ਬਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਚਾਵਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਬਾਲੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਵृਦ੍ਧੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਾਨੀਹਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਘਟ ਨਾ ਆਂਕ। ਚਾਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ।
ਬਾਲੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਮਤ੍ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਤ੍। ਅਤਿਕਾਯਃ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੋਧ ਬਾਣਂ ਚੋਤ੍ਤਮਮਾਦਦੇ
ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਭੂਤਾ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਗੁਹ੍ਯਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਮਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਭੂਤ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵ, ਉਹ ਜੰਗ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋऽਤਿਕਾਯਃ ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚਾਪਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਿਵ ਚਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਗਰੋਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਰਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਨਿਕृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਤਭੋਗਮਿਵੋਰਗਮ੍। ਅਤਿਕਾਯੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਞ੍ਚ ਬਾਣਾਨ੍ ਸਮਾਦਧੇ
ਉਸ ਦਾ ਤੀਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਦਾ ਫਣ ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਤਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਰਤਾਨੁਜਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਭਰਤ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਆਦਦੇ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣਾਯਤਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਲਲਾਟੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਜਘਾਨ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਪੂਰੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੂੰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾਈ।
ਸ ਲਲਾਟੇ ਸ਼ਰੋ ਮਗ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨਾਕ੍ਤਃ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਚਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਚਕਮ੍ਪੇऽਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇषੁ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਰੁਦ੍ਰਬਾਣਹਤਂ ਘੋਰਂ ਯਥਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਗੋਪੁਰਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਕਿਲਾ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਾਧੁ ਬਾਣਨਿਪਾਤੇਨ ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯੋऽਸਿ ਮੇ ਰਿਪੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਵਧੀਆ! ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧੀ ਵਾਅਦਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਵਿਧਾਯੈਵਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ ਮਹਾਭੁਜੌ। ਸ ਰਥੋਪਸ੍ਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਥੇਨ ਪ੍ਰਚਚਾਰ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਲਟੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤੇਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਃ। ਆਦਦੇ ਸਂਦਧੇ ਚਾਪਿ ਵਿਚਕਰ੍षੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੇ ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਤੇ ਫਿਰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਣੇ, ਜੋੜੇ ਤੇ ਸੁੱਟੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਕਾਲਸਂਕਾਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾ ਰਵਿਪ੍ਰਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਨ੍ ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ ਰਾਘਵਾਨੁਜਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਯੁਧਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਚੁਕੋਪ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰਿਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਂਧਾਯ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਂ ਬਾਣਂ ਸਹਸੋਤ੍ਸृਜਤ੍। ਤੇਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਾਯਾਨ੍ਤਮਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਅਤਿਕਾਯੇਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਯੁਧਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਦਂ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਅਤਿਕਾਯ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਭਾਰੀ ਲਹੂ ਵਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਮਦ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਕਾਰ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਵਿਭੁਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਸ਼ਰਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੀਰ-ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਸਤਰ ਵੀ ਜੋੜਿਆ।
ਆਗ੍ਨੇਯੇਨ ਤਦਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਮ੍। ਸ ਜਜ੍ਵਾਲ ਤਦਾ ਬਾਣੋ ਧਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਤੀਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਅਤਿਕਾਯੋऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ। ਤੇਨ ਬਾਣਂ ਭੁਜਙ੍ਗਾਭਂ ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਮਯੋਜਯਤ੍
ਅਤਿਕਾਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਜੋੜਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਘੋਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ਰਮਾਹਿਤਮ੍। ਅਤਿਕਾਯਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਲਦਣ੍ਡਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਭੜਕਦਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਅਸਤਰ-ਭਰਿਆ ਤੀਰ ਅਤਿਕਾਯ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਦਾ ਡੰਡਾ ਸੁੱਟਦੀ ਹੋਵੇ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਤਦਾ ਬਾਣਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਜਿਤਮ੍
ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਲੋਡ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਾਵੁਭਾਵਮ੍ਬਰੇ ਬਾਣਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤੇਜਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਿਵ ਭੁਜਙ੍ਗਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਟਕਰਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਜਾਸ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਹੋਣ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਹ੍ਯ ਪੇਤਤੁਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਿਰਰ੍ਚਿषੌ ਭਸ੍ਮਕृਤੌ ਨ ਭ੍ਰਾਜੇਤੇ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੌ। ਤਾਵੁਭੌ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੌ ਸ੍ਮ ਨ ਭ੍ਰਾਜੇਤੇ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੁਣ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਲਗ ਰਹੀ, ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋऽਤਿਕਾਯਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਮੈषੀਕਮੁਤ੍ਸृਜਤ੍। ਤਤਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਸ੍ਤ੍ਰਮੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਟਵਸ਼ਟਰ ਦਾ ਬੰਸ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ; ਪਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਐषੀਕਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰੋ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਯਾਮ੍ਯੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਯਕਮ੍
ਬੰਸ ਅਸਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਵਾਯਵ੍ਯੇਨ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਜਘਾਨ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ ਨਿਸਾਚਰ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।