ਤਤਸ੍ਤੁ ਨੀਲਃ ਪ੍ਰਤਿਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਃ ਸ਼ੈਲਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਖਣ੍ਡਮ੍। ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਮਹੋਗ੍ਰਵੇਗੋ ਮਹੋਦਰਂ ਤੇਨ ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ
ਪਰ ਨੀਲ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਹਾੜ ਜਿਸ 'ਤੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸੀ, ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਮਹੋਦਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਸ਼ੈਲਾਭਿਨਿਪਾਤਭਗ੍ਨੋ ਮਹੋਦਰਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪੇਨ। ਵ੍ਯਾਮੋਹਿਤੋ ਭੂਮਿਤਲੇ ਗਤਾਸੁਃ ਪਪਾਤ ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਯਥਾਦ੍ਰਿਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਹੋਦਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਹੌਲੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚਾਪਮਾਦਦੇ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਤੇਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਾਯੁਸੂਨੁਃ ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰੇਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਿਭੇਦ ਬਹੁਧਾ ਬਲੀ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਮਵਰ੍षਂ ਤਦਾ ਕਪਿਃ। ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੁੱਧ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਮਾਕਾਸ਼ੇ ਦ੍ਰੁਮਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਨੇ ਤੇਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਹਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਦਦਾਰ ਨਖੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮृਗਰਾਡਿਵ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਫਾੜਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਨਿਲਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਿਵੋਲ੍ਕਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਸਙ੍ਗਤਾਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹ ਭਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਉਲਕਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਫੜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਭਗ੍ਨਾਂ ਹਨੂਮਤਾ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਵਾਨਰਗਣਾ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਜਲਦਾ ਯਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਭਾਲਾ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ।
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਃ। ਨਿਚਖਾਨ ਤਦਾ ਖਡ੍ਗਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵਧੀ।
ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਤਲੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਮਾਰੀ।
ਸ ਤਲਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਰਸ੍ਤਹਸ੍ਤਾਯੁਧੋ ਭੁਵਿ। ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਚੇਤਨਃ
ਉਸ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਪਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਨਨਾਦ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਂ ਘੋषਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਉਸ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਖਸ਼ ਲੰਘ ਪਿਆ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸਂਚੁਕੋਪ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਕਿਰੀਟੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮਹਾਂਕਪੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣ੍ਯਸਿਨਾ ਸ਼ਿਤੇਨ ਕਿਰੀਟਜੁष੍ਟਾਨਿ ਸਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੁਤੋऽਨਿਲਸ੍ਯ ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਸੁਤਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸ਼ਕ੍ਰਃ
ਫਿਰ ਪਵਨਪੁਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਿਰੀਟ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਦੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਯਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ਾਣ੍ਯਗਸਂਨਿਭਾਨਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਲੋਚਨਾਨਿ। ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਿਰਾਂਸੀਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੋਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਥਾਰ੍ਕਮਾਰ੍ਗਾਤ੍
ਉਹ ਸਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਦੇਵਰਿਪੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षੇ ਹਨੂਮਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ। ਨੇਦੁਃ ਪ੍ਲਵਂਗਾਃ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਭੂਮੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਥੋ ਦੁਦ੍ਰੁਵਿਰੇ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਗੂੰਜ ਪਾਈ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹੋਦਰਮ੍। ਹਤੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਰਾਧਰ੍षੌ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰਸ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮੌਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ,
ਚੁਕੋਪ ਪਰਮਾਮਰ੍षੀ ਮਤ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਜਗ੍ਰਾਹਾਰ੍ਚਿष੍ਮਤੀਂ ਚਾਪਿ ਗਦਾਂ ਸਰ੍ਵਾਯਸੀਂ ਤਦਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਲੀ।
ਹੇਮਪਟ੍ਟਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਫੇਨਿਲਾਮ੍। ਵਿਰਾਜਮਾਨਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼ੋਣਿਤਤਰ੍ਪਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਾਸ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਝੱਗ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤੇਜਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰਾਂ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਐਰਾਵਤਮਹਾਪਦ੍ਮਸਾਰ੍ਵਭੌਮਭਯਾਵਹਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੋਕ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਮਹਾਂ ਪਦਮਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗੀ।
ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਤ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਹਰੀਨ੍ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਐਸਾ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਲੱਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਅਥਰ੍षਭਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਾਨਰੋ ਰਾਵਣਾਨੁਜਮ੍। ਮਤ੍ਤਾਨੀਕਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਬਲੀ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ ਵੱਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਮਸਤ ਯੋਧੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਦਯਾ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਯਾ
ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਯਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਗਦਯਾ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਮਾਧੂਤਃ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ
ਉਸ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚਿਰ ਗਈ, ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਿਰਾਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾਮृषਭੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਸ੍ਫੁਰਮਾਣੌष੍ਠੋ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ।
ਸ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵੇਗਵਦਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਾਨਰਵੀਰਮੁਖ੍ਯਃ। ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਹਸਾ ਜਘਾਨ ਬਾਹ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ੈਲਨਿਕਾਸ਼ਰੂਪਃ
ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਵਾਨਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱਕਾ ਬੰਨ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੇਹ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕृਤ੍ਤਮੂਲਃ ਸਹਸੇਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਪਪਾਤ ਕ੍ਸ਼ਤਜੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਙ੍ਗਃ। ਤਾਂ ਚਾਸ੍ਯ ਘੋਰਾਂ ਯਮਦਣ੍ਡਕਲ੍ਪਾਂ ਗਦਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਦਾ ਨਨਾਦ
ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰੱਖਤ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਾਈ।