ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹਾਹਵੇ। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਖਰਪੁਤ੍ਰਕਰਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ—ਖਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ।
ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ੂਲਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਘਵਃ। ਸ ਭਿਨ੍ਨੋ ਨੈਕਧਾ ਸ਼ੂਲੋ ਦਿਵ੍ਯਹਾਟਕਮਣ੍ਡਿਤਃ। ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਰਾਮਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਆ ਸ਼ੂਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਨਭੋਗਤਾਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਭਾਲਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਸ਼ੂਲਂ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਕਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੋਠਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਠਹਿਰ! ਠਹਿਰ!'
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪਾਵਕਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸਂਦਧੇ ਤੁ ਸ਼ਰਾਸਨੇ
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇਨ ਤਦਾ ਰਣੇ। ਸਂਛਿਨ੍ਨਹृਦਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਚ
ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਉਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰਣ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪਾਤਨਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮੇਵ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤ ਰਾਮਬਾਣਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦਸ਼ਰਥਨृਪਸੂਨੁਬਾਣਵੇਗੈ ਰਜਨਿਚਰਂ ਨਿਹਤਂ ਖਰਾਤ੍ਮਜਂ ਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਦृਸ਼ੁਰਥ ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਗਿਰਿਮਿਵ ਵਜ੍ਰਹਤਂ ਯਥਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲਾ ਖਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਥੁੰਮਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ।
thumb|ਅਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤਿਰਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਕਟਕਟਾਯ੍ਯ ਚ
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦੰਦ ਕਟਕਟਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਓਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਜਹਿ ਵੀਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਅਦृਸ਼੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਦਿਸੇ ਜਾਂ ਨਾ ਦਿਸੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਯਸਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਵਧਿष੍ਯਸਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੂੰ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਃ। ਯਜ੍ਞਭੂਮੌ ਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਾਵਕਂ ਜੁਹੁਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਜੁਹ੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਰਕ੍ਤੋष੍ਣੀषਧਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਵਣਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਪੱਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸਣਾਂ, ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਓਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਿਧੋऽਥ ਬਿਭੀਤਕਾਃ। ਲੋਹਿਤਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ੍ਰੁਵਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ, ਯਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਬਿਭੀਤਕਾ ਫਲ, ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਲੈ ਆਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸਤੋਮਰੈਃ। ਛਾਗਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਗਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜੀਵਤਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਤੇ ਭਾਲੇ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਪੂਰੀ ਕਾਲੀ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਕृਦ੍ਧੋਮਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਧੂਮਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਚਿषਃ। ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਜਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਤੇ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਸ੍ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਸਂਨਿਭਃ। ਹਵਿਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਵਕਃ ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਠੀ ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸੁਭ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਵਾਜਿਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਬਾਣੈਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਯੁਤਃ। ਆਰੋਪਿਤਮਹਾਚਾਪਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਥ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੋ ਵਪੁषਾ ਤਪਨੀਯਪਰਿਚ੍ਛਦਃ। ਮृਗੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ ਰਥਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਹਿਰਣਾਂ, ਅਰਧ ਚੰਦ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਭਾਅਤ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਹਾਕਮ੍ਬੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਪਾਵਕਸਂਨਿਭਃ। ਬਭੂਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਃ ਕੇਤੁਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਸਮਲਂਕृਤਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਵਿਦੂਰਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੌਣਕਦਾਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਚਾਦਿਤ੍ਯਕਲ੍ਪੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਪਾਲਿਤਃ। ਸ ਬਭੂਵ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਰਾਵਣਿਃ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਅਜੈਯ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭਿਨਿਰ੍ਯਾਯ ਨਗਰਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰ ਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਦ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਯੌ ਤੌ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੌ ਵਨੇ। ਜਯਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਾਯ ਰਣੇऽਧਿਕਮ੍
ਅੱਜ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਝੂਠਮੂਠ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਾਸੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਧੀਕ ਜਿੱਤ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਨਰਾਮੁਰ੍ਵੀਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਅੱਜ ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਪਪਾਤਾਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੇਣ ਚੋਦਿਤਃ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਾਰ੍ਮੁਕਨਾਰਾਚੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੂ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਕਤਾਈ ਹੋਈ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਨਾਗੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਾਵਿਵ। ਸृਜਨ੍ਤਾਵਿषੁਜਾਲਾਨਿ ਵੀਰੌ ਵਾਨਰਮਧ੍ਯਗੌ
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਵੇਖਿਆ।
ਇਮੌ ਤਾਵਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਸਂਤਤਾਨੇषੁਧਾਰਾਭਿਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯ ਇਵ ਵृष੍ਟਿਮਾਨ੍
ਇਹ ਦੋ ਹਨ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਤੇ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।