ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਮਾਹਤਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤਾਨਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਟਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟੋऽਥ ਕਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੋਦਃ ਸਾਰਥੇਸ੍ਤਦਾ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਦੈਵਾਦ੍ ਧ੍ਵਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕੋੜਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਢਹਿ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਰਥਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਯਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਚਰਣੈਰਾਕੁਲੈਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਦੀਨਾਃ ਸਾਸ੍ਰਮੁਖਾ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਘੋੜੇ, ਹੌਂਸਲੇ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਖੜਾਉਂਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਾਤਿ ਪਵਨਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਪਾਂਸੁਃ ਖਰਦਾਰੁਣਃ। ਨਿਰ੍ਯਾਣੇ ਤਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇ ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਹਾਦਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਨ।
ਘਨਗਜਮਹਿषਾਙ੍ਗਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਣਾਃ ਸਮਰਮੁਖੇष੍ਵਸਕृਦ੍ਗਦਾਸਿਭਿਨ੍ਨਾਃ। ਅਹਮਹਮਿਤਿ ਯੁਦ੍ਧਕੌਸ਼ਲਾਸ੍ਤੇ ਰਜਨਿਚਰਾਃ ਪਰਿਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਮੁਹੁਸ੍ਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਘਣ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਦਾ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਦੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
thumb|ਏਕੋਨਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ।
ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਪੁਂਗਵਾਃ। ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਉੱਠ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਰਿਵ
ਫਿਰ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ੂਲਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਗਦਾਪਰਿਘਪਾਤਨੈਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮਰ੍ਦਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਕਪਿਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਖਡ੍ਗਗਦਾਕੁਨ੍ਤੈਸ੍ਤੋਮਰੈਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਬਾਣਪਾਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਜੈਵਲਿਨਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਪੱਟੀਸ਼ ਤੇ ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਘਾਤੈਸ਼੍ਚਾਪਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਕਦਨਂ ਕਪਿਸਿਂਹਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਫਾਂਸਾਂ, ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਣੌਘੈਰਰ੍ਦਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਖਰਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਾਨਰਾਃ। ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਖਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਭਟਕ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨ੍ ਵਨੌਕਸਃ। ਨੇਦੁਸ੍ਤੇ ਸਿਂਹਵਦ੍ ਦृਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਪਏ।
ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਤਦਾ ਤੇषੁ ਵਾਨਰੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਰਾਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਾਰਿਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਕੋਪਾਨਲਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਮਕਰਾਖਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਉਠਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਰਾਮ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਯਾਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਰਾਮ, ਰੁਕ! ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਕਰ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ ਤਦਾ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਪਿਤਰਂ ਹਤਵਾਨ੍ ਮਮ। ਤਦਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਥਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰੋषੋऽਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭृਸ਼ਮਙ੍ਗਾਨਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨ੍ ਮਮ ਰਾਘਵ। ਯਨ੍ਮਯਾਸਿ ਨ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਮਹਾਵਨੇ
ਮੈਰੇ ਅੰਗ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਰਾਘਵ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਾਮ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਹ। ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵੇਤਰੋ ਮृਗਃ
ਰਾਮ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਣਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰੇਤਰਾਡ੍ਵਿषਯਂ ਗਤਃ। ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਹ ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਯਸਿ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੇਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰਹੇਂਗਾ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਵਚੋ ਮਮ। ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਂ ਚੈਵ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਇਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਰਾਮ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਗਦਯਾ ਵਾਪਿ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਾ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਯੇਨ ਵਾ ਰਾਮ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਤੇਨ ਵਾ ਮृਧਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ—ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਿਖਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਮ।
ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਵਾਦਿਨਮ੍
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਹੱਸ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਕ ਦਿੱਤਾ।
ਕਤ੍ਥਸੇ ਕਿਂ ਵृਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਹੂਨ੍ਯਸਦृਸ਼ਾਨਿ ਤੇ। ਨ ਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਜੇਤੁਂ ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵਾਗ੍ਬਲਾਤ੍
ਤੂੰ ਬੇਕਾਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ ਕਿਉਂ ਆਪਣਾ ਵਧਾ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਖਸਾ? ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਯਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੂषਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਣ੍ਡਕੇ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੈਂ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸਿਆਂ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ—all ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਾਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਂਸੇਨ ਗृਧ੍ਰਗੋਮਾਯੁਵਾਯਸਾਃ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਵੈ ਪਾਪ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤੁਣ੍ਡਨਖਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਃ
ਅੱਜ, ਓ ਪਾਪੀ, ਗਿੱਧ, ਗਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੁੰਚੀਆਂ, ਨਖ ਤੇ ਪੰਜੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਂਣਗੇ।
ਰਾਘਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਾਣੌਘਾਨਮੁਚਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਘਵਾਯ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰਾਘਵ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਞ੍ਛਰਾਞ੍ਛਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨੈਕਧਾ। ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਮੇਤ੍ਯਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੋਜਸਾ। ਖਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੂਨੋਰ੍ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ ਖਰਾ ਰਾਖਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।