thumb|षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਪੋਬਲਹਤਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਾਸਿष੍ਠਾਨ੍ ਸਮਹੋਦਯਾਨ੍। ऋषਿਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਤੇ ਮਹੋਦਯ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਤਪ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬੋਲਿਆ:
ਅਯਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਦਾਯਾਦਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਦਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
'ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਹੈ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਸ੍ਵੇਨਾਨੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਦੇਵਲੋਕਜਿਗੀषਯਾ। ਯਥਾਯਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਦੇਵਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਆਪਣੇ ਇਸ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਤਥਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਯਜ੍ਞੋ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸਹ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੋ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ
ਊਚੁਃ ਸਮੇਤਾਃ ਸਹਸਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍। ਅਯਂ ਕੁਸ਼ਿਕਦਾਯਾਦੋ ਮੁਨਿਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਕੁਸ਼ਿਕ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਯਦਾਹ ਵਚਨਂ ਸਮ੍ਯਗੇਤਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਰੋषਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਕਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪੂਜਨਯ ਰਿਸ਼ੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਯਜ੍ਞਃ ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਯਥਾ ਦਿਵਿ। ਗਚ੍ਛੇਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਦਾਯਾਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਲਈ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾ ਸਕੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਂ ਯਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਧਿਤਿष੍ਠਤ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਂਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਦਾ
ਹੁਣ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਰੀਤੀਆਂ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਾਜਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ ਕ੍ਰਤੌ। ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਸੀ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕ ਬਣਿਆ। ਹੋਰ ਯਾਜਕ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਥਾਕਲ੍ਪਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਸੀ,
ਚਕਾਰਾਵਾਹਨਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਗਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ। ਨਾਭ੍ਯਾਗਮਂਸ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਭਾਗਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਉਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਾਗ ਵੰਡਣ ਦੀ ਆਵਾਹਨ ਕਰੀ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਸ੍ਰੁਵਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਯਜਨ ਦੀ ਚਮਚੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਏष ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਜਸਾ
ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ, ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਸ੍ਵਾਰ੍ਜਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਹਿ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਜਾ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਕੁਝ ਫਲ ਜਰੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜ। ਉਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯੇ ਮੁਨੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲ ਪਾ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ
ਦਿਵਂ ਜਗਾਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਮੁਨੀਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਦਾ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ
ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੋ ਗਚ੍ਛ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਸਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕृਤਾਲਯਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ, ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਆ। ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ।'
ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਹਤੋ ਮੂਢ ਪਤ ਭੂਮਿਮਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰਪਤਤ੍ ਪੁਨਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੂਰਖ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇ ਡਿੱਗ। ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਫਿਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪੋਧਨਮ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਸ੍ਯ ਕੌਸ਼ਿਕਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਤਪਸੀ ਨੂੰ 'ਬਚਾਓ!' ਕਹਿ ਕੇ ਪੁਕਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਉਸ਼ਿਕ
ਰੋषਮਾਹਾਰਯਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ऋषਿਮਧ੍ਯੇ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਿਵਾਪਰਃ
ਤਿੱਖਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕ ਜਾ, ਰੁਕ ਜਾ!' ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸृਜਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨਪਰਾਨ੍ ਪੁਨਃ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਂਸ਼ਮਪਰਮਸृਜਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਰਚੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ऋषਿਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਂਸ਼ਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਕਲੁषੀਕृਤਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਰਚੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦਨਿਨ੍ਦ੍ਰਕਃ। ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਪਿ ਸ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੁਨੀਆ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵਿਹੁਣ ਹੋ ਜਾਵੇ'; ਅਤੇ ਉਹ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪਰਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍षਿਸਙ੍ਘਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮੂਚੁਃ ਸਾਨੁਨਯਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭਾਗ ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਦਿਵਂ ਯਾਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਤ੍ਯੇਵ ਤਪੋਧਨ
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ; ਹੇ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਮਹਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੌਸ਼ਿਕਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੋਰਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ। ਆਰੋਹਣਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਨਾਨृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਸ੍ਤੁ ਸਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੋਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਾਮਕਾਨਿ ਧ੍ਰੁਵਾਣ੍ਯਥ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਲਈ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਸਦਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ।
ਯਾਵਲ੍ਲੋਕਾ ਧਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਯਤ੍ ਕृਤਾਨਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੋ।