ਮृਤਸਞ੍ਜੀਵਨੀਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕਰਣੀਮਪਿ। ਸੁਵਰ੍ਣਕਰਣੀਂ ਚੈਵ ਸਂਧਾਨੀਂ ਚ ਮਹੌषਧੀਮ੍
ਇਹ ਹਨ ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ, ਵਿਸ਼ਲਯਕਰਣੀ, ਸੁਵਰਨਕਰਣੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੰਧਾਨੀ ਜੜੀ।
ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਹਨੁਮਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯ ਹਰੀਨ੍ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਯੋਜ੍ਯ ਗਨ੍ਧਵਹਾਤ੍ਮਜ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਜੜੀਆਂ ਜਲਦੀ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਪੂਰ੍ਯਤ ਬਲੋਦ੍ਧਰ੍षੈਰ੍ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਹਨੂਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤਤਟਾਗ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪੀਡਯਨ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵੀਰੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਦੂਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰਿਪਾਦਵਿਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨੋ ਨਿषਸਾਦ ਸ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੋਢੁਂ ਭृਸ਼ਨਿਪੀਡਿਤਃ
ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਬਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੇਤੁਰ੍ਨਗਾ ਭੂਮੌ ਹਰਿਵੇਗਾਚ੍ਚ ਜਜ੍ਵਲੁਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਚ ਵ੍ਯਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਪੀਡਿਤਸ੍ਯ ਹਨੂਮਤਾ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਣੂਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਹਣੂਮਾਨ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮ੍ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਭਗ੍ਨਦ੍ਰੁਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਵਾਨਰਾਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਘੂਰ੍ਣਮਾਨੇ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਦ ਪਹਾੜ ਦਬਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਘੂਰ੍ਣਿਤਮਹਾਦ੍ਵਾਰਾ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਗृਹਗੋਪੁਰਾ। ਲਙ੍ਕਾ ਤ੍ਰਾਸਾਕੁਲਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੇਵਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਘਰ ਤੇ ਮਹਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਗੜਬੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੰਕਾ ਨੱਚ ਰਹੀ ਜਾਪੀ।
ਪृਥਿਵੀਧਰਸਂਕਾਸ਼ੋ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਧਰਮ੍। ਪृਥਿਵੀਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਸਾਰ੍ਣਵਾਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਣੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰਿਰ੍ਮਲਯਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਿਕਾਸਿਕਮਲੋਤ੍ਪਲਮ੍। ਸੇਵਿਤਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ षष੍ਟਿਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਠ ਜੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈਰ੍ਮੁਨਿਗਣੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਰਿਸੀਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨਾਕੁਲਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਨ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਵृਧੇ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਥੇ ਹਣੂਮਾਨ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਤੇ ਮਾਰੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗੜਬੜ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੈਲਮਾਪੀਡ੍ਯ ਵਡਵਾਮੁਖਵਨ੍ਮੁਖਮ੍। ਵਿਵृਤ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਹਣੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਹਾੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਡਰ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਸ੍ਥਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹਣੂਮਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਹਾੜ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ-ਸ਼ੇਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਯ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਘਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸਮੀਹਤ ਪਰਂਤਪਃ
ਹਣੂਮਾਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪੁਚ੍ਛਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭੁਜਙ੍ਗਕਲ੍ਪਂ ਵਿਨਮ੍ਯ ਪृष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਨਿਕੁਚ੍ਯ। ਵਿਵृਤ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਡਵਾਮੁਖਾਭ- ਮਾਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ ਚਣ੍ਡਵੇਗਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਕਰੀ, ਪਿੱਠ ਝੁਕਾਈ, ਕੰਨ ਅੰਦਰ ਕਰ ਲਏ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾਈ।
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਖਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤਰਸਾ ਜਹਾਰ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚ। ਬਾਹੂਰੁਵੇਗੋਦ੍ਗਤਸਮ੍ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾ- ਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵੇਗਾਃ ਸਲਿਲੇ ਨਿਪੇਤੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਤਣੇ, ਪਹਾੜ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਆਮ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਮੁੱਕ ਗਈ।
ਸ ਤੌ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯੋਰਗਭੋਗਕਲ੍ਪੌ ਭੁਜੌ ਭੁਜਂਗਾਰਿਨਿਕਾਸ਼ਵੀਰ੍ਯਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ੈਲਂ ਨਗਰਾਜਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਨਿਵ ਵਾਯੁਸੂਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਸੱਪ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਮਾਰੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ-ਰਾਜ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਸਾਗਰਂ ਘੂਰ੍ਣਿਤਵੀਚਿਮਾਲਂ ਤਦਮ੍ਭਸਾ ਭ੍ਰਾਮਿਤਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਹਸਾ ਜਗਾਮ ਚਕ੍ਰਂ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਕਰਾਗ੍ਰਮੁਕ੍ਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਾਨ੍ ਸਰਾਂਸਿ ਨਦੀਸ੍ਤਟਾਕਾਨਿ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨਿ। ਸ੍ਫੀਤਾਞ੍ਜਨਾਂਸ੍ਤਾਨਪਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮ ਵੇਗਾਤ੍ ਪਿਤृਤੁਲ੍ਯਵੇਗਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਝੀਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੇ; ਉਹ ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਫਲਦੇ-ਫੂਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸ ਗਤਸ਼੍ਰਮਃ। ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵੀਰਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਹਣੂਮਾਨ, ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਜਵੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਵਾਤਰਂਹਸਾ। ਜਗਾਮ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਾਦਯਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਮਰਞ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਹਸਾ ਚਾਪਿ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਜਾਂਬਵੰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਅਚਾਨਕ ਹਿਮਾਚਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਨਿਰ੍ਝਰਮ੍। ਸ਼੍ਵੇਤਾਭ੍ਰਚਯਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਿਖਰੈਸ਼੍ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਗਮਤ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਝਰਨੇ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਝਰਣੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਚੋਟੀਅਾਂ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸ ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰ- ਮਤਿਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋਤ੍ਤਮਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਸੁਰਰ੍षਿਸਙ੍ਘੋਤ੍ਤਮਸੇਵਿਤਾਨਿ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਸਨ, ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੋਸ਼ਂ ਰਜਤਾਲਯਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਲਯਂ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਰਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍। ਹਯਾਨਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵੈਵਸ੍ਵਤਕਿਂਕਰਾਂਸ਼੍ਚ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਮਹਿਲ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਾਸ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਤੀਰ ਦੀ ਥਾਂ, ਘੋੜੇ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ, ਚਮਕਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਵਹ੍ਨ੍ਯਾਲਯਂ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਲਯਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਂ ਸੂਰ੍ਯਨਿਬਨ੍ਧਨਂ ਚ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਲਯਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਾਭਿਂ ਚ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਯਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਮਹਿਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਕੈਲਾਸਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਲਾਂ ਚ ਤਂ ਵੈ ਵृषਂ ਕਾਞ੍ਚਨਸ਼ੈਲਮਗ੍ਰ੍ਯਮ੍। ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸਰ੍ਵੌषਧਿਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵੌषਧਿਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਬਰਫੀਲੀ ਚਟਾਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨਲਰਾਸ਼ਿਦੀਪ੍ਤਂ ਵਿਸਿਸ੍ਮਿਯੇ ਵਾਸਵਦੂਤਸੂਨੁਃ। ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਂ ਚੌषਧਿਪਰ੍ਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰੌषਧੀਨਾਂ ਵਿਚਯਂ ਚਕਾਰ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਹਵਾ-ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉੱਡ ਕੇ ਗਿਆ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।