ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦਨਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਮੇष ਸ਼ੋਭਤੇ। ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਤੁਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਗੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਉਹ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਭਾਤਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਭੀषਣਮ੍। ਪੁਨਰ੍ਵਸ੍ਵਨ੍ਤਰਗਤਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦੋ ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਮੇਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ ਪृष੍ਟੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਘਵਾਯ ਵਿਭੀषਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਨੁਜਃ। ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਿ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਭਿਆਨਕ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਰਾਵਣ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਵਣਪ੍ਰਤਿਮੋ ਬਲੇ। ਵृਦ੍ਧਸੇਵੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਧਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇ ਨਾਗਪृष੍ਠੇ ਖਡ੍ਗੇ ਧਨੁषਿ ਕਰ੍षਣੇ। ਭੇਦੇ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇ ਚ ਦਾਨੇ ਚ ਨਯੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਸਮ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹਨ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁ ਚਲਾਉਣ, ਵਿਰੋਧ, ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾ। ਤਨਯਂ ਧਾਨ੍ਯਮਾਲਿਨ੍ਯਾ ਅਤਿਕਾਯਮਿਮਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਨਿਡਰ ਰਹੀ, ਧਨਯਮਾਲਿਨ ਦੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਤਿਕਾਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇਨਾਰਾਧਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਪ੍ਯਵਾਪ੍ਤਾਨਿ ਰਿਪਵਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਮਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ। ਏਤਚ੍ਚ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਸ਼੍ਚ ਰਵਿਭਾਸ੍ਵਰਃ
ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤੇਨ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿषੂਦਿਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਜ੍ਰਂ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਿਤਂ ਯੇਨ ਬਾਣੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਾ। ਪਾਸ਼ਃ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਅਤੇ ਜਲ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਫਾਂਸ ਨੂੰ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਟਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਏषੋऽਤਿਕਾਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਥਰ੍षਭਃ। ਸ ਰਾਵਣਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ
ਇਹ ਅਤਿਕਾਯ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੂਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਪੁਙ੍ਗਵ। ਪੁਰਾ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਯਤਿ ਸਾਯਕੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਰੰਤ ਯਤਨ ਕਰੋ, ਜਦੋਂ ਤਕ ਇਹ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਤਤੋऽਤਿਕਾਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਧਨੁਰ੍ਨਨਾਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਭੀਮਵਪੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਂ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਅਭਿਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਯੇ ਵਨੌਕਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ।
ਕੁਮੁਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਮੈਨ੍ਦੋ ਨੀਲਃ ਸ਼ਰਭ ਏਵ ਚ। ਪਾਦਪੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਯੁਗਪਤ੍ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍
ਕੁਮੁਦ, ਦਿਵਿਦ, ਮੈੰਦ, ਨੀਲ ਅਤੇ ਸ਼ਰਭਾ — ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੈਃ ਕਨਕਭੂषਣੈਃ। ਅਤਿਕਾਯੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਅਤਿਕਾਯ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ ਹਰੀਨ੍ ਸ਼ਰੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯਸੈਰ੍ਬਲੀ। ਵਿਵ੍ਯਾਧਾਭਿਮੁਖਾਨ੍ ਸਂਖ੍ਯੇ ਭੀਮਕਾਯੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਤੇऽਰ੍ਦਿਤਾ ਬਾਣਵਰ੍षੇਣ ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਾਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਰਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਤਿਕਾਯ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਤ੍ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮृਗਯੂਥਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰਿਰ੍ਯੌਵਨਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜਵਾਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰਿਯੂਥਮਧ੍ਯੇ ਨਾਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਜਘਾਨ ਕਂਚਿਤ੍। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸ ਧਨੁਃਕਲਾਪੀ ਸਗਰ੍ਵਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਜੋ ਲੜਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਉੱਡ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਸ਼ਰਚਾਪਪਾਣਿ- ਰ੍ਨ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਕਂਚਨ ਯੋਧਯਾਮਿ। ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਯਵਸਾਯਯੁਕ੍ਤੋ ਦਦਾਤੁ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਹਾਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਮ੍
ਮੈਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਆਮ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੜਦਾ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਚੁਕੋਪ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਮਿਤ੍ਰਹਨ੍ਤਾ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਾਪਂ ਚ ਤਤਃ ਸ੍ਮਯਿਤ੍ਵਾ
ਉਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉੱਠਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤੂਣਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਾਯਕਮ੍। ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਵਿਚਕਰ੍ष ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਕ੍ਰੋਧੀ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਉੱਠ ਕੇ, ਤੂਣੀ ਤੋਂ ਤੀਰ ਲਿਆ, ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ।
ਪੂਰਯਨ੍ ਸ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਮਾਕਾਸ਼ਂ ਸਾਗਰਂ ਦਿਸ਼ਃ। ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੋਗ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਜਨੀਚਰਾਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਕੜੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇਸ਼੍ਚਾਪਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਤਦਾ। ਵਿਸਿਸ੍ਮਿਯੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸਾ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਤਿਕਾਯਃ ਕੁਪਿਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਆਦਾਯ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਬਾਣਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਤਿਕਾਯ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਠਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇष੍ਵਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਗਚ੍ਛ ਕਿਂ ਕਾਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਾਂ ਯੋਧਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਤੂੰ ਹਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿਚ ਅਣਜਾਣ। ਚਲਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ?
ਨਹਿ ਮਦ੍ਬਾਹੁਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਬਾਣਾਨਾਂ ਹਿਮਵਾਨਪਿ। ਸੋਢੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਵੇਗਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਥੋ ਮਹੀ
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ, ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।