ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੈਨ੍ਦਂ ਮਰ੍ਮਵਿਦਾਰਣੈਃ। ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਜਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ
ਸੱਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈੰਦ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਜਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਤੁ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਨੀਲਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਰੇਵ ਚ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਮृषਭਂ ਚੈਵ ਸੋऽਙ੍ਗਦਂ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਥਾ
ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਨੀਲ ਨੂੰ ਤੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਰਿਸ਼ਭ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਦਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਘੋਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਵਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਾਣਾਨਕਰੋਤ੍ ਤਦਾ। ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਤਥਾ ਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਡਰਾਉਣੇ, ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸੁਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਿਭਿਃ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਾਨਰਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਨਿਰ੍ਮਮਨ੍ਥ ਮਹਾਰਣੇ। ਆਕੁਲਾਂ ਵਾਨਰੀਂ ਸੇਨਾਂ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹृष੍ਟਃ ਸ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਤਜੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ।
ਸਂਸृਜ੍ਯ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਮਮਰ੍ਦ ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਪਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਬਲੀ
ਇੰਦ੍ਰਜਿੱਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਹਵੇ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨੀषੁ। ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰਜਾਲਮੁਗ੍ਰਂ ਵਵਰ੍ष ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਧਰੋ ਯਥਾਮ੍ਬੁ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਿਆ; ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਾ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਜਿਦ੍ਬਾਣਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਦੇਹਾ ਮਾਯਾਹਤਾ ਵਿਸ੍ਵਰਮੁਨ੍ਨਦਨ੍ਤਃ। ਰਣੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਹਰਯੋऽਦ੍ਰਿਕਲ੍ਪਾ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤਾ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਇੰਦ੍ਰਜਿੱਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ; ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਕੇਵਲਂ ਸਂਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਰਣੇ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨੀषੁ। ਮਾਯਾਵਿਗੂਢਂ ਚ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਬਾਣਗਣੈਃ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੈਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਰਵਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈ- ਰ੍ਵਿਦਾਰਯਾਮਾਸ ਚ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਗੂ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਧੁੱਪ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ੂਲਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨਿ ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧਦੀਪ੍ਤਾਨਲਸਪ੍ਰਭਾਣਿ। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੋਜ੍ਜ੍ਵਲਪਾਵਕਾਨਿ ਵਵਰ੍ष ਤੀਵ੍ਰਂ ਪ੍ਲਵਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸੈਨ੍ਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਏ ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਜ੍ਵਲਨਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ। ਤਾਡਿਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਜਿਦ੍ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੂਰਮੇ ਜਿਵੇਂ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਸਰ੍ਪਨ੍ਤੋ ਨਿਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਵਰਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਉਦੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਗਗਨਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨੇਤ੍ਰੇषੁ ਤਾਡਿਤਾਃ। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਕਈ ਵਾਨਰ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਙ੍ਗਦਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਸੁषੇਣਂ ਚ ਵੇਗਦਰ੍ਸ਼ਿਨਮੇਵ ਚ
ਹਨੂਮਾਨ, ਸੁਗਰੀਵ, ਅੰਗਦ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜਾਮਬਵੰਤ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਤੇ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ,
ਮੈਨ੍ਦਂ ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਨੀਲਂ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਗਵਯਂ ਤਥਾ। ਕੇਸਰਿਂ ਹਰਿਲੋਮਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਮੈਂਡ, ਦਵੀਦ, ਨੀਲ, ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯ, ਕੇਸਰੀ, ਹਰੀਲੋਮ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁੱਦਦੰਸ਼ਤ੍ਰਾ,
ਸੂਰ੍ਯਾਨਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮੁਖਂ ਤਥਾ ਦਧਿਮੁਖਂ ਹਰਿਮ੍। ਪਾਵਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਲਂ ਚੈਵ ਕੁਮੁਦਂ ਚੈਵ ਵਾਨਰਮ੍
ਸੂਰ੍ਯਾਨਨ, ਜੋਤਿਰਮੁਖ, ਦਧਿਮੁਖ, ਪਾਵਕਾਖਸ਼, ਨਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ,
ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਹਿਤੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਃ
ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਲੇ, ਸ਼ੂਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਗਿਆ।
ਸ ਵੈ ਗਦਾਭਿਰ੍ਹਰਿਯੂਥਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਬਾਣੈਸ੍ਤਪਨੀਯਵਰ੍ਣੈਃ। ਵਵਰ੍ष ਰਾਮਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਜਾਲੈਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਭਾਸ੍ਕਰਰਸ਼੍ਮਿਕਲ੍ਪੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਬਾਣਵਰ੍षੈਰਭਿਵृष੍ਯਮਾਣੋ ਧਾਰਾਨਿਪਾਤਾਨਿਵ ਤਾਨਚਿਨ੍ਤ੍ਯ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਸ਼੍ਰੀ- ਰਾਮਸ੍ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ
ਰਾਮ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਅਸੌ ਪੁਨਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਃ। ਨਿਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਮਸ੍ਮਾਨ੍- ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਰ੍ਦਯਤਿ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਮਾਹਿਤੋऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਭੀਮਕਾਯਃ। ਕਥਂ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਯੁਧਿ ਨष੍ਟਦੇਹੋ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਦ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦੁਦ੍ਯਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ
ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸਵੈਭੂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਭੈੜੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨਚਿਨ੍ਤ੍ਯ- ਸ੍ਤਸ੍ਯੈਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚ ਯੋऽਸ੍ਯ। ਬਾਣਾਵਪਾਤਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਦ੍ਯ ਧੀਮਨ੍ ਮਯਾ ਸਹਾਵ੍ਯਗ੍ਰਮਨਾਃ ਸਹਸ੍ਵ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਵੈਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੋਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਬਰਸਾਤ ਸਹਿ ਲੈ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਤ੍ਯੇष ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਾਯਕਵृष੍ਟਿਜਾਲੈਃ। ਏਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਪਤਿਤਾਗ੍ਰ੍ਯਸ਼ੂਰਂ ਨ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਵਾਨਰਰਾਜਸੈਨ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੂਰਮੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਆਵਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞੌ ਨਿਵृਤ੍ਤਯੁਦ੍ਧੌ ਹਤਹਰ੍षਰੋषੌ। ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤ੍ਯਮਰਾਰਿਵਾਸ- ਮਸੌ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਣਾਗ੍ਰ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦਾ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਮੇਵਂ ਰਾਮਂ ਚ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ। ਵਿषਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਭੁਜਾਭਿਗੁਪ੍ਤਾਮ੍। ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ ਤੁ ਯਾਤੁਧਾਨੈਃ ਪਿਤ੍ਰੇ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਹृषਿਤੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਹਤਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
thumb|ਚਤੁਸ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਸ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ।
ਤਯੋਸ੍ਤਦਾਸਾਦਿਤਯੋ ਰਣਾਗ੍ਰੇ ਮੁਮੋਹ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਰਿਯੂਥਪਾਨਾਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਨੀਲਾਙ੍ਗਦਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤੋ ਨ ਚਾਪਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ ਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਸੁਗਰੀਵ, ਨੀਲਾ, ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਜਾਮਬਵੰਤ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਵਿषਣ੍ਣਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਭੀषਣੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ। ਉਵਾਚ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਰਾਜਵੀਰਾ- ਨਾਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਨਪ੍ਰਤਿਮੈਰ੍ਵਚੋਭਿਃ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।