ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਯੋਃ। ਵਿਸ਼ਾਖਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਬਭੌ
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਦੋ ਤਾਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਏਵ ਚ। ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥਤੁਰਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਪਰਸ੍ਪਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮੈੰਡਾ ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ, ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਦੋਨੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਯਤ੍ਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰੋषਾਦਸਿਬਾਣਗਦਾਧਰਾਃ
ਮਹਾਂਕਾਇ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਰਾਖਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵੈਃ। ਸਂਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਤਿੰਨ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਖਸਾ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ, ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤੇ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਮਾਦਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰਾਹਵੇ। ਖਡ੍ਗੇਨ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟਦੇ ਸਨ; ਪ੍ਰਜੰਘਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਰਥਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਞ੍ਛੈਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰਾਹਵੇ। ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਪ੍ਰਤਿਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦੇ ਸਨ; ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸृष੍ਟਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਵਿਦਮੈਨ੍ਦਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੁਮਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਬਭਞ੍ਜ ਗਦਯਾ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਅਤੇ ਮੈੰਡਾ ਵੱਲੋਂ ਉਖਾੜੇ ਅਤੇ ਸੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਖਡ੍ਗਂ ਪਰਮਰ੍ਮਵਿਦਾਰਣਮ੍। ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਾਯ ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗਿਤਃ
ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯਾਸ਼ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੇਨ ਦ੍ਰੁਮੇਣਾਤਿਬਲਸ੍ਤਦਾ
ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਨਾਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਹੁਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਾਜਘਾਨ ਸ ਮੁष੍ਟਿਨਾ। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਘਾਤੇਨ ਸ ਪਪਾਤ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਸਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲਾ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਖਡ੍ਗਂ ਮੁਸਲਸਂਨਿਭਮ੍। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗੂ ਸਖਤ ਸੀ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਗਦਾ ਵਾਂਗੂ ਮੋੜ ਲਈ।
ਸ ਲਲਾਟੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਮਙ੍ਗਦਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍। ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਚਾਲ ਹ
ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਤੀਜੀ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ।
ਸ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋऽਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤृਵ੍ਯੇ ਨਿਹਤੇ ਰਣੇ। ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁਃ ਖਡ੍ਗਮਾਦਦੇ
ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਥਕ ਚੁੱਕਾ ਹੋ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਲਈ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਬਲਾਦ੍ ਬਲੀ
ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਤਃ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤੋऽਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਚਚਾਲ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਉਦ੍ਯਤਾਂ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਹਾਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਗਦਾਮ੍
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਉਠਾਈ ਗਦਾ ਛੀਨ ਲਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਮਤ੍। ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਲੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੈੰਡਾ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੌ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੌ ਪ੍ਲਵਂਗਾਭ੍ਯਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਮਰੇ ਤੀਵ੍ਰਮਾਕਰ੍षੋਤ੍ਪਾਟਨਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸ਼ੋਣਿਤਾਖਸ਼ ਤੇ ਯੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਫਾੜਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਦਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਵਿਦਦਾਰ ਨਖੈਰ੍ਮੁਖੇ। ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਸ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਾਵਿਧ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਦਿਵਿਦ ਨੇ ਸ਼ੋਣਿਤਾਖਸ਼ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੈਨ੍ਦੋ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਪਾਤ ਸ ਹਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੈੰਦ ਨੇ, ਯੂਪਾਖਸ਼ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਤਪ੍ਰਵੀਰਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਮੂਸ੍ਤਥਾ। ਜਗਾਮਾਭਿਮੁਖੀ ਸਾ ਤੁ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਤ੍ਮਜੋ ਯਤਃ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਕੂੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਆਪਤਨ੍ਤੀਂ ਚ ਵੇਗੇਨ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤਾਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਚ੍ਚਮੂਮ੍। ਅਥੋਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ
ਕੂੰਭ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੇ ਲੱਗੇ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਨਿਪਾਤਿਤਮਹਾਵੀਰਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਮੂਂ ਤਦਾ। ਕੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਣੇ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਜਦ ਕੂੰਭ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ ਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੀਵਿषਪ੍ਰਖ੍ਯਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ ਦੇਹਵਿਦਾਰਣਾਨ੍
ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੂੰਭ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਛੱਡੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛੁਸ਼ੁਭੇ ਭੂਯਃ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਿਦ੍ਯੁਦੈਰਾਵਤਾਰ੍ਚਿष੍ਮਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਰ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ 'ਚ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਆਕਰ੍ਣਕृष੍ਟਮੁਕ੍ਤੇਨ ਜਘਾਨ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਦਾ। ਤੇਨ ਹਾਟਕਪੁਙ੍ਖੇਨ ਪਤ੍ਰਿਣਾ ਪਤ੍ਰਵਾਸਸਾ
ਕੂੰਭ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲਾ, ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦਿਵਿਦ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸਹਸਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਪਦਃ ਸ੍ਫੁਰਨ੍। ਨਿਪਪਾਤ ਤ੍ਰਿਕੂਟਾਭੋ ਵਿਹ੍ਵਲਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਦ ਦੇ ਪੈਰ ਥਰਥਰਾ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੈਨ੍ਦਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਭਗ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਮੈੰਦ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਚਟਾਣ ਫੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਿਭੇਦ ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਕੁਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਚਟਾਣ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਕੂੰਭ ਨੇ ਪੰਜ ਸਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਚਟਾਣ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ।