ਸੁਖਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਬੋਧਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਪਂ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ ਜਹਿ ਮਦ੍ਗਤਃ
ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦੇ।
ਅਥਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧੋ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਜਿੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਰਿਪੁਦਰ੍ਪਨਿषੂਦਨਾਨ੍। ਈਸ਼੍ਵਰਾਯੁਧਸਂਕਾਸ਼ਾਂਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਵੇਖ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏष ਤੇ ਸਰ੍ਪਸਂਕਾਸ਼ੋ ਬਾਣਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਮृਗਰਾਜ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਂ ਧਨੁषਿ ਸਂਦਧੇ
ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸਿੰਘ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸਰੋषਂ ਸਗਰ੍ਵਿਤਂ ਸਂਯਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ। ਸ ਸਂਚੁਕੋਪਾਤਿਬਲੋ ਮਨਸ੍ਵੀ ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਤਤੋ ਮਹਾਰ੍ਥਮ੍
ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਦਿਲੇਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਅਹਿਮ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨ ਵਾਕ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਧਾਨੋ ਨ ਕਤ੍ਥਨਾਤ੍ ਸਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਭਵਨ੍ਤਿ। ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਧਨ੍ਵਿਨਿ ਬਾਣਪਾਣੌ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਤ੍ਮਬਲਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨ੍
ਸਿਰਫ਼ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ, ਝੂਠੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਸੂਚਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਵਿਕਤ੍ਥਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਪੌਰੁषੇਣ ਤੁ ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਸ਼ੂਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੰਮ ਨਾਲ ਦਿਖਾ, ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਹੌਸਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨ੍ਵੀ ਤ੍ਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ। ਚਾਹੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਮਾਰੁਤਃ ਕਾਲਸਮ੍ਪਕ੍ਵਂ ਵृਨ੍ਤਾਤ੍ ਤਾਲਫਲਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪੱਕਾ ਤਾਲ ਦਾ ਫਲ ਡੰਡੇ ਤੋਂ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਮਾਮਕਾ ਬਾਣਾਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਬਾਣਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ਤਰੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਣਗੇ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਚਾਵਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਬਾਲੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਵृਦ੍ਧੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਾਨੀਹਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਘਟ ਨਾ ਆਂਕ। ਚਾਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ।
ਬਾਲੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਮਤ੍ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਤ੍। ਅਤਿਕਾਯਃ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੋਧ ਬਾਣਂ ਚੋਤ੍ਤਮਮਾਦਦੇ
ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਭੂਤਾ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਗੁਹ੍ਯਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਮਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਭੂਤ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵ, ਉਹ ਜੰਗ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋऽਤਿਕਾਯਃ ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚਾਪਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਿਵ ਚਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਗਰੋਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਰਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਨਿਕृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਤਭੋਗਮਿਵੋਰਗਮ੍। ਅਤਿਕਾਯੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਞ੍ਚ ਬਾਣਾਨ੍ ਸਮਾਦਧੇ
ਉਸ ਦਾ ਤੀਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਦਾ ਫਣ ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਤਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਰਤਾਨੁਜਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਭਰਤ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਆਦਦੇ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣਾਯਤਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਲਲਾਟੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਜਘਾਨ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਪੂਰੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੂੰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾਈ।
ਸ ਲਲਾਟੇ ਸ਼ਰੋ ਮਗ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨਾਕ੍ਤਃ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਚਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪ੍ਰਚਕਮ੍ਪੇऽਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇषੁ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਰੁਦ੍ਰਬਾਣਹਤਂ ਘੋਰਂ ਯਥਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਗੋਪੁਰਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਕਿਲਾ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਾਧੁ ਬਾਣਨਿਪਾਤੇਨ ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯੋऽਸਿ ਮੇ ਰਿਪੁਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਵਧੀਆ! ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧੀ ਵਾਅਦਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਵਿਧਾਯੈਵਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ ਮਹਾਭੁਜੌ। ਸ ਰਥੋਪਸ੍ਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਥੇਨ ਪ੍ਰਚਚਾਰ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਲਟੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤੇਤਿ ਸਾਯਕਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਃ। ਆਦਦੇ ਸਂਦਧੇ ਚਾਪਿ ਵਿਚਕਰ੍षੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੇ ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਤੇ ਫਿਰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਣੇ, ਜੋੜੇ ਤੇ ਸੁੱਟੇ।
ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਕਾਲਸਂਕਾਸ਼ਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਹੇਮਪੁਙ੍ਖਾ ਰਵਿਪ੍ਰਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਸृष੍ਟਾਨ੍ ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ ਰਾਘਵਾਨੁਜਃ। ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਯੁਧਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ। ਚੁਕੋਪ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਰਿਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਰਮ੍
ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਂਧਾਯ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਂ ਬਾਣਂ ਸਹਸੋਤ੍ਸृਜਤ੍। ਤੇਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਾਯਾਨ੍ਤਮਾਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਯੋਧਾ ਨੇ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜਿਆ।
ਅਤਿਕਾਯੇਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ੍ਤਾਡਿਤੋ ਯੁਧਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ। ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਦਂ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਅਤਿਕਾਯ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਭਾਰੀ ਲਹੂ ਵਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਮਦ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਕਾਰ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਵਿਭੁਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਸ਼ਰਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਸਮਾਦਦੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੀਰ-ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅਸਤਰ ਵੀ ਜੋੜਿਆ।