ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਾਧੁ ਬਾਣਨਿਪਾਤੇਨ ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯੋऽਸਿ ਮੇ ਰਿਪੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਵਧੀਆ! ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧੀ ਵਾਅਦਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਵਿਧਾਯੈਵਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ ਮਹਾਭੁਜੌ। ਸ ਰਥੋਪਸ੍ਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਥੇਨ ਪ੍ਰਚਚਾਰ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਲਟੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤੇਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਃ। ਆਦਦੇ ਸਂਦਧੇ ਚਾਪਿ ਵਿਚਕਰ੍षੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੇ ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਤੇ ਫਿਰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਣੇ, ਜੋੜੇ ਤੇ ਸੁੱਟੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਕਾਲਸਂਕਾਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾ ਰਵਿਪ੍ਰਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਨ੍ ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ ਰਾਘਵਾਨੁਜਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਯੁਧਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਚੁਕੋਪ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰਿਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਂਧਾਯ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਂ ਬਾਣਂ ਸਹਸੋਤ੍ਸृਜਤ੍। ਤੇਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਾਯਾਨ੍ਤਮਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਅਤਿਕਾਯੇਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਯੁਧਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਦਂ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਅਤਿਕਾਯ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਭਾਰੀ ਲਹੂ ਵਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਮਦ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਕਾਰ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਵਿਭੁਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਸ਼ਰਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੀਰ-ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਸਤਰ ਵੀ ਜੋੜਿਆ।
ਆਗ੍ਨੇਯੇਨ ਤਦਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਮ੍। ਸ ਜਜ੍ਵਾਲ ਤਦਾ ਬਾਣੋ ਧਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਤੀਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਅਤਿਕਾਯੋऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ। ਤੇਨ ਬਾਣਂ ਭੁਜਙ੍ਗਾਭਂ ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਮਯੋਜਯਤ੍
ਅਤਿਕਾਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਜੋੜਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਘੋਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ਰਮਾਹਿਤਮ੍। ਅਤਿਕਾਯਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਲਦਣ੍ਡਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸਤਰ-ਭਰਿਆ ਤੀਰ ਅਤਿਕਾਯ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਦਾ ਡੰਡਾ ਸੁੱਟਦੀ ਹੋਵੇ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਤਦਾ ਬਾਣਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਜਿਤਮ੍
ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਲੋਡ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਾਵੁਭਾਵਮ੍ਬਰੇ ਬਾਣਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤੇਜਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਿਵ ਭੁਜਙ੍ਗਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਟਕਰਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਜਾਸ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਹੋਣ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਹ੍ਯ ਪੇਤਤੁਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਿਰਰ੍ਚਿषੌ ਭਸ੍ਮਕृਤੌ ਨ ਭ੍ਰਾਜੇਤੇ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੌ। ਤਾਵੁਭੌ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੌ ਸ੍ਮ ਨ ਭ੍ਰਾਜੇਤੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੁਣ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਲਗ ਰਹੀ, ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋऽਤਿਕਾਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਮੈषੀਕਮੁਤ੍ਸृਜਤ੍। ਤਤਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਸ੍ਤ੍ਰਮੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਟਵਸ਼ਟਰ ਦਾ ਬੰਸ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ; ਪਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਐषੀਕਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਯਾਮ੍ਯੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਮ੍
ਬੰਸ ਅਸਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਵਾਯਵ੍ਯੇਨ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਜਘਾਨ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ ਨਿਸਾਚਰ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਂ ਸ਼ਰਧਾਰਾਭਿਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਰਸਦਾ ਹੈ।
ਤੇऽਤਿਕਾਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਵਚੇ ਵਜ੍ਰਭੂषਿਤੇ। ਭਗ੍ਨਾਗ੍ਰਸ਼ਲ੍ਯਾਃ ਸਹਸਾ ਪੇਤੁਰ੍ਬਾਣਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਲੱਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ਮੋਘਾਨਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ ਬਾਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਬੇਅਸਰ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵृष੍ਯਮਾਣੋ ਬਾਣੌਘੈਰਤਿਕਾਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਵਧ੍ਯਕਵਚਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨੈਵ ਵਿਵ੍ਯਥੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਜੈ ਕਵਚ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਉਹ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਰਂ ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਵ੍ਯਪਾਸृਜਤ੍। ਸ ਤੇਨ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਰ੍ਮਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਰੇਣ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਸੁੱਟਿਆ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੀ ਮਰਮ-ਥਾਂ 'ਤੇ ਚੋਟ ਲੱਗੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਭਵਚ੍ਛਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ। ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਮੁਪਾਲਭ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਾਯਕੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਚਾਰ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ—
ਨਿਜਘਾਨ ਹਯਾਨ੍ ਸਂਖ੍ਯੇ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਧ੍ਵਜਸ੍ਯੋਨ੍ਮਥਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਰਿਂਦਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ੍ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨਭਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਮੁਮੋਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਬਾਣਾਨ੍ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਰੁਜਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੁਧਿ ਤਸ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਅਥੈਨਮਭ੍ਯੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਾਯੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰੋ ਹ੍ਯੇष ਅਵਧ੍ਯਕਵਚਾਵृਤਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਿਨ੍ਧ੍ਯੇਨਮੇष ਵਧ੍ਯੋ ਹਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਅਵਧ੍ਯ ਏष ਹ੍ਯਨ੍ਯੇषਾਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਵਚੀ ਬਲੀ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਅਜੈ ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿੱਢ, ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਹੋਰ ਅਸਤਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਜੈ ਹੈ, ਕਵਚੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਾਯੋਰ੍ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਨਵੀਰ੍ਯਃ। ਸਮਾਦਧੇ ਬਾਣਮਥੋਗ੍ਰਵੇਗਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਨਿਯੁਜ੍ਯ
ਫਿਰ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਤੁਰੰਤ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।