ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰੇਤਰਾਡ੍ਵਿषਯਂ ਗਤਃ। ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਹ ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਯਸਿ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੇਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹੇਂਗਾ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਵਚੋ ਮਮ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਂ ਚੈਵ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਇਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਗਦਯਾ ਵਾਪਿ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਾ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਯੇਨ ਵਾ ਰਾਮ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਤੇਨ ਵਾ ਮृਧਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ—ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਿਖਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਮ।
ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਵਾਦਿਨਮ੍
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਹੱਸ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਕ ਦਿੱਤਾ।
ਕਤ੍ਥਸੇ ਕਿਂ ਵृਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਹੂਨ੍ਯਸਦृਸ਼ਾਨਿ ਤੇ। ਨ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਜੇਤੁਂ ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵਾਗ੍ਬਲਾਤ੍
ਤੂੰ ਬੇਕਾਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਕਿਉਂ ਆਪਣਾ ਵਧਾ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਖਸਾ? ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਯਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੂषਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਣ੍ਡਕੇ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੈਂ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸਿਆਂ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ—all ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਂਸੇਨ ਗृਧ੍ਰਗੋਮਾਯੁਵਾਯਸਾਃ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਵੈ ਪਾਪ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤੁਣ੍ਡਨਖਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਃ
ਅੱਜ, ਓ ਪਾਪੀ, ਗਿੱਧ, ਗਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੁੰਚੀਆਂ, ਨਖ ਤੇ ਪੰਜੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਂਣਗੇ।
ਰਾਘਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਾਣੌਘਾਨਮੁਚਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਘਵਾਯ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਞ੍ਛਰਾਞ੍ਛਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨੈਕਧਾ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਮੇਤ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੋਜਸਾ। ਖਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੂਨੋਰ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ ਖਰਾ ਰਾਖਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਜੀਮੂਤਯੋਰਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਜ੍ਯਾਤਲਯੋਰਿਵ। ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਨੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਵਾਜ਼ ਐਸਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੋ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਤਣੀ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਕਮਾਨ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧੁੰਮ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਂਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ।
ਵਿਦ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਬਲਮ੍। ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤਾਂ ਤੌ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਣੀ ਹੋ ਗਈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਮਮੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛਿਨਦ੍ ਰਣੇ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਮੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਰਾਮੋ ਵੈ ਨੈਕਧਾ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਿਨਚ੍ਛਰੈਃ
ਰਾਖਸਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਰਾਖਸਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣੌਘਵਿਤਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਵਸੁਧਾ ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਸੇ ਢੱਕ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਐਸਾ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਂਯੁਗੇ। ਅष੍ਟਾਭਿਰਥ ਨਾਰਾਚੈਃ ਸੂਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਦਾ ਕਮਾਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਠ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ਼ਰੈ ਰਾਮੋ ਹਤ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਾਨਪਾਤਯਤ੍। ਵਿਰਥੋ ਵਸੁਧਾਸ੍ਥਃ ਸ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਕਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਰਦਾ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਤਿष੍ਠਦ੍ ਵਸੁਧਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ। ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਰਾਖਸਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੁਰਵਾਪਂ ਮਹਚ੍ਛੂਲਂ ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਭਯਂਕਰਮ੍। ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸਂਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਵਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਚ ਮਹਚ੍ਛੂਲਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਰਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸਾ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਘਵਾਯ ਮਹਾਹਵੇ। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਖਰਪੁਤ੍ਰਕਰਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰਾਘਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ—ਖਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ।
ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ੂਲਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਘਵਃ। ਸ ਭਿਨ੍ਨੋ ਨੈਕਧਾ ਸ਼ੂਲੋ ਦਿਵ੍ਯਹਾਟਕਮਣ੍ਡਿਤਃ। ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਰਾਮਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਆ ਸ਼ੂਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਨਭੋਗਤਾਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਭਾਲਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਆਖ ਕੇ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਸ਼ੂਲਂ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਕਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੋਠਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਠਹਿਰ! ਠਹਿਰ!'
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪਾਵਕਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਸਂਦਧੇ ਤੁ ਸ਼ਰਾਸਨੇ
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇਨ ਤਦਾ ਰਣੇ। ਸਂਛਿਨ੍ਨਹृਦਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਚ
ਕਕੁਤਸਥ ਨੇ ਉਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰਣ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪਾਤਨਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮੇਵ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤ ਰਾਮਬਾਣਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦਸ਼ਰਥਨृਪਸੂਨੁਬਾਣਵੇਗੈ ਰਜਨਿਚਰਂ ਨਿਹਤਂ ਖਰਾਤ੍ਮਜਂ ਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਦृਸ਼ੁਰਥ ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਗਿਰਿਮਿਵ ਵਜ੍ਰਹਤਂ ਯਥਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲਾ ਖਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਥੁੰਮਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ।
thumb|ਅਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤਿਰਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ। ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਕਟਕਟਾਯ੍ਯ ਚ
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦੰਦ ਕਟਕਟਾਉਣ ਲੱਗਾ।