ਵਰਦਾਨਾਤ੍ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸਹਤੇ ਦੇਵਦਾਨਵਾਨ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਹਤੇ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਚਾਚਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ; ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਲੈਂਦਾ।
ਮਹਾਵਿਮਰ੍ਦਂ ਸਮਰੇ ਮਯਾ ਸਹ ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਭੂਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਮ੍ਬਰਯੋਰਿਵ
ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਸ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੰਭਰ ਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕृਤਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕਰ੍ਮ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਕੌਸ਼ਲਮ੍। ਪਤਿਤਾ ਹਰਿਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯੈਤੇ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਤੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ; ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਉਪਾਲਮ੍ਭਭਯਾਚ੍ਚੈਵ ਨਾਸਿ ਵੀਰ ਮਯਾ ਹਤਃ। ਕृਤਕਰ੍ਮਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬਲਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਜਾਂ ਤਾਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਕਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।
ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਾਵਮਾਨੇਨ ਮਾਨਿਤਃ। ਅਗ੍ਨੇਰਾਜ੍ਯਹੁਤਸ੍ਯੇਵ ਤੇਜਸ੍ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਵਰ੍ਧਤ
ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਮੰਡ ਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਣ ਮਿਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਜਗृਹੇ ਤਦਾ। ਗਜਾਵਿਵਾਤੀਤਮਦੌ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੌ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਭ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਮਸਤ ਹਾਥੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਗਾਤ੍ਰਗ੍ਰਥਿਤੌ ਘਰ੍षਨ੍ਤਾਵਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਸਧੂਮਾਂ ਮੁਖਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਂ ਵਿਸृਜਨ੍ਤੌ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਾਤ੍
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਰਗੜਦੇ ਹੋਏ, ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਯੋਃ ਪਾਦਾਭਿਘਾਤਾਚ੍ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਚਾਭਵਨ੍ਮਹੀ। ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਤਰਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਵਰੁਣਾਲਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਥੱਲੇ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਕੁਮ੍ਭਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨੁਦਧੇਸ੍ਤਲਮ੍
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕੁੰਭ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਵਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਤਲ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕੁਮ੍ਭਨਿਪਾਤੇਨ ਜਲਰਾਸ਼ਿਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਿਸਸਰ੍ਪ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਕੁੰਭ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦਾ ਢੇਰ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੁਮ੍ਭਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਭਿਪਾਤ੍ਯ ਚ। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਫਿਰ ਕੁੰਭ ਉੱਡ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਮ ਚ ਪੁਸ੍ਫੋਟ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਚਾਪਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਵੇਗਃ ਪ੍ਰਤਿਜਘ੍ਨੇऽਸ੍ਥਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸ ਦੀ ਕਵਚ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਦੀ ਭਾਰੀ ਜ਼ੋਰ ਉਸ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਂਜਾਤਾ ਜ੍ਵਾਲਾ ਮੇਰੋਰ੍ਯਥਾ ਗਿਰੇਃ
ਉਸ ਝਟਕੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਜੋਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪੈਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਤ੍ਰਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਮੁੱਠ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਚਿਃਸਹਸ੍ਰਵਿਕਚਰਵਿਮਣ੍ਡਲਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਸ ਮੁष੍ਟਿਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਮੁੱਠ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਕੁੰਭ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ। ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾ ਕੁਮ੍ਭੋ ਗਤਾਰ੍ਚਿਰਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕੁੰਭ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਮੁੱਕ ਜਾਣ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਨਿਪਪਾਤਾਸ਼ੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਲੋਹਿਤਾਙ੍ਗ ਇਵਾਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਦੀਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਮੁੱਠ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਲੋਹਿਤਾਂਗ ਗ੍ਰਹਿ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚਮਕਦਿਆਂ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਪਤਤੋ ਰੂਪਂ ਭਗ੍ਨਸ੍ਯੋਰਸਿ ਮੁष੍ਟਿਨਾ। ਬਭੌ ਰੁਦ੍ਰਾਭਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਯਥਾ ਰੂਪਂ ਗਵਾਂ ਪਤੇਃ
ਕੁੰਭ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗਊਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਵੱਜਣ ਤੇ ਉਹਦਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਨਾਮृषਭੇਣ ਯੁਦ੍ਧੇ। ਮਹੀ ਸਸ਼ੈਲਾ ਸਵਨਾ ਚਚਾਲ ਭਯਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਧਿਕਂ ਵਿਵੇਸ਼
ਜਦ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਹਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਕੋਪੇਨ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਵਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੱਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ।
ਤਤਃ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਸਂਨਦ੍ਧਂ ਦਤ੍ਤਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗੁਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਆਦਦੇ ਪਰਿਘਂ ਧੀਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍
ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ, ਜੋ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਪੰਜ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਹੇਮਪਟ੍ਟਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਵਿਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤਮ੍। ਯਮਦਣ੍ਡੋਪਮਂ ਭੀਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਯਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਗਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਮਾਵਿਧ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜਸਮੌਜਸਮ੍। ਨਿਨਨਾਦ ਵਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ।
ਉਰੋਗਤੇਨ ਨਿष੍ਕੇਣ ਭੁਜਸ੍ਥੈਰਙ੍ਗਦੈਰਪਿ। ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾਲਯਾ ਚ ਸਚਿਤ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਤੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਭੂषਣੈਰ੍ਭਾਤਿ ਤੇਨ ਸ੍ਮ ਪਰਿਘੇਣ ਚ। ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁषਾ ਮੇਘਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਮਾਨ੍
ਨਿਕੁੰਭ ਉਹਨਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਰਜ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਪਰਿਘਾਗ੍ਰੇਣ ਪੁਸ੍ਫੋਟ ਵਾਤਗ੍ਰਨ੍ਥਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸਘੋषਸ਼੍ਚ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਗਦਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਡੋਰੀ ਨਾਲ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਨਗਰ੍ਯਾ ਵਿਟਪਾਵਤ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭਵਨੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਸਤਾਰਾਗਣਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਹਾਗ੍ਰਹਮ੍। ਨਿਕੁਮ੍ਭਪਰਿਘਾਘੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਮਤੀਵ ਨਭਸ੍ਥਲਮ੍
ਵਿਟਪਾਵਤੀ ਨਗਰੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਮਹਿਲਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਕੁੰਭ ਦੀ ਘੁੰਮਦੀ ਗਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਦੁਰਾਸਦਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਪਰਿਘਾਭਰਣਪ੍ਰਭਃ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ੍ਧਨੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਾਗ੍ਨਿਰ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਗਦਾ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਿਕੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਭਯਾਤ੍। ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਵृਤ੍ਯੋਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਮੁਖਤੋ ਬਲੀ
ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਛਾਤੀ ਫੁਲਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।