ਸ ਤੁ ਵੈਹਾਯਸਰਥੋ ਯੁਧਿ ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਅਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਜੰਗ ਕਰਦਾ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੌ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵੇਗੇਨ ਪਰੀਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਧਨੁषੀ ਸਸ਼ਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤ੍ਰ ਚਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਨ੍ਤੌ ਗਗਨਂ ਸ਼ਰਜਾਲੈਰ੍ਮਹਾਬਲੌ। ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਨੈਵ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਤੁਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੱਜੇ।
ਸ ਹਿ ਧੂਮਾਨ੍ਧਕਾਰਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਨ੍ਨਭਃ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨੀਹਾਰਤਮਸਾ ਵृਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਧੂੰਹ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧੁੰਦ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਵ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨ ਚ ਨੇਮਿਖੁਰਸ੍ਵਨਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਚਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਚ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਚਲਣ ਸਮੇਂ ਨਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿਸਿਆ।
ਘਨਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਤਿਮਿਰੇ ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षਮਿਵਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਸ ਵਵਰ੍ष ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਾਰਾਚਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਅਜੀਬ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਬਾਹੂ ਨੇ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਰਾਮਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਵਰੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਵਣਿਃ
ਰਾਵਣ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵਰਦਾਨ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੌ ਹਨ੍ਯਮਾਨੌ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ। ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾਨ੍ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਤਿਗ੍ਮਾਨ੍ ਮੁਮੁਚਤੁਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ, ਨਾਰਾਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਵਣਿਂ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਣਃ। ਨਿਕृਤ੍ਯ ਪਤਗਾ ਭੂਮੌ ਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ੋਣਿਤਾਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੌ ਨਰੋਤ੍ਤਮੌ। ਤਾਨਿषੂਨ੍ ਪਤਤੋ ਭਲ੍ਲੈਰਨੇਕੈਰ੍ਵਿਚਕਰ੍ਤਤੁਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਬਾਰਿਸ਼ ਵਿਚ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਡਿੱਗਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਤੋ ਹਿ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਤੌ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਨਿਪਤਿਤਾਞ੍ਛਿਤਾਨ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਤੌ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਸਸृਜਾਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਡਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਵੇਖਦੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਉੱਚਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਰਾਵਣਿਸ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਥੇਨਾਤਿਰਥੋऽਪਤਤ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤੌ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਲਘ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਰਾਵਣ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਤੇਨਾਤਿਵਿਦ੍ਧੌ ਤੌ ਵੀਰੌ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਃ ਸੁਸਂਹਤੈਃ। ਬਭੂਵਤੁਰ੍ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਪੁष੍ਪਿਤਾਵਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਏ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗहरे ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੋਵੇਂ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਸ੍ਯ ਵੇਗਗਤਿਂ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਚ ਰੂਪਂ ਧਨੁਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵਾਭ੍ਰਸਮ੍ਪ੍ਲਵੇ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਰੂਪ, ਧਨੁਸ਼ ਜਾਂ ਤੀਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਹਰਯੋ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਗਤਾਸਵਃ। ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਬੰਦਰ ਵੀ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਸੈਂਕੜੇ ਉਥੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਨੈਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਇਕ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'
ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍। ਪਲਾਯਮਾਨਂ ਮਤ੍ਤਂ ਵਾ ਨ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਲੜਦਾ ਨਹੀਂ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੁ ਵਧੇ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਭੁਜ। ਆਦੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵੋ ਮਹਾਵੇਗਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਹੀ ਮੈਂ ਜਤਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਤਰ ਵਰਤਾਂਗੇ।
ਤਮੇਨਂ ਮਾਯਿਨਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਰਥਂ ਬਲਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਛੋਟੇ ਜਾਦੂਗਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ, ਜਿਸਦੀ ਰਥ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਯਦ੍ਯੇष ਭੂਮਿਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਦਿਵਂ ਵਾ ਰਸਾਤਲਂ ਵਾਪਿ ਨਭਸ੍ਤਲਂ ਵਾ। ਏਵਂ ਵਿਗੂਢੋऽਪਿ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਰਦਗ੍ਧਃ ਪਤਿष੍ਯਤੇ ਭੂਮਿਤਲੇ ਗਤਾਸੁਃ
ਜੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੁਕਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਰਘੁਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭੈਰ੍ਵृਤਃ। ਵਧਾਯ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਕਰ੍ਮਣ- ਸ੍ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਇਹ ਵੱਡੇ ਅਰਥ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਘੁ ਕੁਲ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
thumb|ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੀਹ ਤੇ ਸੱਤ (ਇਕੱਤਰ) ਸੰਗਰ੍ਹਾ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤੁ ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ ਨਿਵृਤ੍ਯਾਹਵਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਤਤਃ
ਰਾਘਵ ਜੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੋऽਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਵਧਂ ਤੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸ਼ੂਰੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਥ ਰਾਵਣਿਃ
ਤੇਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਸ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇਨ ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵृਤਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸੁਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਲਸਤਿਆ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਰਣਾਯਾਭ੍ਯੁੁਦ੍ਯਤੌ ਵੀਰੌ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁष੍ਕਰੋਤ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ ਨੂੰ, ਦੋ ਭਰਾ ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦਿਖਾਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ਤੁ ਰਥੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਤਦਾ। ਬਲੇਨ ਮਹਤਾਵृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਵਧਮਰੋਚਯਤ੍
ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਬਣਾਏ।
ਮੋਹਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਹਨ੍ਤੁਂ ਸੀਤਾਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਵਾਨਰਾਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ
ਸਭ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।