ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਨੀਲਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੇ ਤਦਾ। ਤਦ੍ ਰਾਵਣਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਬਿਭੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨੀਲ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੱਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਚਤੁਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਬਾਣਸ਼ਤਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਵਿਦਾਰਿਤਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਂ ਸਜ੍ਵਾਲਂ ਨਿਪਪਾਤ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਫਿਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਤਹ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ ਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਹਰ੍षਾਦ੍ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕੋ ਬਲੀ। ਪਰਿਘੇਣਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਮਾਹਵੇ
ਇਹ ਜਲਵਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੇਵਾਂਤਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਹ ਦੀ ਗੱਡੀ ਲੈ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਆਜਘਾਨ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਜਦ ਉਹ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਉੱਛਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸਿ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ ਵੀਰਸ੍ਤਦਾ ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਨਾਦੇਨਾਕਮ੍ਪਯਚ੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮੁष੍ਟਿਨਿष੍ਪਿष੍ਟਵਿਭਿਨ੍ਨਮੂਰ੍ਧਾ ਨਿਰ੍ਵਾਨ੍ਤਦਨ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਿਵਿਲਮ੍ਬਿਜਿਹ੍ਵਃ। ਦੇਵਾਨ੍ਤਕੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸੂਨੁ- ਰ੍ਗਤਾਸੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸਹਸਾ ਪਪਾਤ
ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਕੁਟਿਆ ਤੇ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੱਥਾ, ਦੰਦ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਜੀਭ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੁਰੰਤ ਮਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੋਧਮੁਖ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲੇ ਸਂਯਤਿ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੌ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षਾ ਨਿਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਵਵਰ੍ष ਨੀਲੋਰਸਿ ਬਾਣਵਰ੍षਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨੀਲ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤੇਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮਹੋਦਰਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕੁਞ੍ਜਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਭੂਯਃ ਸਮਧਿਰੁਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਮਨ੍ਦਰਂ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨਿਵ
ਫਿਰ ਮਹੋਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਨੀਲਸ੍ਯੋਪਰ੍ਯਪਾਤਯਤ੍। ਗਿਰੌ ਵਰ੍षਂ ਤਡਿਚ੍ਚਕ੍ਰਚਾਪਵਾਨਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੌਘੈਰਭਿਵृष੍ਯਮਾਣੋ ਵਿਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰਃ ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਪਾਲਃ। ਨੀਲੋ ਬਭੂਵਾਥ ਵਿਸृष੍ਟਗਾਤ੍ਰੋ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਿਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਬਲੇਨ
ਫਿਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਨੀਲ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹੀ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨੀਲਃ ਪ੍ਰਤਿਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਃ ਸ਼ੈਲਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਖਣ੍ਡਮ੍। ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਮਹੋਗ੍ਰਵੇਗੋ ਮਹੋਦਰਂ ਤੇਨ ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ
ਪਰ ਨੀਲ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਹਾੜ ਜਿਸ 'ਤੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸੀ, ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਮਹੋਦਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਸ਼ੈਲਾਭਿਨਿਪਾਤਭਗ੍ਨੋ ਮਹੋਦਰਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪੇਨ। ਵ੍ਯਾਮੋਹਿਤੋ ਭੂਮਿਤਲੇ ਗਤਾਸੁਃ ਪਪਾਤ ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਯਥਾਦ੍ਰਿਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਹੋਦਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਹੌਲੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚਾਪਮਾਦਦੇ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਤੇਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਵਾਯੁਸੂਨੁਃ ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰੇਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਚ੍ਛਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਿਭੇਦ ਬਹੁਧਾ ਬਲੀ
ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਖਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਮਵਰ੍षਂ ਤਦਾ ਕਪਿਃ। ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਰਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੁੱਧ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਮਾਕਾਸ਼ੇ ਦ੍ਰੁਮਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਨੇ ਤੇਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਹਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਦਦਾਰ ਨਖੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮृਗਰਾਡਿਵ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਫਾੜਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਮਿਵਾਨ੍ਤਕਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਨਿਲਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਿਵੋਲ੍ਕਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮਸਙ੍ਗਤਾਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹ ਭਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਉਲਕਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਫੜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਭਗ੍ਨਾਂ ਹਨੂਮਤਾ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਵਾਨਰਗਣਾ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਜਲਦਾ ਯਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਭਾਲਾ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ।
ਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਃ। ਨਿਚਖਾਨ ਤਦਾ ਖਡ੍ਗਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵਧੀ।
ਖਡ੍ਗਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਤਲੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਮਾਰੀ।
ਸ ਤਲਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਰਸ੍ਤਹਸ੍ਤਾਯੁਧੋ ਭੁਵਿ। ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਚੇਤਨਃ
ਉਸ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਹਾ ਤੇਜੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਪਤਤਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਨਨਾਦ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਂ ਘੋषਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਉਸ ਗੂੰਜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਖਸ਼ ਲੰਘ ਪਿਆ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨ ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਸਂਚੁਕੋਪ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਕਿਰੀਟੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮਹਾਂਕਪੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣ੍ਯਸਿਨਾ ਸ਼ਿਤੇਨ ਕਿਰੀਟਜੁष੍ਟਾਨਿ ਸਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸੁਤੋऽਨਿਲਸ੍ਯ ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਸੁਤਸ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸ਼ਕ੍ਰਃ
ਫਿਰ ਪਵਨਪੁਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਿਰੀਟ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਦੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਯਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ਾਣ੍ਯਗਸਂਨਿਭਾਨਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਲੋਚਨਾਨਿ। ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਿਰਾਂਸੀਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੋਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਥਾਰ੍ਕਮਾਰ੍ਗਾਤ੍
ਉਹ ਸਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਦੇਵਰਿਪੌ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षੇ ਹਨੂਮਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ। ਨੇਦੁਃ ਪ੍ਲਵਂਗਾਃ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਭੂਮੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਥੋ ਦੁਦ੍ਰੁਵਿਰੇ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਗੂੰਜ ਪਾਈ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਚ ਮਹੋਦਰਮ੍। ਹਤੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਰਾਧਰ੍षੌ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰਸ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮੌਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ,