ਗਗਨੇ ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪਥਾਦ੍ ਬਹਿਃ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੇषੁ ਜ੍ਯੋਤਿਃषੁ ਜਾਜ੍ਵਲਨ੍
ਅਗਨਿ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਈ ਤਾਰੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਨਾਂ ਚਾਨਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਮਰਸਂਨਿਭਃ। ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੈਤਾਨਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਰਹਿਣ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਗਤਂ ਯਥਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਰਭਿष੍ਟੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ऋषਿਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਦੇਵਤਾਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਤਮਾਵਾਂ ਤੇ ਤਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਫਿਰ, ਹੇ ਉਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
thumb|ਏਕषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨृषੀਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਣਵਾਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵਿਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਦਿਸ਼ਮਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਤਪਃ
'ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੱਡਾ ਵਿਘਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਓ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰੀਏ।'
ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੁਖਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸੁਖਂ ਤਦ੍ਧਿ ਤਪੋਵਨਮ੍
'ਪੱਛਮੀ ਵੱਡੀ ਵਸਤੀ ਵਾਲੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ; ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਤੇਪੇ ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੜਾ-ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਮਹਾਨ੍। ਅਮ੍ਬਰੀष ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯष੍ਟੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਸੀ, ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਹਾਰ ਹ। ਪ੍ਰਣष੍ਟੇ ਤੁ ਪਸ਼ੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪਸ਼ੂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ, ਪੰਡਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪਸ਼ੁਰਭ੍ਯਾਹृਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਣष੍ਟਸ੍ਤਵ ਦੁਰ੍ਨਯਾਤ੍। ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਰਾਜਾਨਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਦੋषਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆਇਆ ਪਸ਼ੂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਣਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਤੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਧ੍ਯੇਤਨ੍ਨਰਂ ਵਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਆਨਯਸ੍ਵ ਪਸ਼ੁਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਵਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਕਰਮ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਅਨ੍ਵਿਯੇष ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪਸ਼ੁਂ ਗੋਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੇਸ਼ਾਞ੍ਜਨਪਦਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਗਰਾਣਿ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਿਆ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਸਹਿਤਂ ਤਾਤ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਭृਗੁਤੁਂਗੇ ਸਮਾਸੀਨਮृਚੀਕਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰੁਚੀਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ। ਮਹਰ੍षਿਂ ਤਪਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਰਾਜਰ੍षਿਰਮਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਅਣਮਿੱਟ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਲਮृਚੀਕਂ ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀषੇ ਸੁਤਂ ਯਦਿ
ਹਰ ਥਾਂ ਰੁਚੀਕ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲਵਾਂ।
ਪਸ਼ੋਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਭਾਗ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਗਤਾ ਦੇਸ਼ਾ ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਨ ਲਭੇ ਪਸ਼ੁਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਰਵ, ਯਜਨ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਲੱਭ ਲਏ, ਪਰ ਯਜਨ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੂਲ੍ਯੇਨ ਸੁਤਮੇਕਮਿਤੋ ਮਮ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ऋਚੀਕਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁੱਲ ਦੇ ਕੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ। ਇੰਝ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਰੁਚੀਕ ਨੇ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨਾਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀਯਾਂ ਕਥਂਚਨ। ऋਚੀਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਚਾਂਗਾ। ਰੁਚੀਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ,
ਉਵਾਚ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਮਮ੍ਬਰੀषਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਅਵਿਕ੍ਰੇਯਂ ਸੁਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭਗਵਾਨਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: ਭਾਗਰਵ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਮਮਾਪਿ ਦਯਿਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਨਿष੍ਠਂ ਸ਼ੁਨਕਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਨੀਯਸਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨ ਦਾਸ੍ਯੇ ਤਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਨਕ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਪਿਤृषੁ ਵਲ੍ਲਭਾਃ। ਮਾਤॄਣਾਂ ਚ ਕਨੀਯਾਂਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਨੀਯਸਮ੍
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਛੋਟਾ ਮਾਂ ਨੂੰ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।
ਉਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯੇ ਮੁਨੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਃ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਮ ਮਧ੍ਯਮੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਦ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪਾ, ਜੋ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਮਾ, ਆਪ ਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪਿਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਵਿਕ੍ਰੇਯਂ ਮਾਤਾ ਚਾਹ ਕਨੀਯਸਮ੍। ਵਿਕ੍ਰੇਯਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਨਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਪਿਤਾ ਆਖਦੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਚਣਾ, ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਹੈ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਮੱਧਲਾ ਵੇਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕੋਟਿਭੀ ਰਤ੍ਨਰਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਗੱਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ,
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਜਗਾਮ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਮ੍ਬਰੀषਸ੍ਤੁ ਰਾਜਰ੍षੀ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪਰ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਜੋ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਮਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਫੌਰਨ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਦ੍ਵਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਬਾਹਲ ਕਾਂਡ ਦੇ ਬਾਹਠਵੇਂ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ ਇਥੇ ਮੁਕਿਆ।