ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਖਰਪੁਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ। ਰਥਮਾਨੀਯਤਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਨੀਯਤਾਂ ਤ੍ਵਰਾਤ੍
ਖਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਚ ਬਲਂ ਚੈਵ ਸਮੀਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਫੌਜਦਾਰ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਫੌਜ ਦੋਵੇਂ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਰਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਸੂਤਂ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈ ਰਥਮਾਵਹ
ਰਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲਾ!'
ਅਥ ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਫਿਰ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਲੜੋ, ਰਾਕਸ਼ਸੋ!'
ਅਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ ਰਾਵਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
'ਮੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਅਦ੍ਯ ਰਾਮਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਸ਼ਾਖਾਮृਗਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਓ!'
ਅਦ੍ਯ ਸ਼ੂਲਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਪ੍ਰਦਹਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਮਿਵਾਨਲਃ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਯੁਧੋਪੇਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ ਪਿਙ੍ਗਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਮਾਤਂਗਾ ਇਵ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਭਯਾਵਹਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ, ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਕਾਯਂ ਖਰਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਲਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਖਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਮਾਹਤਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤਾਨਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਟਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟੋऽਥ ਕਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੋਦਃ ਸਾਰਥੇਸ੍ਤਦਾ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਦੈਵਾਦ੍ ਧ੍ਵਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕੋੜਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਢਹਿ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਰਥਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਹਯਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਚਰਣੈਰਾਕੁਲੈਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਦੀਨਾਃ ਸਾਸ੍ਰਮੁਖਾ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਘੋੜੇ, ਹੌਂਸਲੇ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਖੜਾਉਂਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਾਤਿ ਪਵਨਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਪਾਂਸੁਃ ਖਰਦਾਰੁਣਃ। ਨਿਰ੍ਯਾਣੇ ਤਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇ ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਹਾਦਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਨ।
ਘਨਗਜਮਹਿषਾਙ੍ਗਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਣਾਃ ਸਮਰਮੁਖੇष੍ਵਸਕृਦ੍ਗਦਾਸਿਭਿਨ੍ਨਾਃ। ਅਹਮਹਮਿਤਿ ਯੁਦ੍ਧਕੌਸ਼ਲਾਸ੍ਤੇ ਰਜਨਿਚਰਾਃ ਪਰਿਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਮੁਹੁਸ੍ਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਘਣ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਦਾ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਦੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
thumb|ਏਕੋਨਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਾਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨਾਸੀਵਾਂ ਸਰਗ।
ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਪੁਂਗਵਾਃ। ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਮਕਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਉੱਠ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਰਿਵ
ਫਿਰ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼ੂਲਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਗਦਾਪਰਿਘਪਾਤਨੈਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮਰ੍ਦਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਕਪਿਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਖਡ੍ਗਗਦਾਕੁਨ੍ਤੈਸ੍ਤੋਮਰੈਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਬਾਣਪਾਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਜੈਵਲਿਨਾਂ, ਤੀਰਾਂ, ਪੱਟੀਸ਼ ਤੇ ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਘਾਤੈਸ਼੍ਚਾਪਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਕਦਨਂ ਕਪਿਸਿਂਹਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਚਰਾਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਫਾਂਸਾਂ, ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਾਣੌਘੈਰਰ੍ਦਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਖਰਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਾਨਰਾਃ। ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਖਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਭਟਕ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨ੍ ਵਨੌਕਸਃ। ਨੇਦੁਸ੍ਤੇ ਸਿਂਹਵਦ੍ ਦृਪ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਪਏ।
ਵਿਦ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਤਦਾ ਤੇषੁ ਵਾਨਰੇषੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਰਾਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਵਾਰਿਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਕੋਪਾਨਲਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਮਕਰਾਖਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਉਠਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਰਾਮ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਯਾਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਰਾਮ, ਰੁਕ! ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਕਰ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ ਤਦਾ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਪਿਤਰਂ ਹਤਵਾਨ੍ ਮਮ। ਤਦਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਥਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰੋषੋऽਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭृਸ਼ਮਙ੍ਗਾਨਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨ੍ ਮਮ ਰਾਘਵ। ਯਨ੍ਮਯਾਸਿ ਨ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਮਹਾਵਨੇ
ਮੈਰੇ ਅੰਗ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੜਦੇ ਹਨ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਰਾਘਵ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਾਮ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਹ। ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵੇਤਰੋ ਮृਗਃ
ਰਾਮ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈ।