ਦੇਹੀਤ੍ਯਨ੍ਯੋ ਦਦਾਤ੍ਯਨ੍ਯੋ ਦਦਾਮੀਤ੍ਯਪਰਃ ਪੁਨਃ। ਕਿਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਸਿ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬਭਾषਿਰੇ
ਇੱਕ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਦੇ', ਦੂਜਾ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ'; ਹੋਰ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ'; ਦੂਜਾ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਰਹੋ'; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਪ੍ਰਲਮ੍ਭਿਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਵਚਾਯੁਧਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਯਤਮਹਾਪ੍ਰਾਸਂ ਮੁष੍ਟਿਸ਼ੂਲਾਸਿਕੁਨ੍ਤਲਮ੍
ਕੁਝ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਖੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਬਿਨਾ ਕਵਚ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਸੂਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਦਸ਼ ਸਪ੍ਤੇਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦਸ਼ ਸਪ੍ਤੇਤਿ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਪਾਤਯਨ੍। ਵਿਪ੍ਰਲਮ੍ਭਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਵਚਧ੍ਵਜਮ੍। ਬਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵਾਨਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਠਾ। ਕੁਝ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਫਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹਾ ਤੇ ਝੰਡਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਚੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
thumb|षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛੱਤਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਕੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਘੋਰੇ ਵੀਰਜਨਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਙ੍ਗਦਃ ਕਮ੍ਪਨਂ ਵੀਰਮਾਸਸਾਦ ਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਾ ਕੰਪਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਆਹੂਯ ਸੋऽਙ੍ਗਦਂ ਕੋਪਾਤ੍ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗਿਤਃ। ਗਦਯਾ ਕਮ੍ਪਨਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਚਚਾਲ ਭृਸ਼ਾਹਤਃ
ਕੰਪਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਡੋਲ ਗਿਆ।
ਸ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰੇਃ। ਅਰ੍ਦਿਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕਮ੍ਪਨਃ ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਅੰਗਦ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ। ਵਾਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਕੰਪਨ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕਮ੍ਪਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤਂ ਰਣੇ। ਰਥੇਨਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਮਭੀਤਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੰਪਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਙ੍ਗਦਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਦਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵੇਗਿਤਃ। ਸ਼ਰੀਰਦਾਰਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਮਵਿਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਨਾਰਾਚੈਰ੍ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ। ਕਰ੍ਣਿਸ਼ਲ੍ਯਵਿਪਾਠੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲੇਵ, ਲੋਹੇ ਦੇ, ਵੱਛੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਙ੍ਗਦਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧਨੁਰੁਗ੍ਰਂ ਰਥਂ ਬਾਣਾਨ੍ ਮਮਰ੍ਦ ਤਰਸਾ ਬਲੀ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਲਾ, ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਥ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸਿਚਰ੍ਮ ਸਮਾਦਦੇ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵੇਗਵਾਨਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਸੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਤਰਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯਾਙ੍ਗਦੋ ਬਲੀ। ਕਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਸਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਨਨਾਦ ਚ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਝਪਟਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂਸਫਲਕੇ ਖਡ੍ਗਂ ਨਿਜਘਾਨ ਤਤੋऽਙ੍ਗਦਃ। ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਚ੍ਚੈਨਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਅੰਗਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਪੀਰਾਜ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੈਣੋ ਜਜਨੂ ਦਾ ਧਾਗਾ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਖਡ੍ਗਂ ਵਿਨਦ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਣਸ਼ੀਰ੍षੇ ਪਰਾਨਰੀਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਸਹਿਤੋ ਵੀਰੋ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਬਲੀ। ਰਥੇਨਾਭਿਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਆਯਸੀਂ ਤੁ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ ਵੀਰਃ ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਃ। ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤਮੇਵਾਨੁਪਪਾਤ ਹ
ਸੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰੋ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸਹਿਤੋ ਬਲੀ। ਗਦਯਾਭਿਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਪ੍ਰਜੰਘਾ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਯੋਃ। ਵਿਸ਼ਾਖਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਬਭੌ
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਦੋ ਤਾਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਅਙ੍ਗਦਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੌ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਏਵ ਚ। ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥਤੁਰਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਪਰਸ੍ਪਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮੈੰਡਾ ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ, ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਦੋਨੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਯਤ੍ਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰੋषਾਦਸਿਬਾਣਗਦਾਧਰਾਃ
ਮਹਾਂਕਾਇ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਰਾਖਸ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵੈਃ। ਸਂਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਤਿੰਨ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਖਸਾ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ, ਰੋਮਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤੇ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਮਾਦਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰਾਹਵੇ। ਖਡ੍ਗੇਨ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟਦੇ ਸਨ; ਪ੍ਰਜੰਘਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਰਥਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਞ੍ਛੈਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰਾਹਵੇ। ਸ਼ਰੌਘੈਃ ਪ੍ਰਤਿਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦੇ ਸਨ; ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸृष੍ਟਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਵਿਦਮੈਨ੍ਦਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੁਮਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਬਭਞ੍ਜ ਗਦਯਾ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਅਤੇ ਮੈੰਡਾ ਵੱਲੋਂ ਉਖਾੜੇ ਅਤੇ ਸੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਖਡ੍ਗਂ ਪਰਮਰ੍ਮਵਿਦਾਰਣਮ੍। ਪ੍ਰਜਙ੍ਘੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਾਯ ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗਿਤਃ
ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯਾਸ਼ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੇਨ ਦ੍ਰੁਮੇਣਾਤਿਬਲਸ੍ਤਦਾ
ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਦਰ ਮੁਖੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਨਾਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਹੁਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਮਾਜਘਾਨ ਸ ਮੁष੍ਟਿਨਾ। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਘਾਤੇਨ ਸ ਪਪਾਤ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਸਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲਾ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।