ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਾਨਰੈਰੇਵ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੇਵ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾ ਅਪਿ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸ਼ੈਲਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਦਾ। ਤੇषਾਂ ਚਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਘ੍ਨੂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਬਿਭਿਦੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਾਨਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਬਾਂਦਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜੇ।
ਛਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਤਨੁਤ੍ਰਾਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰੈਰ੍ਹਤਾਃ। ਰੁਧਿਰਂ ਪ੍ਰਸृਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਸਸਾਰਮਿਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰਮਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ-ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਰਸ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਗਿਆ।
ਰਥੇਨ ਚ ਰਥਂ ਚਾਪਿ ਵਾਰਣੇਨਾਪਿ ਵਾਰਣਮ੍। ਹਯੇਨ ਚ ਹਯਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਰਣੇ
ਕੁਝ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਬਿਭਿਦੁਃ ਪਾਦਪਾਨ੍ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ੀ, ਅਰਧਚੰਦ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਹਤੈਸ਼੍ਚ ਕਪਿਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਦੁਰ੍ਗਮਾ ਵਸੁਧਾਭਵਤ੍
ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਦਰੱਖਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਾਨਰਾ ਗਰ੍ਵਿਤਹृष੍ਟਚੇष੍ਟਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਯਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯ। ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੇ ਨਾਨਾਯੁਧਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ
ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਗਰੂਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਰਭੈ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁਮੁਲੇ ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਮਾਣੇषੁ ਵਲੀਮੁਖੇषੁ। ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਮਹਰ੍षਯੋ ਦੇਵਗਣਾਸ਼੍ਚ ਨੇਦੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜੇ।
ਤਤੋ ਹਯਂ ਮਾਰੁਤਤੁਲ੍ਯਵੇਗ- ਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਿਸ਼ਿਤਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ। ਨਰਾਨ੍ਤਕੋ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਮੁਗ੍ਰਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਮੀਨ ਇਵਾਵਿਵੇਸ਼
ਫਿਰ ਨਰਾਂਤਕਾ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀ ਫੜ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਾਸੇਨ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ। ਏਕਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਜਘਾਨ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸੌ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਪੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹਯਪृष੍ਠਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਚਰਨ੍ਤਂ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹਰ੍षਯਃ
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕਾ ਨੂੰ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਲਵਗਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਤਾਵਦੇਤਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ
ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਰਾਂਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਗ੍ਰੇ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ। ਦਦਾਹ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵਨਾਨੀਵ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜਲਦਾ ਬਰਛਾ ਉਚਕ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਵਦੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਵਨੌਕਸਃ। ਤਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਹਤਾਃ ਪੇਤੁਰ੍ਵਜ੍ਰਕृਤ੍ਤਾ ਇਵਾਚਲਾਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਰਛੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਿਚਚਾਰ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ। ਪ੍ਰਮृਦ੍ਨਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਯਥਾਨਿਲਃ
ਨਰਾਂਤਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕੁਚਲਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਵਾ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਧਾਵਿਤੁਂ ਵੀਰਾ ਨ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਭਯਾਤ੍। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵੀਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਾ ਦੌੜ ਸਕੇ, ਨਾ ਖੜੇ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਨਾ ਹਿਲ ਸਕੇ; ਚਾਹੇ ਉੱਡਦੇ, ਖੜੇ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ।
ਏਕੇਨਾਨ੍ਤਕਕਲ੍ਪੇਨ ਪ੍ਰਾਸੇਨਾਦਿਤ੍ਯਤੇਜਸਾ। ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਇੱਕ ਹੀ ਬਰਛਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਸਸ੍ਯਾਭਿਨਿਪਾਤਨਮ੍। ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਵਾਨਰਾਃ ਸੋਢੁਂ ਤੇ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਬਰਛੇ ਦੀ ਚੋਟ ਵਜਰ ਦੀ ਕੁਟਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਬਾਂਦਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ।
ਪਤਤਾਂ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਰੂਪਾਣਿ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਵਜ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਗ੍ਰਕੂਟਾਨਾਂ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਪਤਤਾਮਿਵ
ਜਦ ਬਾਂਦਰ ਵੀਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਯੇ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਪਾਤਿਤਾਃ। ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਲੋਂ ਡਿੱਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਨਰਾਨ੍ਤਕਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤੀਂ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਂ ਵਾਹਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਰਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਗृਹੀਤਪ੍ਰਾਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਹਯਪृष੍ਠਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਰਛਾ ਫੜ ਕੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ। ਕੁਮਾਰਮਙ੍ਗਦਂ ਵੀਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੁਗਰੀਵ, ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛੈਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵੀਰਂ ਯੋऽਸੌ ਤੁਰਗਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਂ ਹਰਿਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਯੋਜਯ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀਰ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ।
ਸ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਪਪਾਤਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਦਾ। ਅਨੀਕਾਨ੍ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਾਦਂਸ਼ੁਮਾਨਿਵ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਫੌਜ ਵਿਚੋਂ ਉੱਡ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲਸਂਘਾਤਸਂਕਾਸ਼ੋ ਹਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋऽਙ੍ਗਦਃ। ਰਰਾਜਾਙ੍ਗਦਸਂਨਦ੍ਧਃ ਸਧਾਤੁਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਤੂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ।
ਨਿਰਾਯੁਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੇਵਲਂ ਨਖਦਂष੍ਟ੍ਰਵਾਨ੍। ਨਰਾਨ੍ਤਕਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਸੀ ਪਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਨਖ ਤੇ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਨਰਾਂਤਕ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰੇਭਿਰ੍ਹਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਜ੍ਰਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਸਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰ ਮਮੋਰਸਿ
ਠਹਿਰ! ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਮ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ? ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਬਰਛਾ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ।
ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚੁਕ੍ਰੋਧ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ। ਸਂਦਸ਼੍ਯ ਦਸ਼ਨੈਰੋष੍ਠਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਭੁਜਂਗਵਤ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਙ੍ਗਦਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਂ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ
ਅੰਗਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਰਾਂਤਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਦੰਦ ਨਾਲ ਹੋਠ ਚਬਾਇਆ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਾਂਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।