ਤਤਃ ਕੁਮ੍ਭਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਭਿਪਾਤ੍ਯ ਚ। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਫਿਰ ਕੁੰਭ ਉੱਡ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਮ ਚ ਪੁਸ੍ਫੋਟ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਚਾਪਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਵੇਗਃ ਪ੍ਰਤਿਜਘ੍ਨੇऽਸ੍ਥਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸ ਦੀ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਦੀ ਭਾਰੀ ਜ਼ੋਰ ਉਸ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਂਜਾਤਾ ਜ੍ਵਾਲਾ ਮੇਰੋਰ੍ਯਥਾ ਗਿਰੇਃ
ਉਸ ਝਟਕੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਜੋਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪੈਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਤ੍ਰਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਮੁੱਠ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਚਿਃਸਹਸ੍ਰਵਿਕਚਰਵਿਮਣ੍ਡਲਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਸ ਮੁष੍ਟਿਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਮੁੱਠ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕੁੰਭ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾ ਕੁਮ੍ਭੋ ਗਤਾਰ੍ਚਿਰਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕੁੰਭ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਨਿਪਪਾਤਾਸ਼ੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਲੋਹਿਤਾਙ੍ਗ ਇਵਾਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਦੀਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਮੁੱਠ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਗ੍ਰਹਿ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚਮਕਦਿਆਂ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਪਤਤੋ ਰੂਪਂ ਭਗ੍ਨਸ੍ਯੋਰਸਿ ਮੁष੍ਟਿਨਾ। ਬਭੌ ਰੁਦ੍ਰਾਭਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਯਥਾ ਰੂਪਂ ਗਵਾਂ ਪਤੇਃ
ਕੁੰਭ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗਊਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਵੱਜਣ ਤੇ ਉਹਦਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਨਾਮृषਭੇਣ ਯੁਦ੍ਧੇ। ਮਹੀ ਸਸ਼ੈਲਾ ਸਵਨਾ ਚਚਾਲ ਭਯਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਧਿਕਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਜਦ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਹਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਕੋਪੇਨ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਵਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੱਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ।
ਤਤਃ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਸਂਨਦ੍ਧਂ ਦਤ੍ਤਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗੁਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਆਦਦੇ ਪਰਿਘਂ ਧੀਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ, ਜੋ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਪੰਜ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਹੇਮਪਟ੍ਟਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਵਿਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤਮ੍। ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਂ ਭੀਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਯਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਗਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਮਾਵਿਧ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜਸਮੌਜਸਮ੍। ਨਿਨਨਾਦ ਵਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।
ਉਰੋਗਤੇਨ ਨਿष੍ਕੇਣ ਭੁਜਸ੍ਥੈਰਙ੍ਗਦੈਰਪਿ। ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾਲਯਾ ਚ ਸਚਿਤ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਤੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਭੂषਣੈਰ੍ਭਾਤਿ ਤੇਨ ਸ੍ਮ ਪਰਿਘੇਣ ਚ। ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁषਾ ਮੇਘਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਮਾਨ੍
ਨਿਕੁੰਭ ਉਹਨਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਰਜ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪਰਿਘਾਗ੍ਰੇਣ ਪੁਸ੍ਫੋਟ ਵਾਤਗ੍ਰਨ੍ਥਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸਘੋषਸ਼੍ਚ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਗਦਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਡੋਰੀ ਨਾਲ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਨਗਰ੍ਯਾ ਵਿਟਪਾਵਤ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭਵਨੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਸਤਾਰਾਗਣਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਹਾਗ੍ਰਹਮ੍। ਨਿਕੁਮ੍ਭਪਰਿਘਾਘੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਮਤੀਵ ਨਭਸ੍ਥਲਮ੍
ਵਿਟਪਾਵਤੀ ਨਗਰੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਮਹਿਲਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਘੁੰਮਦੀ ਗਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਦੁਰਾਸਦਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਪਰਿਘਾਭਰਣਪ੍ਰਭਃ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ੍ਧਨੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਾਗ੍ਨਿਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਗਦਾ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਿਕੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਭਯਾਤ੍। ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਵृਤ੍ਯੋਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਮੁਖਤੋ ਬਲੀ
ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਛਾਤੀ ਫੁਲਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਪਰਿਘੋਪਮਬਾਹੁਸ੍ਤੁ ਪਰਿਘਂ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭਮ੍। ਬਲੀ ਬਲਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੱਕੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਬੜੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਗਦਾ ਨਿਕੁੰਭ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਥਿਰੇ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵ੍ਯੂਢੇ ਪਰਿਘਃ ਸ਼ਤਧਾ ਕृਤਃ। ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣਃ ਸਹਸਾ ਉਲ੍ਕਾਸ਼ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਉਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਛਿੱਟੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਨ ਚਚਾਲ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪਰਿਘੇਣ ਸਮਾਧੂਤੋ ਯਥਾ ਭੂਮਿਚਲੇऽਚਲਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਿਲਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ, ਉਹ ਗਦੇ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਥਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਲੇਨਾਤਿਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜਣ 'ਤੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਭਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵੇਗੇਨ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵਾਯੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਮੁੱਠ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁਸ੍ਫੋਟ ਵਰ੍ਮਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰਾਵ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਤੇਨ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਮੇਘੇ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵੋਤ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਬਕਤਰ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਵਿਚਚਾਲ ਚ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਨਿਕੁੰਭ ਲੜਖੜਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਭੀਮਂ ਲਙ੍ਕਾਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਨਿਕੁਮ੍ਭੇਨੋਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਡਰ ਕਰ ਚੀਖ ਪਏ।
ਸ ਤਥਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੋऽਪਿ ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਆਜਘਾਨਾਨਿਲਸੁਤੋ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਥ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤ। ਹਨੂਮਾਨੁਨ੍ਮਮਾਥਾਸ਼ੁ ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਨਿਕੁੰਭ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ।