ਤਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮृਗਯੂਥਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰਿਰ੍ਯੌਵਨਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜਵਾਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰਿਯੂਥਮਧ੍ਯੇ ਨਾਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਜਘਾਨ ਕਂਚਿਤ੍। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸ ਧਨੁਃਕਲਾਪੀ ਸਗਰ੍ਵਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਜੋ ਲੜਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਉੱਡ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਸ਼ਰਚਾਪਪਾਣਿ- ਰ੍ਨ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਕਂਚਨ ਯੋਧਯਾਮਿ। ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਯਵਸਾਯਯੁਕ੍ਤੋ ਦਦਾਤੁ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਹਾਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਮ੍
ਮੈਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਦਾ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਚੁਕੋਪ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਮਿਤ੍ਰਹਨ੍ਤਾ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਾਪਂ ਚ ਤਤਃ ਸ੍ਮਯਿਤ੍ਵਾ
ਉਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉੱਠਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤੂਣਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍। ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਵਿਚਕਰ੍ष ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਕ੍ਰੋਧੀ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਉੱਠ ਕੇ, ਤੂਣੀ ਤੋਂ ਤੀਰ ਲਿਆ, ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ।
ਪੂਰਯਨ੍ ਸ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਮਾਕਾਸ਼ਂ ਸਾਗਰਂ ਦਿਸ਼ਃ। ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੋਗ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਕੜੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇਸ਼੍ਚਾਪਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਤਦਾ। ਵਿਸਿਸ੍ਮਿਯੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸਾ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਤਿਕਾਯਃ ਕੁਪਿਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਆਦਾਯ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਠਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇष੍ਵਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਗਚ੍ਛ ਕਿਂ ਕਾਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਾਂ ਯੋਧਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਤੂੰ ਹਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ। ਚਲਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?
ਨਹਿ ਮਦ੍ਬਾਹੁਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਬਾਣਾਨਾਂ ਹਿਮਵਾਨਪਿ। ਸੋਢੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਵੇਗਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਥੋ ਮਹੀ
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ, ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸੁਖਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਬੋਧਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਪਂ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ ਜਹਿ ਮਦ੍ਗਤਃ
ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦੇ।
ਅਥਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧੋ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਜਿੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਰਿਪੁਦਰ੍ਪਨਿषੂਦਨਾਨ੍। ਈਸ਼੍ਵਰਾਯੁਧਸਂਕਾਸ਼ਾਂਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਵੇਖ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏष ਤੇ ਸਰ੍ਪਸਂਕਾਸ਼ੋ ਬਾਣਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਮृਗਰਾਜ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਂ ਧਨੁषਿ ਸਂਦਧੇ
ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸਿੰਘ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸਰੋषਂ ਸਗਰ੍ਵਿਤਂ ਸਂਯਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ। ਸ ਸਂਚੁਕੋਪਾਤਿਬਲੋ ਮਨਸ੍ਵੀ ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਤਤੋ ਮਹਾਰ੍ਥਮ੍
ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਦਿਲੇਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਅਹਿਮ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨ ਵਾਕ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਧਾਨੋ ਨ ਕਤ੍ਥਨਾਤ੍ ਸਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਭਵਨ੍ਤਿ। ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਧਨ੍ਵਿਨਿ ਬਾਣਪਾਣੌ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਤ੍ਮਬਲਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨ੍
ਸਿਰਫ਼ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ, ਝੂਠੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਸੂਚਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਵਿਕਤ੍ਥਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਪੌਰੁषੇਣ ਤੁ ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਸ਼ੂਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੰਮ ਨਾਲ ਦਿਖਾ, ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਹੌਸਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨ੍ਵੀ ਤ੍ਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ। ਚਾਹੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਮਾਰੁਤਃ ਕਾਲਸਮ੍ਪਕ੍ਵਂ ਵृਨ੍ਤਾਤ੍ ਤਾਲਫਲਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪੱਕਾ ਤਾਲ ਦਾ ਫਲ ਡੰਡੇ ਤੋਂ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਮਾਮਕਾ ਬਾਣਾਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਬਾਣਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ਤਰੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਣਗੇ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲੋऽਯਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਚਾਵਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਬਾਲੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਵृਦ੍ਧੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਾਨੀਹਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਘਟ ਨਾ ਆਂਕ। ਚਾਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ।
ਬਾਲੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਮਤ੍ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਤ੍। ਅਤਿਕਾਯਃ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੋਧ ਬਾਣਂ ਚੋਤ੍ਤਮਮਾਦਦੇ
ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਭੂਤਾ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਗੁਹ੍ਯਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਮਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਭੂਤ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁਪਤ ਜੀਵ, ਉਹ ਜੰਗ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋऽਤਿਕਾਯਃ ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚਾਪਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਿਵ ਚਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਗਰੋਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਰਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍। ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਨਿਕृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਤਭੋਗਮਿਵੋਰਗਮ੍। ਅਤਿਕਾਯੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਞ੍ਚ ਬਾਣਾਨ੍ ਸਮਾਦਧੇ
ਉਸ ਦਾ ਤੀਰ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਦਾ ਫਣ ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਤਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਰਤਾਨੁਜਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਭਰਤ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਆਦਦੇ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣਾਯਤਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਲਲਾਟੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਜਘਾਨ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਪੂਰੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੂੰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾਈ।
ਸ ਲਲਾਟੇ ਸ਼ਰੋ ਮਗ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨਾਕ੍ਤਃ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਚਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।