ਆਗ੍ਨੇਯੇਨ ਤਦਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਮ੍। ਸ ਜਜ੍ਵਾਲ ਤਦਾ ਬਾਣੋ ਧਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਤੀਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਅਤਿਕਾਯੋऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ। ਤੇਨ ਬਾਣਂ ਭੁਜਙ੍ਗਾਭਂ ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਮਯੋਜਯਤ੍
ਅਤਿਕਾਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਜੋੜਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਘੋਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ਰਮਾਹਿਤਮ੍। ਅਤਿਕਾਯਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਲਦਣ੍ਡਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸਤਰ-ਭਰਿਆ ਤੀਰ ਅਤਿਕਾਯ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਦਾ ਡੰਡਾ ਸੁੱਟਦੀ ਹੋਵੇ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਤਦਾ ਬਾਣਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਜਿਤਮ੍
ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਲੋਡ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਾਵੁਭਾਵਮ੍ਬਰੇ ਬਾਣਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤੇਜਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਿਵ ਭੁਜਙ੍ਗਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਟਕਰਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਜਾਸ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਹੋਣ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਹ੍ਯ ਪੇਤਤੁਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਿਰਰ੍ਚਿषੌ ਭਸ੍ਮਕृਤੌ ਨ ਭ੍ਰਾਜੇਤੇ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੌ। ਤਾਵੁਭੌ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੌ ਸ੍ਮ ਨ ਭ੍ਰਾਜੇਤੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੁਣ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਲਗ ਰਹੀ, ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋऽਤਿਕਾਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਮੈषੀਕਮੁਤ੍ਸृਜਤ੍। ਤਤਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਸ੍ਤ੍ਰਮੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਟਵਸ਼ਟਰ ਦਾ ਬੰਸ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ; ਪਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਐषੀਕਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਯਾਮ੍ਯੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਮ੍
ਬੰਸ ਅਸਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਵਾਯਵ੍ਯੇਨ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਜਘਾਨ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ ਨਿਸਾਚਰ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਸ਼ਰਧਾਰਾਭਿਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਰਸਦਾ ਹੈ।
ਤੇऽਤਿਕਾਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਵਚੇ ਵਜ੍ਰਭੂषਿਤੇ। ਭਗ੍ਨਾਗ੍ਰਸ਼ਲ੍ਯਾਃ ਸਹਸਾ ਪੇਤੁਰ੍ਬਾਣਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਲੱਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਮੋਘਾਨਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਬੇਅਸਰ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵृष੍ਯਮਾਣੋ ਬਾਣੌਘੈਰਤਿਕਾਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਵਧ੍ਯਕਵਚਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨੈਵ ਵਿਵ੍ਯਥੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਜੈ ਕਵਚ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਉਹ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਰਂ ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਵ੍ਯਪਾਸृਜਤ੍। ਸ ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਰ੍ਮਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਰੇਣ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਸੁੱਟਿਆ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੀ ਮਰਮ-ਥਾਂ 'ਤੇ ਚੋਟ ਲੱਗੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਭਵਚ੍ਛਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ। ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਮੁਪਾਲਭ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਚਾਰ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—
ਨਿਜਘਾਨ ਹਯਾਨ੍ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਧ੍ਵਜਸ੍ਯੋਨ੍ਮਥਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਰਿਂਦਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ੍ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨਭਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਬਾਣਾਨ੍ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਰੁਜਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੁਧਿ ਤਸ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਅਥੈਨਮਭ੍ਯੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਾਯੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰੋ ਹ੍ਯੇष ਅਵਧ੍ਯਕਵਚਾਵृਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਿਨ੍ਧ੍ਯੇਨਮੇष ਵਧ੍ਯੋ ਹਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਅਵਧ੍ਯ ਏष ਹ੍ਯਨ੍ਯੇषਾਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਵਚੀ ਬਲੀ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਅਜੈ ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿੱਢ, ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੋਰ ਅਸਤਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਜੈ ਹੈ, ਕਵਚੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਾਯੋਰ੍ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਨਵੀਰ੍ਯਃ। ਸਮਾਦਧੇ ਬਾਣਮਥੋਗ੍ਰਵੇਗਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਨਿਯੁਜ੍ਯ
ਫਿਰ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਤੁਰੰਤ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤੁ ਨਿਯੁਜ੍ਯਮਾਨੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਬਾਣਵਰੇ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੇ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਹਾਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਨਭਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਸ ਰਰਾਸ ਚੋਰ੍ਵੀ
ਜਦੋਂ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸਭ ਥਾਂ ਕੰਬ ਗਈ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਯੁਜ੍ਯ ਚਾਪੇ ਸ਼ਰਂ ਸਪੁਙ੍ਖਂ ਯਮਦੂਤਕਲ੍ਪਮ੍। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰਿਸੁਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਸਰ੍ਜ ਬਾਣਂ ਯੁਧਿ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨੂੰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਰਗੇ ਤੀਰ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋਤ੍ਸृष੍ਟਵਿਵृਦ੍ਧਵੇਗਂ ਸਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵਸਨੋਗ੍ਰਵੇਗਮ੍। ਸੁਪਰ੍ਣਵਜ੍ਰੋਤ੍ਤਮਚਿਤ੍ਰਪੁਙ੍ਖਂ ਤਦਾਤਿਕਾਯਃ ਸਮਰੇ ਦਦਰ੍ਸ਼
ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਤੀ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੌੜਦਾ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਹਸਾਤਿਕਾਯੋ ਜਘਾਨ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰਨੇਕੈਃ। ਸ ਸਾਯਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਣਵੇਗ- ਸ੍ਤਥਾਤਿਵੇਗੇਨ ਜਗਾਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ ਅਚਾਨਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਕਈ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਤੀਰ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਦਾਤਿਕਾਯੋ ਬਾਣਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ਤਕਕਾਲਕਲ੍ਪਮ੍। ਜਘਾਨ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਗਦਾਕੁਠਾਰੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਿਪਨ੍ਨਚੇष੍ਟਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਡਰ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ, ਗਦਾ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯਦ੍ਭੁਤਵਿਗ੍ਰਹਾਣਿ ਮੋਘਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ਰੋऽਗ੍ਨਿਦੀਪ੍ਤਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਿਰੀਟਜੁष੍ਟਂ ਤਦਾਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਜਹਾਰ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਜੀਬ ਹਥਿਆਰ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ, ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਲਿਆ।
ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਸਸ਼ਿਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇषੁਪ੍ਰਮਰ੍ਦਿਤਮ੍। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹਿਮਵਤੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਸਿਰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਿਰ-ਬੰਦ ਤੇ ਕਵਚ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮ੍ਬਰਭੂषਣਮ੍। ਬਭੂਵੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਤਸ਼ੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ Bikhray ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਤੇ ਵਿषਣ੍ਣਮੁਖਾ ਦੀਨਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਜਨਿਤਸ਼੍ਰਮਾਃ। ਵਿਨੇਦੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਬਹਵਃ ਸਹਸਾ ਵਿਸ੍ਵਰੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ
ਉਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਦੇ ਹੋਏ, ਉਦਾਸ, ਮਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ, ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਰੋ ਪਏ।