮ!' ਚੀਖਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਗृਹੀਤਮੂਰ੍ਧਜਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਦੈਨ੍ਯਮਾਗਤਃ। ਦੁਃਖਜਂ ਵਾਰਿ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੰਝੂ ਛੱਡੇ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦੁਰਾਤ੍ਮਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਾਸ਼ਾਯ ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਾਮृਸ਼ਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਣਾਂ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਯੋਨਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਏ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ, ਔਰਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਅਪਣਾਈ।
ਧਿਕ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਂ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ। ਨृਸ਼ਂਸਾਨਾਰ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰ ਪਾਪਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਅਨਾਰ੍ਯਸ੍ਯੇਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਘृਣਾ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਘृਣ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਇੰਨੀ ਮੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਰਦਈ, ਅਨਾਰੀ, ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਛੋਟਾ ਤੇ ਪਾਪੀ; ਅਨਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਇੰਨਾ ਮੰਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਦਿਲਕਸਤੀ ਨਹੀਂ।
ਚ੍ਯੁਤਾ ਗृਹਾਚ੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਰਾਮਹਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਮੈਥਿਲੀ। ਕਿਂ ਤਵੈषਾਪਰਾਦ੍ਧਾ ਹਿ ਯਦੇਨਾਂ ਹਂਸਿ ਨਿਰ੍ਦਯ
ਮੈਥਿਲੀ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਰਾਜ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸੀਤਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨ ਚਿਰਂ ਜੀਵਿष੍ਯਸਿ ਕਥਂਚਨ। ਵਧਾਰ੍ਹ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਮਮ ਹਸ੍ਤਗਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ; ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਘਾਤਿਨਾਂ ਲੋਕਾ ਲੋਕਵਧ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਃ। ਇਹ ਜੀਵਿਤਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਾਤਲਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸਾਯੁਧੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦਨੀਕਂ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕੋਪਾਨਾਮਨੀਕੇਨ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਪਰ ਇੱਕ ਰਾਖਸ, ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾਗਤਾਃ। ਤਾਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਮਦ੍ਯੈਵ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ, ਰਾਮ ਤੇ ਤੂੰ ਇਥੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਏ ਹੋ; ਅੱਜ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।