ਸ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨ੍ ਸਰਾਂਸਿ ਨਦੀਸ੍ਤਟਾਕਾਨਿ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨਿ। ਸ੍ਫੀਤਾਞ੍ਜਨਾਂਸ੍ਤਾਨਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮ ਵੇਗਾਤ੍ ਪਿਤृਤੁਲ੍ਯਵੇਗਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਝੀਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੇ; ਉਹ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਫਲਦੇ-ਫੂਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸ ਗਤਸ਼੍ਰਮਃ। ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵੀਰਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਹਣੂਮਾਨ, ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਜਵੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਵਾਤਰਂਹਸਾ। ਜਗਾਮ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਾਦਯਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਮਰਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਹਸਾ ਚਾਪਿ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਜਾਂਬਵੰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਅਚਾਨਕ ਹਿਮਾਚਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਨਿਰ੍ਝਰਮ੍। ਸ਼੍ਵੇਤਾਭ੍ਰਚਯਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਖਰੈਸ਼੍ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਗਮਤ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਝਰਨੇ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਝਰਣੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਚੋਟੀਅਾਂ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸ ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰ- ਮਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋਤ੍ਤਮਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਸੁਰਰ੍षਿਸਙ੍ਘੋਤ੍ਤਮਸੇਵਿਤਾਨਿ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਸਨ, ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੋਸ਼ਂ ਰਜਤਾਲਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਲਯਂ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਰਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍। ਹਯਾਨਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕਿਂਕਰਾਂਸ਼੍ਚ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਮਹਿਲ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਾਸ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਥਾਂ, ਘੋੜੇ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ, ਚਮਕਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਵਹ੍ਨ੍ਯਾਲਯਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਲਯਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਂ ਸੂਰ੍ਯਨਿਬਨ੍ਧਨਂ ਚ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਲਯਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਾਭਿਂ ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਯਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਮਹਿਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਕੈਲਾਸਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਲਾਂ ਚ ਤਂ ਵੈ ਵृषਂ ਕਾਞ੍ਚਨਸ਼ੈਲਮਗ੍ਰ੍ਯਮ੍। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸਰ੍ਵੌषਧਿਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵੌषਧਿਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਬਰਫੀਲੀ ਚਟਾਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨਲਰਾਸ਼ਿਦੀਪ੍ਤਂ ਵਿਸਿਸ੍ਮਿਯੇ ਵਾਸਵਦੂਤਸੂਨੁਃ। ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਂ ਚੌषਧਿਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰੌषਧੀਨਾਂ ਵਿਚਯਂ ਚਕਾਰ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਹਵਾ-ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉੱਡ ਕੇ ਗਿਆ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਯੋਜਨਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਧਰਂ ਸ਼ੈਲਂ ਵ੍ਯਚਰਨ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਵਾ-ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੋਸ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਹੌषਧ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ। ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਰ੍ਥਿਨਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਲੱਭਣ ਆਏ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸ ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਨੁਮਾਨਪਸ਼੍ਯਂ- ਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਰੋषਾਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਨਨਾਦ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣੋऽਗ੍ਨਿਸਮਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁ- ਰ੍ਮਹੀਧਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮੁਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਮੇਤਦੇਵਂ ਸੁਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤੇ ਯਦ੍ ਰਾਘਵੇ ਨਾਸਿ ਕृਤਾਨੁਕਮ੍ਪਃ। ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਦ੍ਬਾਹੁਬਲਾਭਿਭੂਤੋ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮਾਤ੍ਮਾਨਮਥੋ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਤੂੰ ਰਾਘਵ 'ਤੇ ਦਇਆ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਤਨਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ? ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਨਗਂ ਸਨਾਗਂ ਸਕਾਞ੍ਚਨਂ ਧਾਤੁਸਹਸ੍ਰਜੁष੍ਟਮ੍। ਵਿਕੀਰ੍ਣਕੂਟਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਰਸਾਨੁਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵੇਗਾਤ੍ ਸਹਸੋਨ੍ਮਮਾਥ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੰਗਲਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਟੁੱਟੀ ਹੋਈਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਸ ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਖਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਸੁਰਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍। ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਖਚਰੈਰਨੇਕੈ- ਰ੍ਜਗਾਮ ਵੇਗਾਦ੍ ਗਰੁਡੋਗ੍ਰਵੇਗਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਈ ਜੀਵ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਭਾਸ੍ਕਰਾਧ੍ਵਾਨਮਨੁਪ੍ਰਪਨ੍ਨ- ਸ੍ਤਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ। ਬਭੌ ਤਦਾ ਭਾਸ੍ਕਰਸਂਨਿਕਾਸ਼ੋ ਰਵੇਃ ਸਮੀਪੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਕਰਾਭਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਚੋਟੀ ਫੜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੇਨ ਸ਼ੈਲੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਰਰਾਜ ਸ਼ੈਲੋਪਮੋ ਗਨ੍ਧਵਹਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤੁ। ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੇਣ ਸਪਾਵਕੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਖੇ ਵਿष੍ਣੁਰਿਵਾਰ੍ਪਿਤੇਨ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਨਾਲ, ਹਵਾ-ਪੁੱਤਰ ਖੁਦ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਚਕ੍ਰ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਵਾਨਰਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾ ਵਿਨੇਦੁਃ ਸ ਤਾਨਪਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਦਾ ਨਨਾਦ। ਤੇषਾਂ ਸਮੁਤ੍ਕृष੍ਟਰਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਲਯਾ ਭੀਮਤਰਂ ਵਿਨੇਦੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ।
ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨਿਪਪਾਤ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ਼ੈਲੋਤ੍ਤਮੇ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਮਧ੍ਯੇ। ਹਰ੍ਯੁਤ੍ਤਮੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਿਰਸਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਵਿਭੀषਣਂ ਤਤ੍ਰ ਚ ਸਸ੍ਵਜੇ ਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਉਤਰਾ। ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮ ਕੇ, ਉਥੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਾਵਪ੍ਯੁਭੌ ਮਾਨੁषਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਘ੍ਰਾਯ ਮਹੌषਧੀਨਾਮ੍। ਬਭੂਵਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾ- ਵੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਨ੍ਯੇ ਚ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਖਮ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਾਨਾਰ੍ਥਮਾਜ੍ਞਯਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ,
ਯੇ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਣੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰੈਃ। ਹਤਾ ਹਤਾਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੁ ਸਾਗਰੇ
ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਂਦਰ ਜਾਂ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਹਰਿਰ੍ਗਨ੍ਧਵਹਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤੁ ਤਮੋषਧੀਸ਼ੈਲਮੁਦਗ੍ਰਵੇਗਃ। ਨਿਨਾਯ ਵੇਗਾਦ੍ਧਿਮਵਨ੍ਤਮੇਵ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਰਾਮੇਣ ਸਮਾਜਗਾਮ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਹਿਮਵਤ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਚਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਰ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਤੇ ਮੰਗ ਕੀਤੀ:
ਯਤੋ ਹਤਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ। ਨੇਦਾਨੀਮੁਪਨਿਰ੍ਹਾਰਂ ਰਾਵਣੋ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੁਣ ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੰਭਕਰਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਵਣ ਹੁਣ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਯੇ ਯੇ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਲਘਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਪਤਨ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਗृਹ੍ਯੋਲ੍ਕਾਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਜੋ ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਉਲਕਾ ਫੜ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤਂ ਗਤ ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਮੁਖਾਃ ਸੋਲ੍ਕਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆਈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਯੋਧੇ, ਉਲਕਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਉਲ੍ਕਾਹਸ੍ਤੈਰ੍ਹਰਿਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ। ਆਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਹਸਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਉਲਕਾ ਫੜ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੋ ਰਾਖੇ ਸੀ ਤੇ ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।