ਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਃ। ਨਿਚਖਾਨ ਤਦਾ ਖਡ੍ਗਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵਧੀ।
ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਤਲੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਮਾਰੀ।
ਸ ਤਲਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਰਸ੍ਤਹਸ੍ਤਾਯੁਧੋ ਭੁਵਿ। ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਚੇਤਨਃ
ਉਸ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਪਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਨਨਾਦ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਂ ਘੋषਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਉਸ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਖਸ਼ ਲੰਘ ਪਿਆ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸਂਚੁਕੋਪ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਕਿਰੀਟੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮਹਾਂਕਪੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣ੍ਯਸਿਨਾ ਸ਼ਿਤੇਨ ਕਿਰੀਟਜੁष੍ਟਾਨਿ ਸਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੁਤੋऽਨਿਲਸ੍ਯ ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਸੁਤਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸ਼ਕ੍ਰਃ
ਫਿਰ ਪਵਨਪੁਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਿਰੀਟ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਦੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਯਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ਾਣ੍ਯਗਸਂਨਿਭਾਨਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਲੋਚਨਾਨਿ। ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਿਰਾਂਸੀਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੋਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਥਾਰ੍ਕਮਾਰ੍ਗਾਤ੍
ਉਹ ਸਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਦੇਵਰਿਪੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षੇ ਹਨੂਮਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ। ਨੇਦੁਃ ਪ੍ਲਵਂਗਾਃ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਭੂਮੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਥੋ ਦੁਦ੍ਰੁਵਿਰੇ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਗੂੰਜ ਪਾਈ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹੋਦਰਮ੍। ਹਤੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਰਾਧਰ੍षੌ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰਸ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮੌਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ,
ਚੁਕੋਪ ਪਰਮਾਮਰ੍षੀ ਮਤ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਜਗ੍ਰਾਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਤੀਂ ਚਾਪਿ ਗਦਾਂ ਸਰ੍ਵਾਯਸੀਂ ਤਦਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਲੀ।
ਹੇਮਪਟ੍ਟਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਫੇਨਿਲਾਮ੍। ਵਿਰਾਜਮਾਨਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼ੋਣਿਤਤਰ੍ਪਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਾਸ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਝੱਗ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤੇਜਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰਾਂ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਐਰਾਵਤਮਹਾਪਦ੍ਮਸਾਰ੍ਵਭੌਮਭਯਾਵਹਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੋਕ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਮਹਾਂ ਪਦਮਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗੀ।
ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਤ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਹਰੀਨ੍ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥਰ੍षਭਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਾਨਰੋ ਰਾਵਣਾਨੁਜਮ੍। ਮਤ੍ਤਾਨੀਕਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ ਵੱਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਮਸਤ ਯੋਧੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਯਾ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਯਾ
ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਯਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਗਦਯਾ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਮਾਧੂਤਃ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਉਸ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚਿਰ ਗਈ, ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾਮृषਭੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਸ੍ਫੁਰਮਾਣੌष੍ਠੋ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ।
ਸ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵੇਗਵਦਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਾਨਰਵੀਰਮੁਖ੍ਯਃ। ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਹਸਾ ਜਘਾਨ ਬਾਹ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੈਲਨਿਕਾਸ਼ਰੂਪਃ
ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਵਾਨਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱਕਾ ਬੰਨ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੇਹ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕृਤ੍ਤਮੂਲਃ ਸਹਸੇਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪਪਾਤ ਕ੍ਸ਼ਤਜੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਙ੍ਗਃ। ਤਾਂ ਚਾਸ੍ਯ ਘੋਰਾਂ ਯਮਦਣ੍ਡਕਲ੍ਪਾਂ ਗਦਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਦਾ ਨਨਾਦ
ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰੱਖਤ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਾਈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਸੀਤ੍ ਸ ਗਤਾਸੁਕਲ੍ਪਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਤ੍ਮਾ ਸਹਸਾ ਸੁਰਾਰਿਃ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਭ੍ਰਸਮਾਨਵਰ੍ਣ- ਸ੍ਤਂ ਵਾਰਿਰਾਜਾਤ੍ਮਜਮਾਜਘਾਨ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਰਹਿਆ; ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਉੱਡ ਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਭੂਮਿਤਲੇ ਪਪਾਤ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸਸਂਜ੍ਞਃ। ਤਾਮੇਵ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਰਿਵਰਾਦ੍ਰਿਕਲ੍ਪਾਂ ਗਦਾਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਜਘਾਨ ਸਂਖ੍ਯੇ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਵੱਡੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਾ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਦੇਹਂ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਾਧ੍ਵਰਵਿਪ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੋਃ। ਬਿਭੇਦ ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਚ ਭੂਰਿ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਧਾਤ੍ਵਮ੍ਭ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਾਜਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਗਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਗਦਾਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਦਾਂ ਭੀਮਾਮਾਵਿਧ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਦਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਮਤ੍ਤਾਨੀਕਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਜਘਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸ ਸ੍ਵਯਾ ਗਦਯਾ ਭਗ੍ਨੋ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਦਸ਼ਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮੈੱਤ ਅਨੀਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮਾਰਿਆ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾ ਮਤ੍ਤੋ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ। ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਨਯਨੇ ਭੂਮੌ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਗਤਾਯੁषਿ। ਪਤਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍
ਉਹ ਮੱਤ ਰਾਖਸ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿੰਦ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਖਸ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਪਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤਨ੍ਨੈਰ੍ऋਤਾਨਾਂ ਬਲਮਰ੍ਣਵਾਭਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਯੁਧਂ ਕੇਵਲਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਭਿਨ੍ਨਾਰ੍ਣਵਸਂਨਿਕਾਸ਼ਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਟੁੱਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਭੱਜ ਪਈ।
thumb|ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸੱਤਵੀਂ-ਇਕ ਸर्ग ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵਬਲਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਈ ਹੋਈ, ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ,
ਪਿਤृਵ੍ਯੌ ਚਾਪਿ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਸਮਰੇ ਸਂਨਿਪਾਤਿਤੌ। ਯੁਦ੍ਧੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਚ ਮਤ੍ਤਂ ਚ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਚਾ, ਜੋ ਜੰਗ 'ਚ ਡਿੱਗ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾ, ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੱਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੀ ਵੇਖੇ।