ਚੁਕੋਪ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਵਰੋ ਯੁਧਿ। ਅਤਿਕਾਯੋऽਦ੍ਰਿਸਂਕਾਸ਼ੋ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ
ਉਹ ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤਿਕਾਯ, ਜੰਗ 'ਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਭਾਸ੍ਕਰਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਘਾਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍। ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਾਰਿਰਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਾਨਰਾਨ੍
ਉਹ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਤਦਾ ਚਾਪਂ ਕਿਰੀਟੀ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਃ। ਨਾਮ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ, ਤਾਜ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ; ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਸੁਣਾਇਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤੇਨ ਸਿਂਹਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਨਾਮਵਿਸ਼੍ਰਾਵਣੇਨ ਚ। ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਚ ਭੀਮੇਨ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ, ਨਾਮ ਸੁਣਾਉਣ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਹਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋऽਯਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ—ਕੁੰਭਕਰਨਾ ਹੀ ਉਠਿਆ ਹੋਇਆ—ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆੜ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਲੋਕ੍ਯ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇ। ਭਯਾਦ੍ ਵਾਨਰਯੋਧਾਸ੍ਤੇ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਪਾਏ, ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤੇऽਤਿਕਾਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਨਰਾ ਮੂਢਚੇਤਸਃ। ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਮਾਹਵੇ
ਅਤਿਕਾਯ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਜੰਗ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਗਏ।
ਤਤੋऽਤਿਕਾਯਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੋ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਧਨ੍ਵਿਨਂ ਦੂਰਾਦ੍ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਕਾਲਮੇਘਵਤ੍
ਫਿਰ ਕਕੁਤਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਅਤਿਕਾਯ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਦੂਰੋਂ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਕਾਯਂ ਰਾਘਵਸ੍ਤੁ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਭੀषਣਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿਵਾ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੋऽਸੌ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ੋ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ ਹਰਿਲੋਚਨਃ। ਯੁਕ੍ਤੇ ਹਯਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਵੱਡੀ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ?
ਯ ਏष ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ੂਲੈਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰੈਃ। ਅਰ੍ਚਿष੍ਮਦ੍ਭਿਰ੍ਵृਤੋ ਭਾਤਿ ਭੂਤੈਰਿਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀਆਂ, ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਜਿਹ੍ਵਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਭਿਰ੍ਯ ਏषੋऽਭਿਵਿਰਾਜਤੇ। ਆਵृਤੋ ਰਥਸ਼ਕ੍ਤੀਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਇਹ ਜੋ ਰਥ ਦੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਕਾਲ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬਦਲੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਰਥ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਧਨੂਂषਿ ਚਾਸ੍ਯ ਸਜ੍ਜਾਨਿ ਹੇਮਪृष੍ਠਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਿ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਧਨੁ, ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਧਨੁ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏष ਰਕ੍ਸ਼ਃਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਰਣਭੂਮਿਂ ਵਿਰਾਜਯਨ੍। ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਧ੍ਵਜਸ਼ृਙ੍ਗਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇਨ ਰਾਹੁਣਾਭਿਵਿਰਾਜਤੇ। ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਭੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਵਿਰਾਜਯਨ੍
ਰਥ ਉੱਤੇ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਝੰਡਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਦਸੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਨਤਂ ਮੇਘਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਹੇਮਪृष੍ਠਮਲਂਕृਤਮ੍। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਧਨੁਃਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਤਿੰਨ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਧ੍ਵਜਃ ਸਪਤਾਕਸ਼੍ਚ ਸਾਨੁਕਰ੍षੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਚਤੁਃਸਾਦਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਝੰਡਾ, ਪਤਾਕਾ, ਪਿੱਛੇ ਪਲਟਫਾਰਮ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਥ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਤੂਣਾਸ੍ਯ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਣਿ ਚ ਭੀਮਾਨਿ ਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਪਿਙ੍ਗਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੀਹ, ਦਸ ਤੇ ਅਠ quiver ਲੱਗੇ ਹਨ, ਭਿਆਨਕ ਧਨੁ ਤੇ ਸੋਨੇ-ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਦ੍ਵੌ ਚ ਖਡ੍ਗੌ ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੌ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ਼ੋਭਿਤੌ। ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਤ੍ਸਰੁਯੁਤੌ ਵ੍ਯਕ੍ਤਹਸ੍ਤਦਸ਼ਾਯਤੌ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਰ-ਹੱਥੇ ਤੇ ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਿਲਟ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਤਕਣ੍ਠਗੁਣੋ ਧੀਰੋ ਮਹਾਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਃ। ਕਾਲਃ ਕਾਲਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਮੇਘਸ੍ਥ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਲਾਲ ਗਲੇ ਵਾਲੀ ਤੰਦ, ਡਿੱਠਾ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਾਲ ਹੀ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਖੁਲਿਆ ਮੂੰਹ, ਬਦਲਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦਨਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਮੇष ਸ਼ੋਭਤੇ। ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਤੁਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿਮਵਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਗੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਉਹ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਭਾਤਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਭੀषਣਮ੍। ਪੁਨਰ੍ਵਸ੍ਵਨ੍ਤਰਗਤਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦੋ ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਮੇਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸ ਪृष੍ਟੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਘਵਾਯ ਵਿਭੀषਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਾਨੁਜਃ। ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਿ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਭਿਆਨਕ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਰਾਵਣ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਵਣਪ੍ਰਤਿਮੋ ਬਲੇ। ਵृਦ੍ਧਸੇਵੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਧਰਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇ ਨਾਗਪृष੍ਠੇ ਖਡ੍ਗੇ ਧਨੁषਿ ਕਰ੍षਣੇ। ਭੇਦੇ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇ ਚ ਦਾਨੇ ਚ ਨਯੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਸਮ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹਨ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁ ਚਲਾਉਣ, ਵਿਰੋਧ, ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾ। ਤਨਯਂ ਧਾਨ੍ਯਮਾਲਿਨ੍ਯਾ ਅਤਿਕਾਯਮਿਮਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਨਿਡਰ ਰਹੀ, ਧਨਯਮਾਲਿਨ ਦੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਤਿਕਾਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇਨਾਰਾਧਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਪ੍ਯਵਾਪ੍ਤਾਨਿ ਰਿਪਵਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਮਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ। ਏਤਚ੍ਚ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਸ਼੍ਚ ਰਵਿਭਾਸ੍ਵਰਃ
ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।