ਧਰਤੇ ਮਾਰੁਤਿਸ੍ਤਾਤ ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਤਿਮੋ ਯਦਿ। ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸਮੋ ਵੀਰ੍ਯੇ ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੀਵਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਿਨਯੇਨਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍। ਗृਹ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬਵਤਃ ਪਾਦੌ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਮਾਰੁਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਡੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਵਿਵ੍ਯਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮਰ੍ਕ੍ਸ਼ਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਲਝ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍। ਆਗਚ੍ਛ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਾਨਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆ।"
ਨਾਨ੍ਯੋ ਵਿਕ੍ਰਮਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇषਾਂ ਪਰਮਃ ਸਖਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਕਾਲੋऽਯਂ ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਞ੍ਚਨ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਹੈਂ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਵੀਰਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਪ੍ਰਹਰ੍षਯ। ਵਿਸ਼ਲ੍ਯੌ ਕੁਰੁ ਚਾਪ੍ਯੇਤੌ ਸਾਦਿਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਰਿਖਸ਼ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਕਰ।
ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਮਮਧ੍ਵਾਨਮੁਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਹਨੂਮਨ੍ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਿਮਵੰਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਤ੍ਯੁਚ੍ਚਮृषਭਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਂ ਚਾਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨ
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੇਖੇਗਾ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਿਖਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਤੁਲਪ੍ਰਭਮ੍। ਸਰ੍ਵੌषਧਿਯੁਤਂ ਵੀਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯੋषਧਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੀਰ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਔਸ਼ਧੀ ਪਹਾੜ ਵੇਖੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਚਤਸ੍ਰੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮ੍ਭਵਾਃ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯੋषਧਯੋ ਦੀਪ੍ਤਾ ਦੀਪਯਨ੍ਤੀਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਜੜੀਆਂ ਵੇਖੇਗਾ, ਜੋ ਦਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਮृਤਸਞ੍ਜੀਵਨੀਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕਰਣੀਮਪਿ। ਸੁਵਰ੍ਣਕਰਣੀਂ ਚੈਵ ਸਂਧਾਨੀਂ ਚ ਮਹੌषਧੀਮ੍
ਇਹ ਹਨ ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ, ਵਿਸ਼ਲਯਕਰਣੀ, ਸੁਵਰਨਕਰਣੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੰਧਾਨੀ ਜੜੀ।
ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਹਨੁਮਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯ ਹਰੀਨ੍ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਯੋਜ੍ਯ ਗਨ੍ਧਵਹਾਤ੍ਮਜ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਜੜੀਆਂ ਜਲਦੀ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਪੂਰ੍ਯਤ ਬਲੋਦ੍ਧਰ੍षੈਰ੍ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਹਨੂਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤਤਟਾਗ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪੀਡਯਨ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵੀਰੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਦੂਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰਿਪਾਦਵਿਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨੋ ਨਿषਸਾਦ ਸ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੋਢੁਂ ਭृਸ਼ਨਿਪੀਡਿਤਃ
ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਬਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੇਤੁਰ੍ਨਗਾ ਭੂਮੌ ਹਰਿਵੇਗਾਚ੍ਚ ਜਜ੍ਵਲੁਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਚ ਵ੍ਯਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਪੀਡਿਤਸ੍ਯ ਹਨੂਮਤਾ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਣੂਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਹਣੂਮਾਨ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮ੍ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਭਗ੍ਨਦ੍ਰੁਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਵਾਨਰਾਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਘੂਰ੍ਣਮਾਨੇ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਦ ਪਹਾੜ ਦਬਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਘੂਰ੍ਣਿਤਮਹਾਦ੍ਵਾਰਾ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਗृਹਗੋਪੁਰਾ। ਲਙ੍ਕਾ ਤ੍ਰਾਸਾਕੁਲਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੇਵਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਘਰ ਤੇ ਮਹਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਗੜਬੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੰਕਾ ਨੱਚ ਰਹੀ ਜਾਪੀ।
ਪृਥਿਵੀਧਰਸਂਕਾਸ਼ੋ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਧਰਮ੍। ਪृਥਿਵੀਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਸਾਰ੍ਣਵਾਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਣੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰਿਰ੍ਮਲਯਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਿਕਾਸਿਕਮਲੋਤ੍ਪਲਮ੍। ਸੇਵਿਤਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ षष੍ਟਿਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਠ ਜੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈਰ੍ਮੁਨਿਗਣੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬਹੁਕਨ੍ਦਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਰਿਸੀਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਕਈ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨਾਕੁਲਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਨ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਵृਧੇ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਥੇ ਹਣੂਮਾਨ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਤੇ ਮਾਰੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗੜਬੜ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੈਲਮਾਪੀਡ੍ਯ ਵਡਵਾਮੁਖਵਨ੍ਮੁਖਮ੍। ਵਿਵृਤ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਹਣੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਹਾੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਡਰ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਸ੍ਥਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹਣੂਮਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਹਾੜ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ-ਸ਼ੇਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਯ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਰਾਘਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸਮੀਹਤ ਪਰਂਤਪਃ
ਹਣੂਮਾਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪੁਚ੍ਛਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭੁਜਙ੍ਗਕਲ੍ਪਂ ਵਿਨਮ੍ਯ ਪृष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਨਿਕੁਚ੍ਯ। ਵਿਵृਤ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਡਵਾਮੁਖਾਭ- ਮਾਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ ਚਣ੍ਡਵੇਗਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਕਰੀ, ਪਿੱਠ ਝੁਕਾਈ, ਕੰਨ ਅੰਦਰ ਕਰ ਲਏ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾਈ।
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਖਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤਰਸਾ ਜਹਾਰ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚ। ਬਾਹੂਰੁਵੇਗੋਦ੍ਗਤਸਮ੍ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾ- ਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵੇਗਾਃ ਸਲਿਲੇ ਨਿਪੇਤੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਤਣੇ, ਪਹਾੜ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਆਮ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਮੁੱਕ ਗਈ।
ਸ ਤੌ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯੋਰਗਭੋਗਕਲ੍ਪੌ ਭੁਜੌ ਭੁਜਂਗਾਰਿਨਿਕਾਸ਼ਵੀਰ੍ਯਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ੈਲਂ ਨਗਰਾਜਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ਨਿਵ ਵਾਯੁਸੂਨੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਸੱਪ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਮਾਰੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ-ਰਾਜ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਸਾਗਰਂ ਘੂਰ੍ਣਿਤਵੀਚਿਮਾਲਂ ਤਦਮ੍ਭਸਾ ਭ੍ਰਾਮਿਤਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਹਸਾ ਜਗਾਮ ਚਕ੍ਰਂ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਕਰਾਗ੍ਰਮੁਕ੍ਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।