ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਧਿਪਸ੍ਯ ਤਤ੍। ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਮਾਤਿष੍ਠਨ੍ ਯਥਾਵਤ੍ ਤੁ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਉਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਿ ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਮਨ੍ਯੁਸ਼ਲ੍ਯਂ ਵਹਨ੍ ਦੀਨਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਚੁਭਨ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਸਂਦੀਪਿਤਕੋਪਵਹ੍ਨਿ- ਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਣਾਮਧਿਪੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਦੇਵ ਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਸਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਦਾ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦਾ ਰਿਹਾ।
thumb|ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤੋ ਹਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਾਦਿਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰੋऽਤਿਕਾਯਾਨ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾ- ਸ੍ਤੇ ਰਾਵਣਾਯ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂਤਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਅਤਿਕਾਯ ਆਦਿ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੁਖੀਆਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਦ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਹਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਹਸਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਜਾ ਮਹਾਬਾष੍ਪਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਕ੍ਸ਼ਃ। ਪੁਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭ੍ਰਾਤृਵਧਂ ਚ ਘੋਰਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਿਪੁਲਂ ਪ੍ਰਦਧ੍ਯੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਅਚਾਨਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਭਰਾ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਨਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਸਮ੍ਪਰਿਪੁਪ੍ਲੁਵਾਨਮ੍। ਰਥਰ੍षਭੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸੂਨੁ- ਸ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਨ ਤਾਤ ਮੋਹਂ ਪਰਿਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸੇ ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਜ੍ਜੀਵਤਿ ਨੈਰ੍ऋਤੇਸ਼। ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰਿਬਾਣਾਭਿਹਤੋ ਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸਮਰ੍ਥਃ ਸਮਰੇऽਭਿਪਾਤੁਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਵਿਚ ਭਟਕਣ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਜਦ ਤੱਕ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਜੀਵਤ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ।
ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਮਦ੍ਬਾਣਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਵਿਕੀਰ੍ਣਦੇਹਮ੍। ਗਤਾਯੁषਂ ਭੂਮਿਤਲੇ ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਚਿਤਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਮ੍
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰੇ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਵੇਖੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਂ ਪੌਰੁषਦੈਵਯੁਕ੍ਤਾਮ੍। ਅਦ੍ਯੈਵ ਰਾਮਂ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਂਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੈਰਮੋਘੈਃ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਪੱਕੀ ਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਕਸਮ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ: ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਤਰਪਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਵੈਵਸ੍ਵਤਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰ- ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਃ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਵਿਕ੍ਰਮਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰਿਵੋਗ੍ਰਂ ਬਲਿਯਜ੍ਞਵਾਟੇ
ਅੱਜ ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ, ਅੱਗ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਮੇਰੀ ਅਣਮਾਪੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਬਲੀ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਕਰੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ ਸੀ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁ- ਰਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਃ। ਸਮਾਰੁਰੋਹਾਨਿਲਤੁਲ੍ਯਵੇਗਂ ਰਥਂ ਖਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸਮਾਧਿਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਭੈ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਥਂ ਹਰਿਰਥੋਪਮਮ੍। ਜਗਾਮ ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਰਿਂਦਮਃ
ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਵਰਗੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸਂਹਰ੍षਮਾਣਾ ਬਹਵੋ ਧਨੁਃਪ੍ਰਵਰਪਾਣਯਃ
ਕਈ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ ਜਦ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਗਜਸ੍ਕਨ੍ਧਗਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵृਸ਼੍ਚਿਕਮਾਰ੍ਜਾਰਖਰੋष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭੁਜਙ੍ਗਮੈਃ
ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਬਾਘ, ਬਿਛੂ, ਬਿੱਲੀਆਂ, ਗਧਿਆਂ, ਉਠਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਵਰਾਹੈਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਃ ਸਿਂਹੈਰ੍ਜਮ੍ਬੁਕੈਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮੈਃ। ਕਾਕਹਂਸਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸਿੰਘ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਗਿੱਦੜ, ਕਾਂ, ਹੰਸ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਪ੍ਰਾਸਪਟ੍ਟਿਸ਼ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਪਰਸ਼੍ਵਧਗਦਾਧਰਾਃ। ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡਿਮੁਦ੍ਗਰਾਯष੍ਟਿਸ਼ਤਘ੍ਨੀਪਰਿਘਾਯੁਧਾਃ
ਉਹ ਭਾਲਿਆਂ, ਪੱਟੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਗਦਾ, ਡੰਡਾ, ਗੋਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੱਟੇ ਤੇ ਪੱਟੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਨਦੈਃ ਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਭੇਰੀਣਾਂ ਚਾਪਿ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ। ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰਿਰਾਜਿਂ ਵੇਗੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਸੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਮਕਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਸ਼ਿਵਰ੍ਣੇਨ ਛਤ੍ਰੇਣ ਰਿਪੁਸੂਦਨਃ। ਰਰਾਜ ਪ੍ਰਤਿਪੂਰ੍ਣੇਨ ਨਭਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਯਥਾ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਖ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਹੈਮੈਰ੍ਹੇਮਵਿਭੂषਣਃ। ਚਾਰੁਚਾਮਰਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਵਣਃ ਪੁਤ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਰਤਿਰਥਃ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਵਾਸਵੋ ਜਿਤਃ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषਂ ਧृष੍ਯਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਸਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈਂ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਹਰਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ? ਤੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਮਹਾਸ਼ਿषਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਾ
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਅਸੀਸ ਲੈ ਲਈ; ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਰਾਜਾਪ੍ਰਤਿਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਰ੍ਕੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਮਰਿਂਦਮਃ
ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਪਦਾ ਸੂਰਜ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਹੁਤਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਹੁਤਭੁਕ੍ਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਚੌਫੇਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤਾਕਿ ਸੁਰੱਖਿਆ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਜੁਹੁਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਸ ਹਵਿਰ੍ਲਾਜਸਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯਗਨ੍ਧਪੁਰਸ੍ਕृਤੈਃ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਵਨ ਜੌ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜੁਹੁਵੇ ਪਾਵਕਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਿਧੋऽਥ ਬਿਭੀਤਕਾਃ
ਉਥੇ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਬੀਭੀਤਕਾ ਦੇ ਫਲ ਹਵਨ ਕੀਤੇ।
ਲੋਹਿਤਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ੍ਰੁਵਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਂ ਤਥਾ। ਸ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰੈਃ ਸਤੋਮਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚਮਚ ਵੀ ਹਵਨ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਗਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਗਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜੀਵਤਃ। ਸਕृਦੇਵ ਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਧੂਮਸ੍ਯ ਮਹਾਰ੍ਚਿषਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੀਉਂਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਕਰੇ ਦੀ ਗਲ ਫੜ ਲਈ। ਜਦ ਅੱਗ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਲਪਕਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਸੀ।
ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਵਿਜਯਂ ਯਾਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤਸ਼ਿਖਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਃ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ: ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਕ ਘੜੀ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ ਘੁੰਮ ਗਈ, ਤੇ ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।