ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਖਡ੍ਗਂ ਮੁਸਲਸਂਨਿਭਮ੍। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗੂ ਸਖਤ ਸੀ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਗਦਾ ਵਾਂਗੂ ਮੋੜ ਲਈ।
ਸ ਲਲਾਟੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਮਙ੍ਗਦਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍। ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਚਾਲ ਹ
ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਤੀਜੀ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ।
ਸ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋऽਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤृਵ੍ਯੇ ਨਿਹਤੇ ਰਣੇ। ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁਃ ਖਡ੍ਗਮਾਦਦੇ
ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਥਕ ਚੁੱਕਾ ਹੋ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਲਈ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਬਲਾਦ੍ ਬਲੀ
ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਤਃ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤੋऽਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਚਚਾਲ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਉਦ੍ਯਤਾਂ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਹਾਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਗਦਾਮ੍
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਉਠਾਈ ਗਦਾ ਛੀਨ ਲਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਮਤ੍। ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਲੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੈੰਡਾ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੌ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੌ ਪ੍ਲਵਂਗਾਭ੍ਯਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਮਰੇ ਤੀਵ੍ਰਮਾਕਰ੍षੋਤ੍ਪਾਟਨਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸ਼ੋਣਿਤਾਖਸ਼ ਤੇ ਯੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਫਾੜਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਦਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਵਿਦਦਾਰ ਨਖੈਰ੍ਮੁਖੇ। ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਸ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਾਵਿਧ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਦਿਵਿਦ ਨੇ ਸ਼ੋਣਿਤਾਖਸ਼ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੈਨ੍ਦੋ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਪਾਤ ਸ ਹਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੈੰਦ ਨੇ, ਯੂਪਾਖਸ਼ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਤਪ੍ਰਵੀਰਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਮੂਸ੍ਤਥਾ। ਜਗਾਮਾਭਿਮੁਖੀ ਸਾ ਤੁ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਤ੍ਮਜੋ ਯਤਃ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਆਪਤਨ੍ਤੀਂ ਚ ਵੇਗੇਨ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤਾਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਚ੍ਚਮੂਮ੍। ਅਥੋਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ
ਕੂੰਭ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੇ ਲੱਗੇ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਨਿਪਾਤਿਤਮਹਾਵੀਰਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਮੂਂ ਤਦਾ। ਕੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਣੇ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਜਦ ਕੂੰਭ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ ਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੀਵਿषਪ੍ਰਖ੍ਯਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ ਦੇਹਵਿਦਾਰਣਾਨ੍
ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੂੰਭ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਛੱਡੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛੁਸ਼ੁਭੇ ਭੂਯਃ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਦੈਰਾਵਤਾਰ੍ਚਿष੍ਮਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਰ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ 'ਚ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਆਕਰ੍ਣਕृष੍ਟਮੁਕ੍ਤੇਨ ਜਘਾਨ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਦਾ। ਤੇਨ ਹਾਟਕਪੁਙ੍ਖੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ ਪਤ੍ਰਵਾਸਸਾ
ਕੂੰਭ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲਾ, ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦਿਵਿਦ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਹਸਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਪਦਃ ਸ੍ਫੁਰਨ੍। ਨਿਪਪਾਤ ਤ੍ਰਿਕੂਟਾਭੋ ਵਿਹ੍ਵਲਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਦ ਦੇ ਪੈਰ ਥਰਥਰਾ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੈਨ੍ਦਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਭਗ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਮੈੰਦ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਚਟਾਣ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਿਭੇਦ ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਕੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਚਟਾਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਕੂੰਭ ਨੇ ਪੰਜ ਸਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਚਟਾਣ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਧਾਯ ਚਾਨ੍ਯਂ ਸੁਮੁਖਂ ਸ਼ਰਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍। ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾਗ੍ਰਜਮ੍
ਫਿਰ, ਕੂੰਭ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਿਵਿਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਮੈਨ੍ਦੋ ਵਾਨਰਯੂਥਪਃ। ਮਰ੍ਮਣ੍ਯਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਪਪਾਤ ਭੁਵਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਮੈੰਦ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਙ੍ਗਦੋ ਮਾਤੁਲੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਥਿਤੌ ਤੁ ਮਹਾਬਲੌ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਕੁਮ੍ਭਮੁਦ੍ਯਤਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਮਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੂੰਭ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਕੁਮ੍ਭਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰਾਯਸੈਃ। ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਾਤਂਗਮਿਵ ਤੋਮਰੈਃ। ਸੋऽਙ੍ਗਦਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕੁਮ੍ਭੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਕੂੰਭ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਬਹਾਦਰ ਕੂੰਭ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਅਕੁਣ੍ਠਧਾਰੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਨਕਭੂषਣੈਃ। ਅਙ੍ਗਦਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਕਮ੍ਪਤੇ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼, ਨੁਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਮੰਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਲਾਪਾਦਪਵਰ੍षਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਵਰ੍ष ਹ। ਸ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬਿਭੇਦ ਚ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੂੰਭ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਕੂੰਭ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਚਟਾਣਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸਮੀਰਿਤਾਨ੍। ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਮ੍ਭੋ ਵਾਨਰਯੂਥਪਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਭ ਹੈ, ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਭ੍ਰੁਵੌ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣਾਭ੍ਯਾਮੁਲ੍ਕਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਪਿਹਿਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਲੋਚਨੇ
ਕੁੰਭ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਉਲਕਾ, ਅੰਗਦ ਦੇ ਭੰਨਿਆਂ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਉਸਦੇ ਭੰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਗਈਆਂ।
ਅਙ੍ਗਦਃ ਪਾਣਿਨਾ ਨੇਤ੍ਰੇ ਪਿਧਾਯ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਸਾਲਮਾਸਨ੍ਨਮੇਕੇਨ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅੱਖਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਪਿਆ ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਮ੍ਪੀਡ੍ਯੋਰਸਿ ਸਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਕਰੇਣਾਭਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ। ਕਿਂਚਿਦਭ੍ਯਵਨਮ੍ਯੈਨਮੁਨ੍ਮਮਾਥ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਹ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।