ਯੇ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਪਾਤਿਤਾਃ। ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਲੋਂ ਡਿੱਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਨਰਾਨ੍ਤਕਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤੀਂ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਂ ਵਾਹਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਰਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਗृਹੀਤਪ੍ਰਾਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਹਯਪृष੍ਠਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਰਛਾ ਫੜ ਕੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ। ਕੁਮਾਰਮਙ੍ਗਦਂ ਵੀਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੁਗਰੀਵ, ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛੈਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵੀਰਂ ਯੋऽਸੌ ਤੁਰਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਂ ਹਰਿਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਯੋਜਯ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀਰ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ।
ਸ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਪਪਾਤਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਦਾ। ਅਨੀਕਾਨ੍ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਾਦਂਸ਼ੁਮਾਨਿਵ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ ਉੱਡ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲਸਂਘਾਤਸਂਕਾਸ਼ੋ ਹਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋऽਙ੍ਗਦਃ। ਰਰਾਜਾਙ੍ਗਦਸਂਨਦ੍ਧਃ ਸਧਾਤੁਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਤੂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ।
ਨਿਰਾਯੁਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੇਵਲਂ ਨਖਦਂष੍ਟ੍ਰਵਾਨ੍। ਨਰਾਨ੍ਤਕਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਸੀ ਪਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਨਖ ਤੇ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਨਰਾਂਤਕ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰੇਭਿਰ੍ਹਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਜ੍ਰਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਸਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰ ਮਮੋਰਸਿ
ਠਹਿਰ! ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਮ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ? ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਬਰਛਾ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ।
ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੋਧ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ। ਸਂਦਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਨੈਰੋष੍ਠਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਭੁਜਂਗਵਤ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਙ੍ਗਦਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ
ਅੰਗਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਰਾਂਤਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਦੰਦ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾਇਆ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਾਂਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਾਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਤਦਾਙ੍ਗਦਾਯ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਸਹਸੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ। ਸ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋਰਸਿ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੇ ਬਭੂਵ ਭਗ੍ਨੋ ਨ੍ਯਪਤਚ੍ਚ ਭੂਮੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਾਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਾਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਦਾ ਵਿਭਗ੍ਨਂ ਸੁਪਰ੍ਣਕृਤ੍ਤੋਰਗਭੋਗਕਲ੍ਪਮ੍। ਤਲਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰ- ਸ੍ਤੁਰਂਗਮਸ੍ਯਾਭਿਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ
ਭਾਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥੇਲੀ ਉਚੀ ਕਰਕੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਮਗ੍ਨਪਾਦਃ ਸ੍ਫੁਟਿਤਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਜਿਹ੍ਵੋऽਚਲਸਂਨਿਕਾਸ਼ਃ। ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਾਜੀ ਨਿਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮੂਰ੍ਧਾ
ਘੋੜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ 'ਚ ਧਸ ਗਏ, ਧੁਰਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਗਦ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਜਗਾਮ ਹਤਂ ਤੁਰਂਗਂ ਪਤਿਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ। ਸ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵੋ ਜਘਾਨ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਯੁਧਿ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਮ੍
ਘੋੜਾ ਮਰਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਨਰਾਂਤਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਅਥਾਙ੍ਗਦੋ ਮੁष੍ਟਿਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਮੂਰ੍ਧਾ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਤੀਵ੍ਰਂ ਰੁਧਿਰਂ ਭृਸ਼ੋष੍ਣਮ੍। ਮੁਹੁਰ੍ਵਿਜਜ੍ਵਾਲ ਮੁਮੋਹ ਚਾਪਿ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸਿਸ੍ਮਿਯੇ ਚ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਗਰਮ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚਮਕਿਆ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਙ੍ਗਦੋ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਾਨਵੇਗਂ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਂ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਕਲ੍ਪਮ੍। ਨਿਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨਰਾਨ੍ਤਕਸ੍ਯੋਰਸਿ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਮੌਤ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਮੁष੍ਟਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਨਿਮਗ੍ਨਵਕ੍ਸ਼ਾ ਜ੍ਵਾਲਾ ਵਮਨ੍ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਗਾਤ੍ਰਃ। ਨਰਾਨ੍ਤਕੋ ਭੂਮਿਤਲੇ ਪਪਾਤ ਯਥਾਚਲੋ ਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤਭਗ੍ਨਃ
ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਨਰਾਂਤਕ ਦਾ ਸੀਨਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਉਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਰਾਂਤਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਤ੍ਤਮਾਨਾਂ ਵਨੌਕਸਾਂ ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਣਾਦਃ। ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਹਤੇऽਗ੍ਰ੍ਯਵੀਰ੍ਯੇ ਨਰਾਨ੍ਤਕੇ ਵਾਲਿਸੁਤੇਨ ਸਂਖ੍ਯੇ
ਜਦ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾਙ੍ਗਦੋ ਰਾਮਮਨਃਪ੍ਰਹਰ੍षਣਂ ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ ਤਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਹਿ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਵਿਸਿਸ੍ਮਿਯੇ ਸੋऽਪ੍ਯਥ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ ਬਭੂਵ ਹਰ੍षਿਤਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸੱਤਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਨਰਾਨ੍ਤਕਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭਾਃ। ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਸ੍ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਧਾ ਚ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹੋਦਰਃ
ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ — ਦੇਵਾਂਤਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਪੌਲਸਤਿਆ ਤੇ ਮਹੋਦਰ — ਚੀਕ ਪਏ।
ਆਰੂਢੋ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਾਰਣੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹੋਦਰਃ। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਮਹੋਦਰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਸੀ, ਬਦਲੀ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸਨਸਂਤਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕੋ ਬਲੀ। ਆਦਾਯ ਪਰਿਘਂ ਘੋਰਮਙ੍ਗਦਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਦੇਵਾਂਤਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਰਥਮਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ। ਆਸ੍ਥਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੀਰੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਮਥਾਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਜੋ ਵੀਰ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਰਥ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਸ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦੇਵਦਰ੍ਪਘ੍ਨੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਮਹਾਵਿਟਪਮਙ੍ਗਦਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਾਯ ਤਂ ਵੀਰਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਹਸਾਙ੍ਗਦਃ। ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਸ਼ਾਖਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੀਪ੍ਤਾਮਿਵਾਸ਼ਨਿਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਵੱਡਾ, ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਦੇਵਾਂਤਕ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ ਸੁੱਟਣ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ। ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਦਾਙ੍ਗਦਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਅਜਗਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਉਚਾ ਛਲਾਂਗ ਲਾਈ।
ਸ ਵਵਰ੍ष ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਫਿਰ ਕਪਿ ਮੁਖੀ ਨੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪੱਥਰ ਵੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਪਰਿਘਾਗ੍ਰੇਣ ਤਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਬਭਞ੍ਜ ਸ ਮਹੋਦਰਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਦਂ ਵੀਰਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸਾਯਕੈਃ
ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗੱਡੀ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਜੇਨ ਸਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹੋਦਰਃ। ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੋਮਰੈਰ੍ਵਜ੍ਰਸਂਨਿਭੈਃ
ਮਹੋਦਰ ਗਜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤੀਖੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।