ਤਾਵਪ੍ਯੁਭੌ ਮਾਨੁषਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਘ੍ਰਾਯ ਮਹੌषਧੀਨਾਮ੍। ਬਭੂਵਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾ- ਵੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਨ੍ਯੇ ਚ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਖਮ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਾਨਾਰ੍ਥਮਾਜ੍ਞਯਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ,
ਯੇ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਣੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰੈਃ। ਹਤਾ ਹਤਾਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੁ ਸਾਗਰੇ
ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਹਰਿਰ੍ਗਨ੍ਧਵਹਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤੁ ਤਮੋषਧੀਸ਼ੈਲਮੁਦਗ੍ਰਵੇਗਃ। ਨਿਨਾਯ ਵੇਗਾਦ੍ਧਿਮਵਨ੍ਤਮੇਵ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਰਾਮੇਣ ਸਮਾਜਗਾਮ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਹਿਮਵਤ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਚਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਰ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਤੇ ਮੰਗ ਕੀਤੀ:
ਯਤੋ ਹਤਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ। ਨੇਦਾਨੀਮੁਪਨਿਰ੍ਹਾਰਂ ਰਾਵਣੋ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੁਣ ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੰਭਕਰਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਹੁਣ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਯੇ ਯੇ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਲਘਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਪਤਨ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਗृਹ੍ਯੋਲ੍ਕਾਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਜੋ ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਉਲਕਾ ਫੜ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤਂ ਗਤ ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਾਃ ਸੋਲ੍ਕਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆਈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਯੋਧੇ, ਉਲਕਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਉਲ੍ਕਾਹਸ੍ਤੈਰ੍ਹਰਿਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ। ਆਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਹਸਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਉਲਕਾ ਫੜ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੋ ਰਾਖੇ ਸੀ ਤੇ ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟਪ੍ਰਤੋਲੀषੁ ਚਰ੍ਯਾਸੁ ਵਿਵਿਧਾਸੁ ਚ। ਪ੍ਰਾਸਾਦੇषੁ ਚ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਸृਜੁਸ੍ਤੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਗੇਟਾਂ, ਮਿਨਾਰਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇषਾਂ ਗृਹਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦਾਹ ਹੁਤਭੁਕ੍ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਮਹਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਗੁਰੁਰ੍ਦਹ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਰਂ ਚੈਵ ਸੁਚਨ੍ਦਨਮ੍। ਮੌਕ੍ਤਿਕਾ ਮਣਯਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਵਜ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਵਾਲਕਮ੍
ਉਥੇ ਅਗਰ, ਚੰਦਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਮੋਤੀ, ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਚ ਦਹ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਆਵਿਕਂ ਵਿਵਿਧਂ ਚੌਰ੍ਣਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਭਾਣ੍ਡਮਾਯੁਧਮ੍
ਉਥੇ ਕਪੜਾ, ਸੋਹਣੀ ਰੇਸ਼ਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਨ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਪਿਸੀ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਨਾਨਾਵਿਕृਤਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਵਾਜਿਭਾਣ੍ਡਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਗਜਗ੍ਰੈਵੇਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਥਭਾਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਨ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਾਮਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪੱਟੀਆਂ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਬਣੀ-ਬਣਾਈ ਸਾਮਾਨ ਵੀ ਸਾੜੀ ਗਈ।
ਤਨੁਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਯੋਧਾਨਾਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚ ਵਰ੍ਮ ਚ। ਖਡ੍ਗਾ ਧਨੂਂषਿ ਜ੍ਯਾਬਾਣਾਸ੍ਤੋਮਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜੁੜਾਈ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਜੈਵਲਿਨ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਭਾਲੇ—all ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਰੋਮਜਂ ਵਾਲਜਂ ਚਰ੍ਮ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਜਂ ਚਾਣ੍ਡਜਂ ਬਹੁ। ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਵਾਲ, ਉਨ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਤੇ ਮੋਤੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਮਹਲਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵਿਵਿਧਾਨਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘਾਤਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ। ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ ਗृਹਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਦਦਾਹ ਹੁਤਭੁਕ੍ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਾੜੇ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਨੇ ਕਈ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਆਵਾਸਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗृਹਗृਧ੍ਨੁਨਾਮ੍। ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਤਨੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਰਗ੍ਭਾਣ੍ਡਾਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਾਲਚੀ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜੰਗੀ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਹਾਰ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ।
ਸੀਧੁਪਾਨਚਲਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਗਾਮਿਨਾਮ੍। ਕਾਨ੍ਤਾਲਮ੍ਬਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਜਾਤਮਨ੍ਯੁਨਾਮ੍
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ, ਜੂਆ ਖੇਡਦੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਟਕਦੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਸ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਘਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਗਦਾਸ਼ੂਲਾਸਿਹਸ੍ਤਾਨਾਂ ਖਾਦਤਾਂ ਪਿਬਤਾਮਪਿ। ਸ਼ਯਨੇषੁ ਮਹਾਰ੍ਹੇषੁ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ
ਜੋ ਗਦਾ, ਭਾਲਾ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਖਟਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨਾਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਦਾ ਲਙ੍ਕਾਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਘਰ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਅਦਹਤ੍ ਪਾਵਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਜ੍ਵਾਲ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਸਾਰਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਗਮ੍ਭੀਰਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭੜਕਦੀ ਰਹੀ; ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਹੇਮਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਾਲੋਨ੍ਨਤਾਨਿ ਚ। ਤਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸਾਧਿष੍ਠਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਅਰਧ ਚੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚੰਦ-ਕਮਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਉੱਚੇ ਟਾਵਰ, ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਚੌਕ ਵਾਲੇ ਘਰ ਸਨ।
ਮਣਿਵਿਦ੍ਰੁਮਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤੀਵ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਬਰ੍ਹਿਣਵੀਣਾਨਾਂ ਭੂषਣਾਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਕ੍ਰੌਂਚ ਤੇ ਮੋਰ ਦੀ ਵੀਂਨਾ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਦਿਤਾਨ੍ਯਚਲਾਭਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਸਃ। ਜ੍ਵਲਨੇਨ ਪਰੀਤਾਨਿ ਤੋਰਣਾਨਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਅੱਗ ਨੇ ਉਹ ਮਹਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ; ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਨਦ੍ਧਾਨਿ ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਘਰ੍ਮਗੇ। ਜ੍ਵਲਨੇਨ ਪਰੀਤਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਘਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਦੀਪ੍ਤਾਨਿ ਯਥਾ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਗਿਰੇਃ। ਵਿਮਾਨੇषੁ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਤੀਆਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸਾੜੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਭਰਣਸਂਯੋਗਾ ਹਾਹੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਚਾਗ੍ਨਿਪਰੀਤਾਨਿ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭਵਨਾਨ੍ਯਪਿ
ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀਆਂ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ!' ਕਰਕੇ ਰੋਈਆਂ; ਉਥੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵੀ ਢਹਿ ਪਏ।
ਵਜ੍ਰਿਵਜ੍ਰਹਤਾਨੀਵ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਗਿਰੇਃ। ਤਾਨਿ ਨਿਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਦੂਰਤਃ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਾੜੇ ਹੋਏ ਘਰ ਦੂਰੋਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।