ਜੀਮੂਤਯੋਰਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਜ੍ਯਾਤਲਯੋਰਿਵ। ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਨੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਵਾਜ਼ ਐਸਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੋ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਤਣੀ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਕਮਾਨ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧੁੰਮ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਂਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ।
ਵਿਦ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਬਲਮ੍। ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤਾਂ ਤੌ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਣੀ ਹੋ ਗਈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਮਮੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛਿਨਦ੍ ਰਣੇ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਮੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਰਾਮੋ ਵੈ ਨੈਕਧਾ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਿਨਚ੍ਛਰੈਃ
ਰਾਖਸਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਰਾਖਸਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣੌਘਵਿਤਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਵਸੁਧਾ ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਸੇ ਢੱਕ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਐਸਾ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਂਯੁਗੇ। ਅष੍ਟਾਭਿਰਥ ਨਾਰਾਚੈਃ ਸੂਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਦਾ ਕਮਾਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਠ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ਼ਰੈ ਰਾਮੋ ਹਤ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਾਨਪਾਤਯਤ੍। ਵਿਰਥੋ ਵਸੁਧਾਸ੍ਥਃ ਸ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਕਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਰਦਾ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਤਿष੍ਠਦ੍ ਵਸੁਧਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ। ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਰਾਖਸਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੁਰਵਾਪਂ ਮਹਚ੍ਛੂਲਂ ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਭਯਂਕਰਮ੍। ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸਂਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਵਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਚ ਮਹਚ੍ਛੂਲਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਰਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸਾ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹਾਹਵੇ। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਖਰਪੁਤ੍ਰਕਰਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ—ਖਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ।
ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ੂਲਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਘਵਃ। ਸ ਭਿਨ੍ਨੋ ਨੈਕਧਾ ਸ਼ੂਲੋ ਦਿਵ੍ਯਹਾਟਕਮਣ੍ਡਿਤਃ। ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਰਾਮਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਆ ਸ਼ੂਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਨਭੋਗਤਾਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਭਾਲਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਸ਼ੂਲਂ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਕਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੋਠਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਠਹਿਰ! ਠਹਿਰ!'
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪਾਵਕਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸਂਦਧੇ ਤੁ ਸ਼ਰਾਸਨੇ
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇਨ ਤਦਾ ਰਣੇ। ਸਂਛਿਨ੍ਨਹृਦਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਚ
ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਉਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰਣ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪਾਤਨਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮੇਵ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤ ਰਾਮਬਾਣਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦਸ਼ਰਥਨृਪਸੂਨੁਬਾਣਵੇਗੈ ਰਜਨਿਚਰਂ ਨਿਹਤਂ ਖਰਾਤ੍ਮਜਂ ਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਦृਸ਼ੁਰਥ ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਗਿਰਿਮਿਵ ਵਜ੍ਰਹਤਂ ਯਥਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲਾ ਖਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਥੁੰਮਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ।
thumb|ਅਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤਿਰਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਕਟਕਟਾਯ੍ਯ ਚ
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦੰਦ ਕਟਕਟਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਉਹ ਓਥੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਜਹਿ ਵੀਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਅਦृਸ਼੍ਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਂ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਦਿਸੇ ਜਾਂ ਨਾ ਦਿਸੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਯਸਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਵਧਿष੍ਯਸਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤੂੰ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਃ। ਯਜ੍ਞਭੂਮੌ ਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਾਵਕਂ ਜੁਹੁਵੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਜੁਹ੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਰਕ੍ਤੋष੍ਣੀषਧਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਵਣਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਪੱਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਖਸਣਾਂ, ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਓਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਿਧੋऽਥ ਬਿਭੀਤਕਾਃ। ਲੋਹਿਤਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ੍ਰੁਵਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ, ਯਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਬਿਭੀਤਕਾ ਫਲ, ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਲੈ ਆਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸਤੋਮਰੈਃ। ਛਾਗਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਗਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜੀਵਤਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਣ ਤੇ ਭਾਲੇ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਪੂਰੀ ਕਾਲੀ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਕृਦ੍ਧੋਮਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਧੂਮਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਚਿषਃ। ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਜਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਤੇ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਸ੍ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਸਂਨਿਭਃ। ਹਵਿਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਵਕਃ ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਠੀ ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸੁਭ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।