ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਕੋਪੇਨ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਵਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੱਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ।
ਤਤਃ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਸਂਨਦ੍ਧਂ ਦਤ੍ਤਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗੁਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਆਦਦੇ ਪਰਿਘਂ ਧੀਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ, ਜੋ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਪੰਜ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਹੇਮਪਟ੍ਟਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਵਿਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤਮ੍। ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਂ ਭੀਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਯਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਗਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਮਾਵਿਧ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜਸਮੌਜਸਮ੍। ਨਿਨਨਾਦ ਵਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।
ਉਰੋਗਤੇਨ ਨਿष੍ਕੇਣ ਭੁਜਸ੍ਥੈਰਙ੍ਗਦੈਰਪਿ। ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾਲਯਾ ਚ ਸਚਿਤ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਤੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਭੂषਣੈਰ੍ਭਾਤਿ ਤੇਨ ਸ੍ਮ ਪਰਿਘੇਣ ਚ। ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁषਾ ਮੇਘਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਮਾਨ੍
ਨਿਕੁੰਭ ਉਹਨਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਰਜ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪਰਿਘਾਗ੍ਰੇਣ ਪੁਸ੍ਫੋਟ ਵਾਤਗ੍ਰਨ੍ਥਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸਘੋषਸ਼੍ਚ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਗਦਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਡੋਰੀ ਨਾਲ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਨਗਰ੍ਯਾ ਵਿਟਪਾਵਤ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭਵਨੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਸਤਾਰਾਗਣਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਹਾਗ੍ਰਹਮ੍। ਨਿਕੁਮ੍ਭਪਰਿਘਾਘੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਮਤੀਵ ਨਭਸ੍ਥਲਮ੍
ਵਿਟਪਾਵਤੀ ਨਗਰੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਮਹਿਲਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਘੁੰਮਦੀ ਗਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਦੁਰਾਸਦਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਪਰਿਘਾਭਰਣਪ੍ਰਭਃ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ੍ਧਨੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਾਗ੍ਨਿਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਗਦਾ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਿਕੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਭਯਾਤ੍। ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਵृਤ੍ਯੋਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਮੁਖਤੋ ਬਲੀ
ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਛਾਤੀ ਫੁਲਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਪਰਿਘੋਪਮਬਾਹੁਸ੍ਤੁ ਪਰਿਘਂ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭਮ੍। ਬਲੀ ਬਲਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੱਕੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਬੜੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਗਦਾ ਨਿਕੁੰਭ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਥਿਰੇ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵ੍ਯੂਢੇ ਪਰਿਘਃ ਸ਼ਤਧਾ ਕृਤਃ। ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸਹਸਾ ਉਲ੍ਕਾਸ਼ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਛਿੱਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਨ ਚਚਾਲ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪਰਿਘੇਣ ਸਮਾਧੂਤੋ ਯਥਾ ਭੂਮਿਚਲੇऽਚਲਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਿਲਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ, ਉਹ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਥਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਲੇਨਾਤਿਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜਣ 'ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਭਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵਾਯੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਮੁੱਠ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁਸ੍ਫੋਟ ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰਾਵ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਤੇਨ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਮੇਘੇ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵੋਤ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਬਕਤਰ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਵਿਚਚਾਲ ਚ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਨਿਕੁੰਭ ਲੜਖੜਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਭੀਮਂ ਲਙ੍ਕਾਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਨਿਕੁਮ੍ਭੇਨੋਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਡਰ ਕਰ ਚੀਖ ਪਏ।
ਸ ਤਥਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੋऽਪਿ ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਆਜਘਾਨਾਨਿਲਸੁਤੋ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਥ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ। ਹਨੂਮਾਨੁਨ੍ਮਮਾਥਾਸ਼ੁ ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਨਿਕੁੰਭ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਚ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚਾਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪਪਾਤੋਰਸਿ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਨਿਕੁੰਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਪਰੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਰੋ ਭੈਰਵਂ ਨਦਤੋ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਗਰਦਨ ਮੋੜੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਸਿਰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਨਿਨਦਤਿ ਸਾਦਿਤੇ ਨਿਕੁਮ੍ਭੇ ਪਵਨਸੁਤੇਨ ਰਣੇ ਬਭੂਵ ਯੁਦ੍ਧਮ੍। ਦਸ਼ਰਥਸੁਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੂਨ੍ਵੋ- ਰ੍ਭृਸ਼ਤਰਮਾਗਤਰੋषਯੋਃ ਸੁਭੀਮਮ੍
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚੀਖਿਆ, ਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਵ੍ਯਪੇਤੇ ਤੁ ਜੀਵੇ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਹृष੍ਟਾ ਵਿਨੇਦੁਃ ਪ੍ਲਵਂਗਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਸ੍ਵਨੁਸ਼੍ਚ। ਚਚਾਲੇਵ ਚੋਰ੍ਵੀ ਪਪਾਤੇਵ ਸਾ ਦ੍ਯੌ- ਰ੍ਬਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਭਯਂ ਚਾਵਿਵੇਸ਼
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਣੀ ਲੱਗੀ, ਅਸਮਾਨ ਡਿੱਗਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ।
thumb|ਅष੍ਟਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭਂ ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਰਾਵਣਃ ਪਰਮਾਮਰ੍षੀ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲਾਨਲੋ ਯਥਾ
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁੰਭ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨੈਰ੍ऋਤਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼ੋਕਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਰਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਖਰਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਮਚੋਦਯਤ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਕਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਮਯਾऽऽਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਬਲੇਨਾਭਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਰਾਘਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਜਹਿ ਤੌ ਸਵਨੌਕਸੌ
ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰਮਾਨੀ ਖਰਾਤ੍ਮਜਃ। ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृष੍ਟੋ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖਰ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ', ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ।
ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗृਹਾਚ੍ਛੁਭ੍ਰਾਦ੍ ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਬਲੀ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।