ਸਾਗਰੌਘਨਿਭਂ ਭੀਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤਂ ਬਲਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਤੇ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਚ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸਵਿਭੀषਣਃ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ।
ਸ੍ਵਭਾਵਜਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵੰਤ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਵਧਾਪੇ ਨਾਲ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਭਿਸਂਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਚ੍ਚਿਦਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨ ਪ੍ਰਾਣਾ ਧ੍ਵਂਸਿਤਾਸ੍ਤਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੌਲਸਤ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਆਪ ਜੀ, ਕੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਸ਼ਟ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਏ?'
ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨृਕ੍ਸ਼ਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਭ੍ਯੁਦ੍ਗਿਰਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ।
ਨੈਰ੍ऋਤੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਸ੍ਵਰੇਣ ਤ੍ਵਾਭਿਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਵਿਦ੍ਧਗਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੂਰਮੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ।
ਅਞ੍ਜਨਾ ਸੁਪ੍ਰਜਾ ਯੇਨ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਧਾਰਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਅੰਜਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਵਨ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸੁਪੁੱਤਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਬਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਸ ਬਚੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਿਭੀषਣਃ। ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਵਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਾਰੁਤਿਮ੍
ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਉੱਚੇ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਰੁਤਿ ਬਾਰੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਿਆ?"
ਨੈਵ ਰਾਜਨਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਨਾਙ੍ਗਦੇ ਨਾਪਿ ਰਾਘਵੇ। ਆਰ੍ਯ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ੍ਨੇਹੋ ਯਥਾ ਵਾਯੁਸੁਤੇ ਪਰਃ
ਨਾ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਲਈ, ਨਾ ਅੰਗਦ ਲਈ, ਨਾ ਰਾਘਵ ਲਈ, ਐਸਾ ਖਾਸ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਮਾਰੁਤਿ ਲਈ, ਆਰਿਆ।
ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ृਣੁ ਨੈਰ੍ऋਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾਰੁਤਿਮ੍
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਮਾਰੁਤਿ ਬਾਰੇ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ।"
ਅਸ੍ਮਿਞ੍ਜੀਵਤਿ ਵੀਰੇ ਤੁ ਹਤਮਪ੍ਯਹਤਂ ਬਲਮ੍। ਹਨੂਮਤ੍ਯੁਜ੍ਝਿਤਪ੍ਰਾਣੇ ਜੀਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਮृਤਾ ਵਯਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਵੀਰ ਜੀਵਦਾ ਹੈ, ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਜੇ ਹਨੂਮਾਨ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਧਰਤੇ ਮਾਰੁਤਿਸ੍ਤਾਤ ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਤਿਮੋ ਯਦਿ। ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸਮੋ ਵੀਰ੍ਯੇ ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾ ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਜੋਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੀਵਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਿਨਯੇਨਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍। ਗृਹ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬਵਤਃ ਪਾਦੌ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਮਾਰੁਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਡੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਵਿਵ੍ਯਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮਰ੍ਕ੍ਸ਼ਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਲਝ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍। ਆਗਚ੍ਛ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਾਨਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆ।"
ਨਾਨ੍ਯੋ ਵਿਕ੍ਰਮਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇषਾਂ ਪਰਮਃ ਸਖਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਕਾਲੋऽਯਂ ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਞ੍ਚਨ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਹੈਂ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਵੀਰਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਪ੍ਰਹਰ੍षਯ। ਵਿਸ਼ਲ੍ਯੌ ਕੁਰੁ ਚਾਪ੍ਯੇਤੌ ਸਾਦਿਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਰਿਖਸ਼ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਕਰ।
ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਮਮਧ੍ਵਾਨਮੁਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਹਨੂਮਨ੍ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹਿਮਵੰਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਤ੍ਯੁਚ੍ਚਮृषਭਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਂ ਚਾਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਰਿਨਿषੂਦਨ
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੇਖੇਗਾ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ਿਖਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਤੁਲਪ੍ਰਭਮ੍। ਸਰ੍ਵੌषਧਿਯੁਤਂ ਵੀਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯੋषਧਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੀਰ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਔਸ਼ਧੀ ਪਹਾੜ ਵੇਖੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਚਤਸ੍ਰੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਮ੍ਭਵਾਃ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯੋषਧਯੋ ਦੀਪ੍ਤਾ ਦੀਪਯਨ੍ਤੀਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਜੜੀਆਂ ਵੇਖੇਗਾ, ਜੋ ਦਸੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਮृਤਸਞ੍ਜੀਵਨੀਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕਰਣੀਮਪਿ। ਸੁਵਰ੍ਣਕਰਣੀਂ ਚੈਵ ਸਂਧਾਨੀਂ ਚ ਮਹੌषਧੀਮ੍
ਇਹ ਹਨ ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ, ਵਿਸ਼ਲਯਕਰਣੀ, ਸੁਵਰਨਕਰਣੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੰਧਾਨੀ ਜੜੀ।
ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਹਨੁਮਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯ ਹਰੀਨ੍ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਯੋਜ੍ਯ ਗਨ੍ਧਵਹਾਤ੍ਮਜ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਜੜੀਆਂ ਜਲਦੀ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਪੂਰ੍ਯਤ ਬਲੋਦ੍ਧਰ੍षੈਰ੍ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਜਾਮਬਵੰਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਹਨੂਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤਤਟਾਗ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪੀਡਯਨ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵੀਰੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਦੂਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰਿਪਾਦਵਿਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨੋ ਨਿषਸਾਦ ਸ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵੋਢੁਂ ਭृਸ਼ਨਿਪੀਡਿਤਃ
ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਬਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੇਤੁਰ੍ਨਗਾ ਭੂਮੌ ਹਰਿਵੇਗਾਚ੍ਚ ਜਜ੍ਵਲੁਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਚ ਵ੍ਯਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਪੀਡਿਤਸ੍ਯ ਹਨੂਮਤਾ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਣੂਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਹਣੂਮਾਨ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮ੍ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਭਗ੍ਨਦ੍ਰੁਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਵਾਨਰਾਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਘੂਰ੍ਣਮਾਨੇ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਜਦ ਪਹਾੜ ਦਬਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਾ ਘੂਰ੍ਣਿਤਮਹਾਦ੍ਵਾਰਾ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਗृਹਗੋਪੁਰਾ। ਲਙ੍ਕਾ ਤ੍ਰਾਸਾਕੁਲਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੇਵਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਘਰ ਤੇ ਮਹਿਲ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਗੜਬੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੰਕਾ ਨੱਚ ਰਹੀ ਜਾਪੀ।
ਪृਥਿਵੀਧਰਸਂਕਾਸ਼ੋ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਧਰਮ੍। ਪृਥਿਵੀਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਸਾਰ੍ਣਵਾਂ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਣੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰਿਰ੍ਮਲਯਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।