ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਓਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਜਹਿ ਵੀਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਅਦृਸ਼੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਦਿਸੇ ਜਾਂ ਨਾ ਦਿਸੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਯਸਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਵਧਿष੍ਯਸਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੂੰ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਃ। ਯਜ੍ਞਭੂਮੌ ਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਾਵਕਂ ਜੁਹੁਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਜੁਹ੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਰਕ੍ਤੋष੍ਣੀषਧਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਵਣਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਪੱਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸਣਾਂ, ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਓਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਿਧੋऽਥ ਬਿਭੀਤਕਾਃ। ਲੋਹਿਤਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ੍ਰੁਵਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ, ਯਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਬਿਭੀਤਕਾ ਫਲ, ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਲੈ ਆਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸਤੋਮਰੈਃ। ਛਾਗਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਗਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜੀਵਤਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਤੇ ਭਾਲੇ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਪੂਰੀ ਕਾਲੀ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਕृਦ੍ਧੋਮਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਧੂਮਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਚਿषਃ। ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਜਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਤੇ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਸ੍ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਸਂਨਿਭਃ। ਹਵਿਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਵਕਃ ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਠੀ ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸੁਭ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਵਾਜਿਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਬਾਣੈਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਯੁਤਃ। ਆਰੋਪਿਤਮਹਾਚਾਪਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਥ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੋ ਵਪੁषਾ ਤਪਨੀਯਪਰਿਚ੍ਛਦਃ। ਮृਗੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ ਰਥਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਹਿਰਣਾਂ, ਅਰਧ ਚੰਦ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਭਾਅਤ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਹਾਕਮ੍ਬੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਪਾਵਕਸਂਨਿਭਃ। ਬਭੂਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਃ ਕੇਤੁਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਸਮਲਂਕृਤਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਵਿਦੂਰਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਚਾਦਿਤ੍ਯਕਲ੍ਪੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਪਾਲਿਤਃ। ਸ ਬਭੂਵ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਰਾਵਣਿਃ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਅਜੈਯ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭਿਨਿਰ੍ਯਾਯ ਨਗਰਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰ ਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਦ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਯੌ ਤੌ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੌ ਵਨੇ। ਜਯਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਾਯ ਰਣੇऽਧਿਕਮ੍
ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਝੂਠਮੂਠ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਾਸੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਕ ਜਿੱਤ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਨਰਾਮੁਰ੍ਵੀਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਅੱਜ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਪਪਾਤਾਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਚੋਦਿਤਃ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਾਰ੍ਮੁਕਨਾਰਾਚੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੂ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਕਤਾਈ ਹੋਈ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਨਾਗੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਾਵਿਵ। ਸृਜਨ੍ਤਾਵਿषੁਜਾਲਾਨਿ ਵੀਰੌ ਵਾਨਰਮਧ੍ਯਗੌ
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਵੇਖਿਆ।
ਇਮੌ ਤਾਵਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਸਂਤਤਾਨੇषੁਧਾਰਾਭਿਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍
ਇਹ ਦੋ ਹਨ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਤੇ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਵੈਹਾਯਸਰਥੋ ਯੁਧਿ ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਅਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਜੰਗ ਕਰਦਾ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੌ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵੇਗੇਨ ਪਰੀਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਧਨੁषੀ ਸਸ਼ਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤ੍ਰ ਚਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਨ੍ਤੌ ਗਗਨਂ ਸ਼ਰਜਾਲੈਰ੍ਮਹਾਬਲੌ। ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਨੈਵ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਤੁਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੱਜੇ।
ਸ ਹਿ ਧੂਮਾਨ੍ਧਕਾਰਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਨ੍ਨਭਃ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨੀਹਾਰਤਮਸਾ ਵृਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਧੂੰਹ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧੁੰਦ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਵ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨ ਚ ਨੇਮਿਖੁਰਸ੍ਵਨਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਚਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਚ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਚਲਣ ਸਮੇਂ ਨਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿਸਿਆ।
ਘਨਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਤਿਮਿਰੇ ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षਮਿਵਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਸ ਵਵਰ੍ष ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਾਰਾਚਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਅਜੀਬ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਬਾਹੂ ਨੇ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਰਾਮਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਵਰੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਾਵਣਿਃ
ਰਾਵਣ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵਰਦਾਨ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੌ ਹਨ੍ਯਮਾਨੌ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ। ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾਨ੍ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਤਿਗ੍ਮਾਨ੍ ਮੁਮੁਚਤੁਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ, ਨਾਰਾਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਵਣਿਂ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਣਃ। ਨਿਕृਤ੍ਯ ਪਤਗਾ ਭੂਮੌ ਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ੋਣਿਤਾਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੌ ਨਰੋਤ੍ਤਮੌ। ਤਾਨਿषੂਨ੍ ਪਤਤੋ ਭਲ੍ਲੈਰਨੇਕੈਰ੍ਵਿਚਕਰ੍ਤਤੁਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਬਾਰਿਸ਼ ਵਿਚ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਡਿੱਗਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।