ਰੋषਮਾਹਾਰਯਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ऋषਿਮਧ੍ਯੇ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਿਵਾਪਰਃ
ਤਿੱਖਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕ ਜਾ, ਰੁਕ ਜਾ!' ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸृਜਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨਪਰਾਨ੍ ਪੁਨਃ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਂਸ਼ਮਪਰਮਸृਜਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਰਚੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ऋषਿਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਂਸ਼ਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਕਲੁषੀਕृਤਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਰਚੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦਨਿਨ੍ਦ੍ਰਕਃ। ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਪਿ ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੁਨੀਆ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵਿਹੁਣ ਹੋ ਜਾਵੇ'; ਅਤੇ ਉਹ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੂਚੁਃ ਸਾਨੁਨਯਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭਾਗ ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਦਿਵਂ ਯਾਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਤ੍ਯੇਵ ਤਪੋਧਨ
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ; ਹੇ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਮਹਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੌਸ਼ਿਕਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੋਰਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ। ਆਰੋਹਣਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਨਾਨृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਸ੍ਤੁ ਸਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੋਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਾਮਕਾਨਿ ਧ੍ਰੁਵਾਣ੍ਯਥ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਲਈ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਸਦਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ।
ਯਾਵਲ੍ਲੋਕਾ ਧਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਤ੍ ਕृਤਾਨਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।'
ਗਗਨੇ ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪਥਾਦ੍ ਬਹਿਃ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੇषੁ ਜ੍ਯੋਤਿਃषੁ ਜਾਜ੍ਵਲਨ੍
ਅਗਨਿ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਈ ਤਾਰੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਨਾਂ ਚਾਨਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਮਰਸਂਨਿਭਃ। ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚੈਤਾਨਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਰਹਿਣ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਗਤਂ ਯਥਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਰਭਿष੍ਟੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ऋषਿਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਦੇਵਤਾਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਤਮਾਵਾਂ ਤੇ ਤਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਫਿਰ, ਹੇ ਉਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
thumb|ਏਕषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨृषੀਨ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਣਵਾਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵਿਘ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਦਿਸ਼ਮਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਤਪਃ
'ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੱਡਾ ਵਿਘਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਓ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰੀਏ।'
ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੁਖਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸੁਖਂ ਤਦ੍ਧਿ ਤਪੋਵਨਮ੍
'ਪੱਛਮੀ ਵੱਡੀ ਵਸਤੀ ਵਾਲੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ; ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਤੇਪੇ ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੜਾ-ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਮਹਾਨ੍। ਅਮ੍ਬਰੀष ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਯष੍ਟੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਸੀ, ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਹਾਰ ਹ। ਪ੍ਰਣष੍ਟੇ ਤੁ ਪਸ਼ੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪਸ਼ੂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ, ਪੰਡਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪਸ਼ੁਰਭ੍ਯਾਹृਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਣष੍ਟਸ੍ਤਵ ਦੁਰ੍ਨਯਾਤ੍। ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਰਾਜਾਨਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਦੋषਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆਇਆ ਪਸ਼ੂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਣਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਤੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਧ੍ਯੇਤਨ੍ਨਰਂ ਵਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਆਨਯਸ੍ਵ ਪਸ਼ੁਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਵਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਕਰਮ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਅਨ੍ਵਿਯੇष ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪਸ਼ੁਂ ਗੋਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੇਸ਼ਾਞ੍ਜਨਪਦਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਗਰਾਣਿ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਿਆ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਸਹਿਤਂ ਤਾਤ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਭृਗੁਤੁਂਗੇ ਸਮਾਸੀਨਮृਚੀਕਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰੁਚੀਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ। ਮਹਰ੍षਿਂ ਤਪਸਾ ਦੀਪ੍ਤਂ ਰਾਜਰ੍षਿਰਮਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਅਣਮਿੱਟ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਲਮृਚੀਕਂ ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀषੇ ਸੁਤਂ ਯਦਿ
ਹਰ ਥਾਂ ਰੁਚੀਕ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲਵਾਂ।
ਪਸ਼ੋਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਭਾਗ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਗਤਾ ਦੇਸ਼ਾ ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਨ ਲਭੇ ਪਸ਼ੁਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਰਵ, ਯਜਨ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਲੱਭ ਲਏ, ਪਰ ਯਜਨ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।