ਦਦृਸ਼ੇ ਜ੍ਵਲਿਤਪ੍ਰਾਸਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਨਾਦਿਤਮ੍। ਹੇਮਜਾਲਾਚਿਤਭੁਜਂ ਵ੍ਯਾਵੇष੍ਟਿਤਪਰਸ਼੍ਵਧਮ੍
ਉਹ ਫੌਜ ਜਲਦੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਲਟਕੀਆਂ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਦਿੱਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤਮਹਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬਾਣਸਂਸਕ੍ਤਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਮਧੂਤ੍ਸੇਕਸਮ੍ਮੋਦਿਤਮਹਾਨਿਲਮ੍
ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਧਨੁਸ਼, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਘੋਰਂ ਸ਼ੂਰਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮਹਾਮ੍ਬੁਧਰਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਮਾਯਾਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਹ ਫੌਜ, ਡਰਾਉਣੀ, ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ, ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਫੌਜ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਸਂਚਚਾਲ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਬਲਮੁਚ੍ਚੈਰ੍ਨਨਾਦ ਚ। ਜਵੇਨਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ ਬਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਹਤ੍
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕੰਬੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ; ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰਿਬਲਂ ਪਤਂਗਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਤੇषਾਂ ਭੁਜਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਵ੍ਯਾਮृष੍ਟਪਰਿਘਾਸ਼ਨਿ
ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਵਿਦਯੁਤ ਵਜਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਬਲਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭੂਯਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਤ। ਤਤ੍ਰੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਇਵੋਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਹਰਯੋऽਥ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਫਿਰ, ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਾਂਦਰ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠੇ।
ਤਰੁਸ਼ੈਲੈਰਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍। ਤਥੈਵਾਪਤਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਹਰੀਣਾਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਬਾਂਦਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਹਸਾ ਜਹ੍ਰੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਦਸ਼ਨੈਰ੍ਹਤਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ। ਸ਼ਿਲਾਪ੍ਰਹਾਰਭਗ੍ਨਾਙ੍ਗਾ ਵਿਚੇਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਪਕੜ ਲੈਂਦੇ; ਕੁਝ ਦੇ ਹੱਥ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਅੰਗ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਭਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥੈਵਾਪ੍ਯਪਰੇ ਤੇषਾਂ ਕਪੀਨਾਮਸਿਭਿਃ ਸ਼ਿਤੈਃ। ਪ੍ਰਵਰਾਨਭਿਤੋ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਘੋਰਰੂਪਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਬਾਂਦਰ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਘ੍ਨਨ੍ਤਮਨ੍ਯਂ ਜਘਾਨਾਨ੍ਯਃ ਪਾਤਯਨ੍ਤਮਪਾਤਯਤ੍। ਗਰ੍ਹਮਾਣਂ ਜਗਰ੍ਹਾਨ੍ਯੋ ਦਸ਼ਨ੍ਤਮਪਰੋऽਦਸ਼ਤ੍
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਦੂਜਾ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਾਰਦਾ; ਇੱਕ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ; ਇੱਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਦੂਜਾ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ; ਇੱਕ ਕੱਟਦਾ, ਦੂਜਾ ਵਾਪਸ ਕੱਟਦਾ।
ਦੇਹੀਤ੍ਯਨ੍ਯੋ ਦਦਾਤ੍ਯਨ੍ਯੋ ਦਦਾਮੀਤ੍ਯਪਰਃ ਪੁਨਃ। ਕਿਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਸਿ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬਭਾषਿਰੇ
ਇੱਕ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਦੇ', ਦੂਜਾ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ'; ਹੋਰ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ'; ਦੂਜਾ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਰਹੋ'; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਪ੍ਰਲਮ੍ਭਿਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਵਚਾਯੁਧਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਯਤਮਹਾਪ੍ਰਾਸਂ ਮੁष੍ਟਿਸ਼ੂਲਾਸਿਕੁਨ੍ਤਲਮ੍
ਕੁਝ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਖੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਬਿਨਾ ਕਵਚ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਸੂਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਦਸ਼ ਸਪ੍ਤੇਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦਸ਼ ਸਪ੍ਤੇਤਿ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਪਾਤਯਨ੍। ਵਿਪ੍ਰਲਮ੍ਭਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤਕਵਚਧ੍ਵਜਮ੍। ਬਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵਾਨਰਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਠਾ। ਕੁਝ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਫਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹਾ ਤੇ ਝੰਡਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਚੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
thumb|षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛੱਤਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸਂਕੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਘੋਰੇ ਵੀਰਜਨਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਅਙ੍ਗਦਃ ਕਮ੍ਪਨਂ ਵੀਰਮਾਸਸਾਦ ਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਾ ਕੰਪਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਆਹੂਯ ਸੋऽਙ੍ਗਦਂ ਕੋਪਾਤ੍ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗਿਤਃ। ਗਦਯਾ ਕਮ੍ਪਨਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਚਚਾਲ ਭृਸ਼ਾਹਤਃ
ਕੰਪਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਡੋਲ ਗਿਆ।
ਸ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰੇਃ। ਅਰ੍ਦਿਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕਮ੍ਪਨਃ ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ
ਅੰਗਦ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ। ਵਾਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਕੰਪਨ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕਮ੍ਪਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤਂ ਰਣੇ। ਰਥੇਨਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਮਭੀਤਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੰਪਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਙ੍ਗਦਂ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਦਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵੇਗਿਤਃ। ਸ਼ਰੀਰਦਾਰਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਮਵਿਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਨਾਰਾਚੈਰ੍ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ। ਕਰ੍ਣਿਸ਼ਲ੍ਯਵਿਪਾਠੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲੇਵ, ਲੋਹੇ ਦੇ, ਵੱਛੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਙ੍ਗਦਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧਨੁਰੁਗ੍ਰਂ ਰਥਂ ਬਾਣਾਨ੍ ਮਮਰ੍ਦ ਤਰਸਾ ਬਲੀ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਲਾ, ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਥ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸਿਚਰ੍ਮ ਸਮਾਦਦੇ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵੇਗਵਾਨਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਸੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਤਰਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯਾਙ੍ਗਦੋ ਬਲੀ। ਕਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਸਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਨਨਾਦ ਚ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਝਪਟਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂਸਫਲਕੇ ਖਡ੍ਗਂ ਨਿਜਘਾਨ ਤਤੋऽਙ੍ਗਦਃ। ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਚ੍ਚੈਨਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਅੰਗਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਪੀਰਾਜ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੈਣੋ ਜਜਨੂ ਦਾ ਧਾਗਾ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਖਡ੍ਗਂ ਵਿਨਦ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਣਸ਼ੀਰ੍षੇ ਪਰਾਨਰੀਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਸਹਿਤੋ ਵੀਰੋ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਬਲੀ। ਰਥੇਨਾਭਿਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਆਯਸੀਂ ਤੁ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ ਵੀਰਃ ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਃ। ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤਮੇਵਾਨੁਪਪਾਤ ਹ
ਸੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰੋ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸਹਿਤੋ ਬਲੀ। ਗਦਯਾਭਿਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਪ੍ਰਜੰਘਾ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।