ਸ ਯੋਜਨਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਧਰਂ ਸ਼ੈਲਂ ਵ੍ਯਚਰਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਵਾ-ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੋਸ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਹੌषਧ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ। ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਰ੍ਥਿਨਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਲੱਭਣ ਆਏ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਨੁਮਾਨਪਸ਼੍ਯਂ- ਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਰੋषਾਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਨਨਾਦ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣੋऽਗ੍ਨਿਸਮਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁ- ਰ੍ਮਹੀਧਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮੁਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਮੇਤਦੇਵਂ ਸੁਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤੇ ਯਦ੍ ਰਾਘਵੇ ਨਾਸਿ ਕृਤਾਨੁਕਮ੍ਪਃ। ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਹੁਬਲਾਭਿਭੂਤੋ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮਥੋ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਤੂੰ ਰਾਘਵ 'ਤੇ ਦਇਆ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਤਨਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ? ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਨਗਂ ਸਨਾਗਂ ਸਕਾਞ੍ਚਨਂ ਧਾਤੁਸਹਸ੍ਰਜੁष੍ਟਮ੍। ਵਿਕੀਰ੍ਣਕੂਟਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਰਸਾਨੁਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵੇਗਾਤ੍ ਸਹਸੋਨ੍ਮਮਾਥ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੰਗਲਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਟੁੱਟੀ ਹੋਈਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਸ ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਖਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਸੁਰਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍। ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਖਚਰੈਰਨੇਕੈ- ਰ੍ਜਗਾਮ ਵੇਗਾਦ੍ ਗਰੁਡੋਗ੍ਰਵੇਗਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਈ ਜੀਵ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਭਾਸ੍ਕਰਾਧ੍ਵਾਨਮਨੁਪ੍ਰਪਨ੍ਨ- ਸ੍ਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ। ਬਭੌ ਤਦਾ ਭਾਸ੍ਕਰਸਂਨਿਕਾਸ਼ੋ ਰਵੇਃ ਸਮੀਪੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਕਰਾਭਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਚੋਟੀ ਫੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੇਨ ਸ਼ੈਲੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਰਰਾਜ ਸ਼ੈਲੋਪਮੋ ਗਨ੍ਧਵਹਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤੁ। ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੇਣ ਸਪਾਵਕੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਖੇ ਵਿष੍ਣੁਰਿਵਾਰ੍ਪਿਤੇਨ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਨਾਲ, ਹਵਾ-ਪੁੱਤਰ ਖੁਦ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਚਕ੍ਰ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਵਾਨਰਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਵਿਨੇਦੁਃ ਸ ਤਾਨਪਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਦਾ ਨਨਾਦ। ਤੇषਾਂ ਸਮੁਤ੍ਕृष੍ਟਰਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਲਯਾ ਭੀਮਤਰਂ ਵਿਨੇਦੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ।
ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨਿਪਪਾਤ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ੈਲੋਤ੍ਤਮੇ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਮਧ੍ਯੇ। ਹਰ੍ਯੁਤ੍ਤਮੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਰਸਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਂ ਤਤ੍ਰ ਚ ਸਸ੍ਵਜੇ ਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਉਤਰਾ। ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮ ਕੇ, ਉਥੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਾਵਪ੍ਯੁਭੌ ਮਾਨੁषਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਘ੍ਰਾਯ ਮਹੌषਧੀਨਾਮ੍। ਬਭੂਵਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾ- ਵੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਨ੍ਯੇ ਚ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਖਮ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਾਨਾਰ੍ਥਮਾਜ੍ਞਯਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ,
ਯੇ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਣੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰੈਃ। ਹਤਾ ਹਤਾਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੁ ਸਾਗਰੇ
ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਹਰਿਰ੍ਗਨ੍ਧਵਹਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤੁ ਤਮੋषਧੀਸ਼ੈਲਮੁਦਗ੍ਰਵੇਗਃ। ਨਿਨਾਯ ਵੇਗਾਦ੍ਧਿਮਵਨ੍ਤਮੇਵ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਰਾਮੇਣ ਸਮਾਜਗਾਮ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਹਿਮਵਤ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਚਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਰ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਤੇ ਮੰਗ ਕੀਤੀ:
ਯਤੋ ਹਤਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ। ਨੇਦਾਨੀਮੁਪਨਿਰ੍ਹਾਰਂ ਰਾਵਣੋ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੁਣ ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੰਭਕਰਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਹੁਣ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਯੇ ਯੇ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਲਘਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਪਤਨ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਗृਹ੍ਯੋਲ੍ਕਾਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਜੋ ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਉਲਕਾ ਫੜ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤਂ ਗਤ ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਾਃ ਸੋਲ੍ਕਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆਈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਯੋਧੇ, ਉਲਕਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਉਲ੍ਕਾਹਸ੍ਤੈਰ੍ਹਰਿਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ। ਆਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਹਸਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਉਲਕਾ ਫੜ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੋ ਰਾਖੇ ਸੀ ਤੇ ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟਪ੍ਰਤੋਲੀषੁ ਚਰ੍ਯਾਸੁ ਵਿਵਿਧਾਸੁ ਚ। ਪ੍ਰਾਸਾਦੇषੁ ਚ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਸृਜੁਸ੍ਤੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਗੇਟਾਂ, ਮਿਨਾਰਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇषਾਂ ਗृਹਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦਾਹ ਹੁਤਭੁਕ੍ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਮਹਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਅਗੁਰੁਰ੍ਦਹ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਰਂ ਚੈਵ ਸੁਚਨ੍ਦਨਮ੍। ਮੌਕ੍ਤਿਕਾ ਮਣਯਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਵਜ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਵਾਲਕਮ੍
ਉਥੇ ਅਗਰ, ਚੰਦਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਮੋਤੀ, ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਚ ਦਹ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਆਵਿਕਂ ਵਿਵਿਧਂ ਚੌਰ੍ਣਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਭਾਣ੍ਡਮਾਯੁਧਮ੍
ਉਥੇ ਕਪੜਾ, ਸੋਹਣੀ ਰੇਸ਼ਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਨ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਪਿਸੀ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਨਾਨਾਵਿਕृਤਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਵਾਜਿਭਾਣ੍ਡਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਗਜਗ੍ਰੈਵੇਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਥਭਾਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਨ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸਾਮਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪੱਟੀਆਂ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਬਣੀ-ਬਣਾਈ ਸਾਮਾਨ ਵੀ ਸਾੜੀ ਗਈ।
ਤਨੁਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਯੋਧਾਨਾਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚ ਵਰ੍ਮ ਚ। ਖਡ੍ਗਾ ਧਨੂਂषਿ ਜ੍ਯਾਬਾਣਾਸ੍ਤੋਮਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜੁੜਾਈ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਜੈਵਲਿਨ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਭਾਲੇ—all ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਰੋਮਜਂ ਵਾਲਜਂ ਚਰ੍ਮ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਜਂ ਚਾਣ੍ਡਜਂ ਬਹੁ। ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਵਾਲ, ਉਨ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਤੇ ਮੋਤੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਮਹਲਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵਿਵਿਧਾਨਸ੍ਤ੍ਰਸਂਘਾਤਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ। ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ ਗृਹਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਦਦਾਹ ਹੁਤਭੁਕ੍ ਤਦਾ
ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਾੜੇ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਨੇ ਕਈ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਆਵਾਸਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗृਹਗृਧ੍ਨੁਨਾਮ੍। ਹੇਮਚਿਤ੍ਰਤਨੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਰਗ੍ਭਾਣ੍ਡਾਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲਾਲਚੀ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜੰਗੀ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਹਾਰ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ।
ਸੀਧੁਪਾਨਚਲਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਗਾਮਿਨਾਮ੍। ਕਾਨ੍ਤਾਲਮ੍ਬਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਜਾਤਮਨ੍ਯੁਨਾਮ੍
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ, ਜੂਆ ਖੇਡਦੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਟਕਦੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਸ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੀ ਘਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।