ਏਤੇਨ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਜ੍ਰਂ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਿਤਂ ਯੇਨ ਬਾਣੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਾ। ਪਾਸ਼ਃ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਜਲ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਫਾਂਸ ਨੂੰ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਟਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਏषੋऽਤਿਕਾਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਥਰ੍षਭਃ। ਸ ਰਾਵਣਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ
ਇਹ ਅਤਿਕਾਯ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਪੁਙ੍ਗਵ। ਪੁਰਾ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਯਤਿ ਸਾਯਕੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਰੰਤ ਯਤਨ ਕਰੋ, ਜਦੋਂ ਤਕ ਇਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਤਤੋऽਤਿਕਾਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਧਨੁਰ੍ਨਨਾਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਭੀਮਵਪੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਯੇ ਵਨੌਕਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਕੁਮੁਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਮੈਨ੍ਦੋ ਨੀਲਃ ਸ਼ਰਭ ਏਵ ਚ। ਪਾਦਪੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਯੁਗਪਤ੍ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍
ਕੁਮੁਦ, ਦਿਵਿਦ, ਮੈੰਦ, ਨੀਲ ਅਤੇ ਸ਼ਰਭਾ — ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੈਃ ਕਨਕਭੂषਣੈਃ। ਅਤਿਕਾਯੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਅਤਿਕਾਯ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ ਹਰੀਨ੍ ਸ਼ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯਸੈਰ੍ਬਲੀ। ਵਿਵ੍ਯਾਧਾਭਿਮੁਖਾਨ੍ ਸਂਖ੍ਯੇ ਭੀਮਕਾਯੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਤੇऽਰ੍ਦਿਤਾ ਬਾਣਵਰ੍षੇਣ ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਤਿਕਾਯ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮृਗਯੂਥਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰਿਰ੍ਯੌਵਨਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜਵਾਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰਿਯੂਥਮਧ੍ਯੇ ਨਾਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਜਘਾਨ ਕਂਚਿਤ੍। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸ ਧਨੁਃਕਲਾਪੀ ਸਗਰ੍ਵਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਜੋ ਲੜਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਉੱਡ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਸ਼ਰਚਾਪਪਾਣਿ- ਰ੍ਨ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਕਂਚਨ ਯੋਧਯਾਮਿ। ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਯਵਸਾਯਯੁਕ੍ਤੋ ਦਦਾਤੁ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਹਾਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਮ੍
ਮੈਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਦਾ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਚੁਕੋਪ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਮਿਤ੍ਰਹਨ੍ਤਾ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਾਪਂ ਚ ਤਤਃ ਸ੍ਮਯਿਤ੍ਵਾ
ਉਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉੱਠਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤੂਣਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍। ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਵਿਚਕਰ੍ष ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਕ੍ਰੋਧੀ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਉੱਠ ਕੇ, ਤੂਣੀ ਤੋਂ ਤੀਰ ਲਿਆ, ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ।
ਪੂਰਯਨ੍ ਸ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਮਾਕਾਸ਼ਂ ਸਾਗਰਂ ਦਿਸ਼ਃ। ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੋਗ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਕੜੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇਸ਼੍ਚਾਪਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਤਦਾ। ਵਿਸਿਸ੍ਮਿਯੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸਾ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਤਿਕਾਯਃ ਕੁਪਿਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਆਦਾਯ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਠਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇष੍ਵਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਗਚ੍ਛ ਕਿਂ ਕਾਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਾਂ ਯੋਧਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਤੂੰ ਹਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ। ਚਲਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?
ਨਹਿ ਮਦ੍ਬਾਹੁਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਬਾਣਾਨਾਂ ਹਿਮਵਾਨਪਿ। ਸੋਢੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਵੇਗਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਥੋ ਮਹੀ
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ, ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸੁਖਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਬੋਧਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਪਂ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ ਜਹਿ ਮਦ੍ਗਤਃ
ਤੂੰ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦੇ।
ਅਥਵਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧੋ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਤਿष੍ਠ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਜਿੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਰਿਪੁਦਰ੍ਪਨਿषੂਦਨਾਨ੍। ਈਸ਼੍ਵਰਾਯੁਧਸਂਕਾਸ਼ਾਂਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਵੇਖ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏष ਤੇ ਸਰ੍ਪਸਂਕਾਸ਼ੋ ਬਾਣਃ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਮृਗਰਾਜ ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਂ ਧਨੁषਿ ਸਂਦਧੇ
ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸਿੰਘ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸਰੋषਂ ਸਗਰ੍ਵਿਤਂ ਸਂਯਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ। ਸ ਸਂਚੁਕੋਪਾਤਿਬਲੋ ਮਨਸ੍ਵੀ ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਤਤੋ ਮਹਾਰ੍ਥਮ੍
ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਦਿਲੇਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਅਹਿਮ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨ ਵਾਕ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਧਾਨੋ ਨ ਕਤ੍ਥਨਾਤ੍ ਸਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਭਵਨ੍ਤਿ। ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਧਨ੍ਵਿਨਿ ਬਾਣਪਾਣੌ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਤ੍ਮਬਲਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨ੍
ਸਿਰਫ਼ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ, ਝੂਠੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਸੂਚਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਵਿਕਤ੍ਥਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਪੌਰੁषੇਣ ਤੁ ਯੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਸ਼ੂਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੰਮ ਨਾਲ ਦਿਖਾ, ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਹੌਸਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨ੍ਵੀ ਤ੍ਵਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ। ਚਾਹੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਮਾਰੁਤਃ ਕਾਲਸਮ੍ਪਕ੍ਵਂ ਵृਨ੍ਤਾਤ੍ ਤਾਲਫਲਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪੱਕਾ ਤਾਲ ਦਾ ਫਲ ਡੰਡੇ ਤੋਂ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਮਾਮਕਾ ਬਾਣਾਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਾਃ। ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਰੁਧਿਰਂ ਗਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਬਾਣਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ਤਰੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਣਗੇ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ।