ਪਰਿਘੋਪਮਬਾਹੁਸ੍ਤੁ ਪਰਿਘਂ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭਮ੍। ਬਲੀ ਬਲਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੱਕੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਬੜੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਗਦਾ ਨਿਕੁੰਭ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਥਿਰੇ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵ੍ਯੂਢੇ ਪਰਿਘਃ ਸ਼ਤਧਾ ਕृਤਃ। ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸਹਸਾ ਉਲ੍ਕਾਸ਼ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਛਿੱਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਨ ਚਚਾਲ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪਰਿਘੇਣ ਸਮਾਧੂਤੋ ਯਥਾ ਭੂਮਿਚਲੇऽਚਲਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਿਲਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ, ਉਹ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਥਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਲੇਨਾਤਿਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜਣ 'ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਭਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵਾਯੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਮੁੱਠ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁਸ੍ਫੋਟ ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰਾਵ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਤੇਨ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਮੇਘੇ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵੋਤ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਬਕਤਰ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਵਿਚਚਾਲ ਚ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਨਿਕੁੰਭ ਲੜਖੜਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਭੀਮਂ ਲਙ੍ਕਾਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਨਿਕੁਮ੍ਭੇਨੋਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਡਰ ਕਰ ਚੀਖ ਪਏ।
ਸ ਤਥਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੋऽਪਿ ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਆਜਘਾਨਾਨਿਲਸੁਤੋ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਥ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ। ਹਨੂਮਾਨੁਨ੍ਮਮਾਥਾਸ਼ੁ ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਨਿਕੁੰਭ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਚ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚਾਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪਪਾਤੋਰਸਿ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਨਿਕੁੰਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਪਰੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਰੋ ਭੈਰਵਂ ਨਦਤੋ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਗਰਦਨ ਮੋੜੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਸਿਰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਨਿਨਦਤਿ ਸਾਦਿਤੇ ਨਿਕੁਮ੍ਭੇ ਪਵਨਸੁਤੇਨ ਰਣੇ ਬਭੂਵ ਯੁਦ੍ਧਮ੍। ਦਸ਼ਰਥਸੁਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੂਨ੍ਵੋ- ਰ੍ਭृਸ਼ਤਰਮਾਗਤਰੋषਯੋਃ ਸੁਭੀਮਮ੍
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚੀਖਿਆ, ਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਵ੍ਯਪੇਤੇ ਤੁ ਜੀਵੇ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਹृष੍ਟਾ ਵਿਨੇਦੁਃ ਪ੍ਲਵਂਗਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਸ੍ਵਨੁਸ਼੍ਚ। ਚਚਾਲੇਵ ਚੋਰ੍ਵੀ ਪਪਾਤੇਵ ਸਾ ਦ੍ਯੌ- ਰ੍ਬਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਭਯਂ ਚਾਵਿਵੇਸ਼
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਣੀ ਲੱਗੀ, ਅਸਮਾਨ ਡਿੱਗਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ।
thumb|ਅष੍ਟਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭਂ ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਰਾਵਣਃ ਪਰਮਾਮਰ੍षੀ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲਾਨਲੋ ਯਥਾ
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁੰਭ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨੈਰ੍ऋਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼ੋਕਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਰਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਖਰਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਮਚੋਦਯਤ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਕਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਮਯਾऽऽਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਬਲੇਨਾਭਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਰਾਘਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਜਹਿ ਤੌ ਸਵਨੌਕਸੌ
ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰਮਾਨੀ ਖਰਾਤ੍ਮਜਃ। ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृष੍ਟੋ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖਰ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ', ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ।
ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗृਹਾਚ੍ਛੁਭ੍ਰਾਦ੍ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਬਲੀ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਖਰਪੁਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ। ਰਥਮਾਨੀਯਤਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਨੀਯਤਾਂ ਤ੍ਵਰਾਤ੍
ਖਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਚ ਬਲਂ ਚੈਵ ਸਮੀਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਫੌਜਦਾਰ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਫੌਜ ਦੋਵੇਂ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਰਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਸੂਤਂ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈ ਰਥਮਾਵਹ
ਰਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲਾ!'
ਅਥ ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਫਿਰ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਲੜੋ, ਰਾਕਸ਼ਸੋ!'
ਅਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ ਰਾਵਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਸਮਰੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
'ਮੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਅਦ੍ਯ ਰਾਮਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਸ਼ਾਖਾਮृਗਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਓ!'
ਅਦ੍ਯ ਸ਼ੂਲਨਿਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਪ੍ਰਦਹਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇਨ੍ਧਨਮਿਵਾਨਲਃ
'ਅੱਜ ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਯੁਧੋਪੇਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ ਪਿਙ੍ਗਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਮਾਤਂਗਾ ਇਵ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਕੇਸ਼ਾ ਭਯਾਵਹਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ, ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹਾਕਾਯਂ ਖਰਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚਾਲਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਖਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।