ਸ਼ਕ੍ਤਿਖਡ੍ਗਗਦਾਕੁਨ੍ਤੈਸ੍ਤੋਮਰੈਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਬਾਣਪਾਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਜੈਵਲਿਨਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਪੱਟੀਸ਼ ਤੇ ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਘਾਤੈਸ਼੍ਚਾਪਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਕਦਨਂ ਕਪਿਸਿਂਹਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਫਾਂਸਾਂ, ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਣੌਘੈਰਰ੍ਦਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਖਰਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਾਨਰਾਃ। ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਖਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਭਟਕ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨ੍ ਵਨੌਕਸਃ। ਨੇਦੁਸ੍ਤੇ ਸਿਂਹਵਦ੍ ਦृਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਪਏ।
ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਤਦਾ ਤੇषੁ ਵਾਨਰੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਰਾਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਾਰਿਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਕੋਪਾਨਲਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਮਕਰਾਖਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਉਠਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਰਾਮ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਯਾਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਰਾਮ, ਰੁਕ! ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਕਰ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ ਤਦਾ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਪਿਤਰਂ ਹਤਵਾਨ੍ ਮਮ। ਤਦਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਥਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰੋषੋऽਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭृਸ਼ਮਙ੍ਗਾਨਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨ੍ ਮਮ ਰਾਘਵ। ਯਨ੍ਮਯਾਸਿ ਨ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਮਹਾਵਨੇ
ਮੈਰੇ ਅੰਗ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਰਾਘਵ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਾਮ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਹ। ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵੇਤਰੋ ਮृਗਃ
ਰਾਮ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰੇਤਰਾਡ੍ਵਿषਯਂ ਗਤਃ। ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਹ ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਯਸਿ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੇਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹੇਂਗਾ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਵਚੋ ਮਮ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਂ ਚੈਵ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਇਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਗਦਯਾ ਵਾਪਿ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਾ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਯੇਨ ਵਾ ਰਾਮ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਤੇਨ ਵਾ ਮृਧਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ—ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਿਖਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਮ।
ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਵਾਦਿਨਮ੍
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਹੱਸ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਕ ਦਿੱਤਾ।
ਕਤ੍ਥਸੇ ਕਿਂ ਵृਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਹੂਨ੍ਯਸਦृਸ਼ਾਨਿ ਤੇ। ਨ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਜੇਤੁਂ ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵਾਗ੍ਬਲਾਤ੍
ਤੂੰ ਬੇਕਾਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਕਿਉਂ ਆਪਣਾ ਵਧਾ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਖਸਾ? ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਯਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੂषਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਣ੍ਡਕੇ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੈਂ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸਿਆਂ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ—all ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਂਸੇਨ ਗृਧ੍ਰਗੋਮਾਯੁਵਾਯਸਾਃ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਵੈ ਪਾਪ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤੁਣ੍ਡਨਖਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਃ
ਅੱਜ, ਓ ਪਾਪੀ, ਗਿੱਧ, ਗਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੁੰਚੀਆਂ, ਨਖ ਤੇ ਪੰਜੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਂਣਗੇ।
ਰਾਘਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਾਣੌਘਾਨਮੁਚਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਘਵਾਯ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਞ੍ਛਰਾਞ੍ਛਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨੈਕਧਾ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਮੇਤ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੋਜਸਾ। ਖਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੂਨੋਰ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ ਖਰਾ ਰਾਖਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਜੀਮੂਤਯੋਰਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਜ੍ਯਾਤਲਯੋਰਿਵ। ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਨੋऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਵਾਜ਼ ਐਸਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੋ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਤਣੀ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਕਮਾਨ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧੁੰਮ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਂਨਰਾਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ।
ਵਿਦ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਬਲਮ੍। ਕृਤਪ੍ਰਤਿਕृਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤਾਂ ਤੌ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਣੀ ਹੋ ਗਈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਮਮੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛਿਨਦ੍ ਰਣੇ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਮੁਕ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਰਾਮੋ ਵੈ ਨੈਕਧਾ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਿਨਚ੍ਛਰੈਃ
ਰਾਖਸਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਰਾਖਸਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣੌਘਵਿਤਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ। ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਵਸੁਧਾ ਚੈਵ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਸੇ ਢੱਕ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਐਸਾ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਂਯੁਗੇ। ਅष੍ਟਾਭਿਰਥ ਨਾਰਾਚੈਃ ਸੂਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਦਾ ਕਮਾਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਠ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਸ਼ਰੈ ਰਾਮੋ ਹਤ੍ਵਾ ਅਸ਼੍ਵਾਨਪਾਤਯਤ੍। ਵਿਰਥੋ ਵਸੁਧਾਸ੍ਥਃ ਸ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਕਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਰਦਾ ਸੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਤਿष੍ਠਦ੍ ਵਸੁਧਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ। ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਰਾਖਸਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੁਰਵਾਪਂ ਮਹਚ੍ਛੂਲਂ ਰੁਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਭਯਂਕਰਮ੍। ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸਂਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਵਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਚ ਮਹਚ੍ਛੂਲਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਰਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸਾ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ।