ਹਵਿਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਵਕਃ ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉੱਠ ਕੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਰਥਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਹੂਯਮਾਨੇऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਹੂਯਮਾਨੇ ਚ ਪਾਵਕੇ। ਸਾਰ੍ਕਗ੍ਰਹੇਨ੍ਦੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਿਤਤ੍ਰਾਸ ਨਭਸ੍ਥਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ, ਰਥ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਉਚਾਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅਸਤਰ ਉਚਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਸ ਪਾਵਕਂ ਪਾਵਕਦੀਪ੍ਤਤੇਜਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ। ਸਚਾਪਬਾਣਾਸਿਰਥਾਸ਼੍ਵਸੂਤਃ ਖੇऽਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇऽऽਤ੍ਮਾਨਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਵੀਰ੍ਯਃ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਰ। ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਯਰਥਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲਂ ਨਰ੍ਦਮਾਨਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਤੇ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੈਰਲਂਕृਤੈਃ। ਤੋਮਰੈਰਙ੍ਕੁਸ਼ੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਨਰਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੀਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਬਰਛਿਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਵੱਜਾਇਆ।
ਰਾਵਣਿਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍। ਹृष੍ਟਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੜੋ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ!'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਂਸ੍ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਤਦ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਰ੍ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਰਪਿ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸਂਵृਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਿਚਕਰ੍ष ਹ
ਜੰਗ 'ਚ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਨਾਲੀਕਾ, ਨਰਾਚ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਰੇ ਵਾਨਰਾਃ ਪਾਦਪਾਯੁਧਾਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਸਹਸਾ ਰਾਵਣਿਂ ਸ਼ੈਲਪਾਦਪੈਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਵਣ 'ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਤਣਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਵ੍ਯਧਮਦ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਚ ਹਰੀਨ੍ ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਚ ਸਪ੍ਤ ਚ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਜੰਗ 'ਚ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਨਰ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਵਿਭੂषਣੈਃ। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਉਹ ਅਜੈਯੋ ਯੋਧਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ 'ਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਸਮਰੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾਃ। ਪੇਤੁਰ੍ਮਥਿਤਸਂਕਲ੍ਪਾਃ ਸੁਰੈਰਿਵ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ ਗਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਮਹਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਘੋਰੈਰ੍ਬਾਣਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਂਯੁਗੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ 'ਤੇ ਢੁੱਕ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੀਖੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾ ਵਿਚੇਤਸਃ। ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜਖਮੀ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਭੱਜ ਪਏ।
ਰਾਮਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ। ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਸ੍ਤੇऽਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਸਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਃ
ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵਾਨਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ।
ਤੇ ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਰਾਵਣਿਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ, ਰਾਵਣ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਚ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਣਹਰਂ ਮਹਤ੍। ਵ੍ਯਪੋਹਤ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣਿਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ। ਵਾਨਰਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਛਿਦ ਦਿੱਤਾ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਵਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨਲਂ ਦੂਰਾਦਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨੌ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਖੜੇ ਨਲ ਨੂੰ ਵੀ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੈਨ੍ਦਂ ਮਰ੍ਮਵਿਦਾਰਣੈਃ। ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਚੈਵ ਗਜਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਂਯੁਗੇ
ਸੱਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈੰਦ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਜਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਤੁ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਨੀਲਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਰੇਵ ਚ। ਸੁਗ੍ਰੀਵਮृषਭਂ ਚੈਵ ਸੋऽਙ੍ਗਦਂ ਦ੍ਵਿਵਿਦਂ ਤਥਾ
ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਨੀਲ ਨੂੰ ਤੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਰਿਸ਼ਭ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਦਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਘੋਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਵਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਾਣਾਨਕਰੋਤ੍ ਤਦਾ। ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਤਥਾ ਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਡਰਾਉਣੇ, ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸੁਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਿਭਿਃ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਾਨਰਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਨਿਰ੍ਮਮਨ੍ਥ ਮਹਾਰਣੇ। ਆਕੁਲਾਂ ਵਾਨਰੀਂ ਸੇਨਾਂ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹृष੍ਟਃ ਸ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਤਜੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ।
ਸਂਸृਜ੍ਯ ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਮਮਰ੍ਦ ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਪਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਬਲੀ
ਇੰਦ੍ਰਜਿੱਤ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਹਵੇ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨੀषੁ। ਅਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰਜਾਲਮੁਗ੍ਰਂ ਵਵਰ੍ष ਨੀਲਾਮ੍ਬੁਧਰੋ ਯਥਾਮ੍ਬੁ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਿਆ; ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਾ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਜਿਦ੍ਬਾਣਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਦੇਹਾ ਮਾਯਾਹਤਾ ਵਿਸ੍ਵਰਮੁਨ੍ਨਦਨ੍ਤਃ। ਰਣੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਹਰਯੋऽਦ੍ਰਿਕਲ੍ਪਾ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤਾ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਇੰਦ੍ਰਜਿੱਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ; ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਕੇਵਲਂ ਸਂਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਰਣੇ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨੀषੁ। ਮਾਯਾਵਿਗੂਢਂ ਚ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ; ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।