ਅਦ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਵੈਵਸ੍ਵਤਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰ- ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਃ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰਿਵੋਗ੍ਰਂ ਬਲਿਯਜ੍ਞਵਾਟੇ
ਅੱਜ ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ, ਅੱਗ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਮੇਰੀ ਅਣਮਾਪੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਬਲੀ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਕਰੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ ਸੀ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁ- ਰਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਃ। ਸਮਾਰੁਰੋਹਾਨਿਲਤੁਲ੍ਯਵੇਗਂ ਰਥਂ ਖਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸਮਾਧਿਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਭੈ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਥਂ ਹਰਿਰਥੋਪਮਮ੍। ਜਗਾਮ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਰਿਂਦਮਃ
ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਵਰਗੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸਂਹਰ੍षਮਾਣਾ ਬਹਵੋ ਧਨੁਃਪ੍ਰਵਰਪਾਣਯਃ
ਕਈ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਗਜਸ੍ਕਨ੍ਧਗਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵृਸ਼੍ਚਿਕਮਾਰ੍ਜਾਰਖਰੋष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭੁਜਙ੍ਗਮੈਃ
ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਬਾਘ, ਬਿਛੂ, ਬਿੱਲੀਆਂ, ਗਧਿਆਂ, ਉਠਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਵਰਾਹੈਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਃ ਸਿਂਹੈਰ੍ਜਮ੍ਬੁਕੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਕਾਕਹਂਸਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸਿੰਘ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਗਿੱਦੜ, ਕਾਂ, ਹੰਸ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਪ੍ਰਾਸਪਟ੍ਟਿਸ਼ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਪਰਸ਼੍ਵਧਗਦਾਧਰਾਃ। ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡਿਮੁਦ੍ਗਰਾਯष੍ਟਿਸ਼ਤਘ੍ਨੀਪਰਿਘਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਭਾਲਿਆਂ, ਪੱਟੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਗਦਾ, ਡੰਡਾ, ਗੋਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੱਟੇ ਤੇ ਪੱਟੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਦੈਃ ਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਭੇਰੀਣਾਂ ਚਾਪਿ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰਿਰਾਜਿਂ ਵੇਗੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਮਕਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਸ਼ਿਵਰ੍ਣੇਨ ਛਤ੍ਰੇਣ ਰਿਪੁਸੂਦਨਃ। ਰਰਾਜ ਪ੍ਰਤਿਪੂਰ੍ਣੇਨ ਨਭਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਯਥਾ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਖ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਹੈਮੈਰ੍ਹੇਮਵਿਭੂषਣਃ। ਚਾਰੁਚਾਮਰਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਵਣਃ ਪੁਤ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਰਤਿਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਵਾਸਵੋ ਜਿਤਃ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषਂ ਧृष੍ਯਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਸਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈਂ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਹਰਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ? ਤੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਮਹਾਸ਼ਿषਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਾ
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਅਸੀਸ ਲੈ ਲਈ; ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਰਾਜਾਪ੍ਰਤਿਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਰ੍ਕੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਮਰਿਂਦਮਃ
ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਪਦਾ ਸੂਰਜ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਹੁਤਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਹੁਤਭੁਕ੍ਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਚੌਫੇਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤਾਕਿ ਸੁਰੱਖਿਆ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਜੁਹੁਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਸ ਹਵਿਰ੍ਲਾਜਸਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯਗਨ੍ਧਪੁਰਸ੍ਕृਤੈਃ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਵਨ ਜੌ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜੁਹੁਵੇ ਪਾਵਕਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਿਧੋऽਥ ਬਿਭੀਤਕਾਃ
ਉਥੇ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਬੀਭੀਤਕਾ ਦੇ ਫਲ ਹਵਨ ਕੀਤੇ।
ਲੋਹਿਤਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ੍ਰੁਵਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਂ ਤਥਾ। ਸ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸਤੋਮਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚਮਚ ਵੀ ਹਵਨ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਗਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਗਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜੀਵਤਃ। ਸਕृਦੇਵ ਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਧੂਮਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਚਿषਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੀਉਂਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਕਰੇ ਦੀ ਗਲ ਫੜ ਲਈ। ਜਦ ਅੱਗ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਲਪਕਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਸੀ।
ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਜਯਂ ਯਾਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਃ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ: ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਕ ਘੜੀ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਘੁੰਮ ਗਈ, ਤੇ ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਵਿਸ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਵਕਃ ਸ੍ਵਯਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਉੱਠ ਕੇ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਰਥਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਹੂਯਮਾਨੇऽਸ੍ਤ੍ਰੇ ਹੂਯਮਾਨੇ ਚ ਪਾਵਕੇ। ਸਾਰ੍ਕਗ੍ਰਹੇਨ੍ਦੁਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਿਤਤ੍ਰਾਸ ਨਭਸ੍ਥਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ, ਰਥ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਉਚਾਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅਸਤਰ ਉਚਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਸ ਪਾਵਕਂ ਪਾਵਕਦੀਪ੍ਤਤੇਜਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਃ। ਸਚਾਪਬਾਣਾਸਿਰਥਾਸ਼੍ਵਸੂਤਃ ਖੇऽਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇऽऽਤ੍ਮਾਨਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਵੀਰ੍ਯਃ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਰ। ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਸੀ।
ਤਤੋ ਹਯਰਥਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲਂ ਨਰ੍ਦਮਾਨਂ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਤੇ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਵੇਗੈਰਲਂਕृਤੈਃ। ਤੋਮਰੈਰਙ੍ਕੁਸ਼ੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਨਰਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੀਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਬਰਛਿਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਵੱਜਾਇਆ।
ਰਾਵਣਿਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍। ਹृष੍ਟਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੜੋ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ!'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਂਸ੍ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਤਦ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ 'ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਤੁ ਨਾਲੀਕਨਾਰਾਚੈਰ੍ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਰਪਿ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸਂਵृਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਿਚਕਰ੍ष ਹ
ਜੰਗ 'ਚ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਨਾਲੀਕਾ, ਨਰਾਚ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਰੇ ਵਾਨਰਾਃ ਪਾਦਪਾਯੁਧਾਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਸਹਸਾ ਰਾਵਣਿਂ ਸ਼ੈਲਪਾਦਪੈਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਵਣ 'ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਤਣਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤ੍ ਤੁ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਵ੍ਯਧਮਦ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।