ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਵਣਃ ਪੁਤ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਰਤਿਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਵਾਸਵੋ ਜਿਤਃ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषਂ ਧृष੍ਯਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਸਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈਂ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਹਰਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ? ਤੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਮਹਾਸ਼ਿषਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਾ
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਅਸੀਸ ਲੈ ਲਈ; ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਰਾਜਾਪ੍ਰਤਿਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਰ੍ਕੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਮਰਿਂਦਮਃ
ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਪਦਾ ਸੂਰਜ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਹੁਤਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਹੁਤਭੁਕ੍ਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਚੌਫੇਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤਾਕਿ ਸੁਰੱਖਿਆ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਜੁਹੁਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਸ ਹਵਿਰ੍ਲਾਜਸਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯਗਨ੍ਧਪੁਰਸ੍ਕृਤੈਃ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਵਨ ਜੌ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜੁਹੁਵੇ ਪਾਵਕਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਿਧੋऽਥ ਬਿਭੀਤਕਾਃ
ਉਥੇ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਬੀਭੀਤਕਾ ਦੇ ਫਲ ਹਵਨ ਕੀਤੇ।
ਲੋਹਿਤਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ੍ਰੁਵਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਂ ਤਥਾ। ਸ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸਤੋਮਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚਮਚ ਵੀ ਹਵਨ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਗਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਗਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜੀਵਤਃ। ਸਕृਦੇਵ ਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਧੂਮਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਚਿषਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੀਉਂਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਕਰੇ ਦੀ ਗਲ ਫੜ ਲਈ। ਜਦ ਅੱਗ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਲਪਕਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਸੀ।
ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਜਯਂ ਯਾਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਃ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ: ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਕ ਘੜੀ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਘੁੰਮ ਗਈ, ਤੇ ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਵਿਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਵਕਃ ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉੱਠ ਕੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਰਥਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਹੂਯਮਾਨੇऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਹੂਯਮਾਨੇ ਚ ਪਾਵਕੇ। ਸਾਰ੍ਕਗ੍ਰਹੇਨ੍ਦੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਿਤਤ੍ਰਾਸ ਨਭਸ੍ਥਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ, ਰਥ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਉਚਾਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅਸਤਰ ਉਚਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਸ ਪਾਵਕਂ ਪਾਵਕਦੀਪ੍ਤਤੇਜਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ। ਸਚਾਪਬਾਣਾਸਿਰਥਾਸ਼੍ਵਸੂਤਃ ਖੇऽਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇऽऽਤ੍ਮਾਨਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਵੀਰ੍ਯਃ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਰ। ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਯਰਥਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲਂ ਨਰ੍ਦਮਾਨਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਤੇ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੈਰਲਂਕृਤੈਃ। ਤੋਮਰੈਰਙ੍ਕੁਸ਼ੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਨਰਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੀਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਬਰਛਿਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਵੱਜਾਇਆ।
ਰਾਵਣਿਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍। ਹृष੍ਟਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੜੋ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ!'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਂਸ੍ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਤਦ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਰ੍ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਰਪਿ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸਂਵृਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਿਚਕਰ੍ष ਹ
ਜੰਗ 'ਚ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਨਾਲੀਕਾ, ਨਰਾਚ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਰੇ ਵਾਨਰਾਃ ਪਾਦਪਾਯੁਧਾਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਸਹਸਾ ਰਾਵਣਿਂ ਸ਼ੈਲਪਾਦਪੈਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਵਣ 'ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਤਣਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਵ੍ਯਧਮਦ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਚ ਹਰੀਨ੍ ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਚ ਸਪ੍ਤ ਚ। ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਜੰਗ 'ਚ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਨਰ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਵਿਭੂषਣੈਃ। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਮਰੇ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਉਹ ਅਜੈਯੋ ਯੋਧਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ 'ਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਸਮਰੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਾਃ। ਪੇਤੁਰ੍ਮਥਿਤਸਂਕਲ੍ਪਾਃ ਸੁਰੈਰਿਵ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ ਗਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਮਹਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਘੋਰੈਰ੍ਬਾਣਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਂਯੁਗੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ 'ਤੇ ਢੁੱਕ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੀਖੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾ ਵਿਚੇਤਸਃ। ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜਖਮੀ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਭੱਜ ਪਏ।
ਰਾਮਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਨਰਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤਾਃ। ਨਰ੍ਦਨ੍ਤਸ੍ਤੇऽਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸਮਰੇ ਸਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਃ
ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵਾਨਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ।
ਤੇ ਦ੍ਰੁਮੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਸਮਰੇ ਰਾਵਣਿਂ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ, ਰਾਵਣ 'ਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਚ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਾਣਹਰਂ ਮਹਤ੍। ਵ੍ਯਪੋਹਤ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣਿਃ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ। ਵਾਨਰਾਣਾਮਨੀਕਾਨਿ ਬਿਭੇਦ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਛਿਦ ਦਿੱਤਾ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਵਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨਲਂ ਦੂਰਾਦਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਨੌ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਖੜੇ ਨਲ ਨੂੰ ਵੀ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।