ਨਾਦਿਤਾਨ੍ਯਚਲਾਭਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਸਃ। ਜ੍ਵਲਨੇਨ ਪਰੀਤਾਨਿ ਤੋਰਣਾਨਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਅੱਗ ਨੇ ਉਹ ਮਹਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ; ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਨਦ੍ਧਾਨਿ ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਘਰ੍ਮਗੇ। ਜ੍ਵਲਨੇਨ ਪਰੀਤਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਘਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਦੀਪ੍ਤਾਨਿ ਯਥਾ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਗਿਰੇਃ। ਵਿਮਾਨੇषੁ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਤੀਆਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸਾੜੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਭਰਣਸਂਯੋਗਾ ਹਾਹੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਚਾਗ੍ਨਿਪਰੀਤਾਨਿ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭਵਨਾਨ੍ਯਪਿ
ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀਆਂ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ!' ਕਰਕੇ ਰੋਈਆਂ; ਉਥੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵੀ ਢਹਿ ਪਏ।
ਵਜ੍ਰਿਵਜ੍ਰਹਤਾਨੀਵ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਗਿਰੇਃ। ਤਾਨਿ ਨਿਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਦੂਰਤਃ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਾੜੇ ਹੋਏ ਘਰ ਦੂਰੋਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਣੀਵ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਗ੍ਰੈਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੈਰਪਿ
ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਭੜਕਦੀਆਂ ਜਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲਙ੍ਕਾ ਪੁष੍ਪਿਤੈਰਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੈਃ। ਹਸ੍ਤ੍ਯਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਗਜੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਤੁਰਗੈਰਪਿ। ਬਭੂਵ ਲਙ੍ਕਾ ਲੋਕਾਨ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਗ੍ਰਾਹ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ; ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਗਲ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਅਸ਼੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਗਜੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਭੀਤੋऽਪਸਰ੍ਪਤਿ। ਭੀਤੋ ਭੀਤਂ ਗਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਵਚਿਦਸ਼੍ਵੋ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਘੋੜਾ ਅਜ਼ਾਦ ਵੇਖ ਕੇ ਹਾਥੀ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ; ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਘੋੜਾ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ।
ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਛਾਯਾਸਂਸਕ੍ਤਸਲਿਲੋ ਲੋਹਿਤੋਦ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਜਦੋਂ ਲੰਕਾ ਸਾੜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਸਾ ਬਭੂਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਹਰਿਭਿਰ੍ਦੀਪਿਤਾ ਪੁਰੀ। ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਘੋਰੇ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਵ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਨਾਰੀਜਨਸ੍ਯ ਧੂਮੇਨ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਨੇਦੁषਃ। ਸ੍ਵਨੋ ਜ੍ਵਲਨਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਧੂਏਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਅੱਗ ਦੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਕਾਯਾਨਪਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍ ਬਹਿਃ। ਸਹਸਾ ਹ੍ਯੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਹਰਯੋऽਥ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੜ ਗਏ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਬੰਦਰ ਅਚਾਨਕ ਝਪਟ ਪਏ।
ਉਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਵ੍ਯਨਾਦਯਤ੍
ਬੰਦਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਵਿਸ਼ਲ੍ਯੌ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਜਗृਹਤੁਸ੍ਤੇ ਉਭੇ ਧਨੁषੀ ਵਰੇ
ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਸ਼ਮਣ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਭਯਾਵਹਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਬਦ ਹੋਇਆ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਅਸ਼ੋਭਤ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ ਮਹਤ੍। ਭਗਵਾਨਿਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਵੋ ਵੇਦਮਯਂ ਧਨੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਉਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਸ਼ਬ੍ਦਾਵਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ
ਬੰਦਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵਾਨਰੋਦ੍ਘੁष੍ਟਘੋषਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯਂ ਵ੍ਯਾਪ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਬੰਦਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਚੀਕ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ — ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਗੋਪੁਰਮ੍। ਕੈਲਾਸਸ਼ृਙ੍ਗਪ੍ਰਤਿਮਂ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮਭਵਦ੍ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ-ਮਹਲ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਮਸ਼ਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਚ। ਸਂਨਾਹੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤੁਮੁਲਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ 'ਚ ਲੜਾਈ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਨਹ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮ੍। ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਰੌਦ੍ਰੀਵ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੀ ਰਾਤ, ਮਾਨੋ, ਭੈਅਕਾਰੀ ਕਾਲ-ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਆਦਿष੍ਟਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਆਸਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਧ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਉਹ ਬੰਦਰ-ਸਰਦਾਰ, ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਨੇੜਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਯਸ਼੍ਚ ਵੋ ਵਿਤਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋऽਭਿਸਮ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਦੂषਕਃ
ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਝੂਠ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤੇषੁ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਦੀਪ੍ਤੋਲ੍ਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਪਾਣਿषੁ। ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਕ੍ਰੋਧ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਬੰਦਰ-ਸਰਦਾਰ, ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਦੇ ਮਸ਼ਾਲੇ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜृਮ੍ਭਿਤਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਮਿਸ਼੍ਰਾ ਵੈ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਰੂਪਵਾਨਿਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਗਾਤ੍ਰੇष੍ਵਦृਸ਼੍ਯਤ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਤੇ ਅੰਗੜਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਾਪੀਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, ਮਾਨੋ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਸ ਕੁਮ੍ਭਂ ਚ ਨਿਕੁਮ੍ਭਂ ਚ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਤ੍ਮਜਾਵੁਭੌ। ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਹ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਕੂੰਭ ਤੇ ਨਿਕੂੰਭ — ਦੋਵੇਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ — ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਙ੍ਘਃ ਕਮ੍ਪਨਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਕੌਮ੍ਭਕਰ੍ਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਰਾਵਣਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਯੂਪਾਕਸ਼, ਸ਼ੋਣਿਤਾਕਸ਼, ਪ੍ਰਜੰਘ ਤੇ ਕੰਪਨ ਵੀ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ।
ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਚੈਵ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਗਚ੍ਛਤਾਦ੍ਯੈਵ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਨਾਦਯਨ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਰਾਕਸ਼ਸੋ, ਅੱਜ ਹੀ ਬਾਹਰ ਜਾਓ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੋ!'
ਤਤਸ੍ਤੁ ਚੋਦਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾਯੁਧਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਵੀਰਾਃ ਪ੍ਰਣਦਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਆਪਣੇ ਜਲਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੂषਣਸ੍ਥਾਭਿਰ੍ਭਾਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਰਭਂ ਵ੍ਯੋਮ ਹਰਯਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ।