ਸੋऽਙ੍ਗਦਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਦਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵੇਗਿਤਃ। ਸ਼ਰੀਰਦਾਰਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਮਵਿਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਨਾਰਾਚੈਰ੍ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ। ਕਰ੍ਣਿਸ਼ਲ੍ਯਵਿਪਾਠੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲੇਵ, ਲੋਹੇ ਦੇ, ਵੱਛੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਙ੍ਗਦਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧਨੁਰੁਗ੍ਰਂ ਰਥਂ ਬਾਣਾਨ੍ ਮਮਰ੍ਦ ਤਰਸਾ ਬਲੀ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਲਾ, ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਥ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸਿਚਰ੍ਮ ਸਮਾਦਦੇ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵੇਗਵਾਨਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਸੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਤਰਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯਾਙ੍ਗਦੋ ਬਲੀ। ਕਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਸਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਨਨਾਦ ਚ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਝਪਟਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂਸਫਲਕੇ ਖਡ੍ਗਂ ਨਿਜਘਾਨ ਤਤੋऽਙ੍ਗਦਃ। ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਚ੍ਚੈਨਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਅੰਗਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਪੀਰਾਜ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੈਣੋ ਜਜਨੂ ਦਾ ਧਾਗਾ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਖਡ੍ਗਂ ਵਿਨਦ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਣਸ਼ੀਰ੍षੇ ਪਰਾਨਰੀਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਸਹਿਤੋ ਵੀਰੋ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਬਲੀ। ਰਥੇਨਾਭਿਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਆਯਸੀਂ ਤੁ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ ਵੀਰਃ ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਃ। ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤਮੇਵਾਨੁਪਪਾਤ ਹ
ਸੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰੋ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸਹਿਤੋ ਬਲੀ। ਗਦਯਾਭਿਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਪ੍ਰਜੰਘਾ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਯੋਃ। ਵਿਸ਼ਾਖਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਬਭੌ
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਦੋ ਤਾਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਏਵ ਚ। ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥਤੁਰਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਪਰਸ੍ਪਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮੈੰਡਾ ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ, ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਦੋਨੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਯਤ੍ਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰੋषਾਦਸਿਬਾਣਗਦਾਧਰਾਃ
ਮਹਾਂਕਾਇ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਰਾਖਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵੈਃ। ਸਂਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਤਿੰਨ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਖਸਾ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ, ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤੇ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਮਾਦਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰਾਹਵੇ। ਖਡ੍ਗੇਨ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟਦੇ ਸਨ; ਪ੍ਰਜੰਘਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਰਥਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਞ੍ਛੈਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰਾਹਵੇ। ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਪ੍ਰਤਿਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦੇ ਸਨ; ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸृष੍ਟਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਵਿਦਮੈਨ੍ਦਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੁਮਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਬਭਞ੍ਜ ਗਦਯਾ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਅਤੇ ਮੈੰਡਾ ਵੱਲੋਂ ਉਖਾੜੇ ਅਤੇ ਸੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਖਡ੍ਗਂ ਪਰਮਰ੍ਮਵਿਦਾਰਣਮ੍। ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਾਯ ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗਿਤਃ
ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯਾਸ਼ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੇਨ ਦ੍ਰੁਮੇਣਾਤਿਬਲਸ੍ਤਦਾ
ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਨਾਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਹੁਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਾਜਘਾਨ ਸ ਮੁष੍ਟਿਨਾ। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਘਾਤੇਨ ਸ ਪਪਾਤ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਸਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲਾ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਖਡ੍ਗਂ ਮੁਸਲਸਂਨਿਭਮ੍। ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗੂ ਸਖਤ ਸੀ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਗਦਾ ਵਾਂਗੂ ਮੋੜ ਲਈ।
ਸ ਲਲਾਟੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਮਙ੍ਗਦਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍। ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਚਾਲ ਹ
ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਮਹਾਤੀਜੀ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ।
ਸ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋऽਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤृਵ੍ਯੇ ਨਿਹਤੇ ਰਣੇ। ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁਃ ਖਡ੍ਗਮਾਦਦੇ
ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਥਕ ਚੁੱਕਾ ਹੋ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਲਈ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਬਲਾਦ੍ ਬਲੀ
ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਜਘਾਨ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਤਃ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤੋऽਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਚਚਾਲ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਉਦ੍ਯਤਾਂ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਹਾਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਗਦਾਮ੍
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਉਠਾਈ ਗਦਾ ਛੀਨ ਲਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਮਤ੍। ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਲੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੈੰਡਾ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੌ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੌ ਪ੍ਲਵਂਗਾਭ੍ਯਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਮਰੇ ਤੀਵ੍ਰਮਾਕਰ੍षੋਤ੍ਪਾਟਨਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸ਼ੋਣਿਤਾਖਸ਼ ਤੇ ਯੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਫਾੜਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਦਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਵਿਦਦਾਰ ਨਖੈਰ੍ਮੁਖੇ। ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਸ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਾਵਿਧ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਦਿਵਿਦ ਨੇ ਸ਼ੋਣਿਤਾਖਸ਼ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।