ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਸ੍ਕਨ੍ਧਾਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ ਘੋਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਾਨਰਸਂਕੁਲਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅਗਵੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਮੋਟੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਤੇ ਵਾਨਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇ ਪਾਦਪਸ਼ਿਲਾਸ਼ੈਲੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵृष੍ਟਿਮਨੂਪਮਾਮ੍। ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਹਰਯੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਮੀਂਹ ਵਰਗਾ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।
ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਾਨਰਾਃ। ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸੁਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਤੇ ਵਾਨਰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਂਯੁਗੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕਵਚਾਭਰਣਾਵृਤਾਨ੍। ਕੇਚਿਦ੍ ਰਥਗਤਾਨ੍ ਵੀਰਾਨ੍ ਗਜਵਾਜਿਗਤਾਨਪਿ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਜੋ ਕਵਚ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਹਸਾऽऽਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ਵਿਤਾਙ੍ਗਾਸ੍ਤੇ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਵਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਉੱਡ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਚੇਲੁਃ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਿਭਿਦੁਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਾਸੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਗੱਡੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਜਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਿਪੁਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸृष੍ਟੈਰ੍ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉਥੇ ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨਾਵृਤਾ ਭੂਮਿਰਭਵਚ੍ਛੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਵਿਕੀਰ੍ਣੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰੈ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰਭਿਮਰ੍ਦਿਤੈਃ। ਆਸੀਦ੍ ਵਸੁਮਤੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਮਦਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਗਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੌਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਧਰਤੀ ਜੰਗੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਪੁਨਰਙ੍ਗੈਸ੍ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰਾਸਨ੍ਨਾ ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਬਾਂਦਰ, ਟੁੱਟੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ, ਅਜੋਕੇ ਜੰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ।
ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਾਨਰੈਰੇਵ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੇਵ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰਾ ਅਪਿ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸ਼ੈਲਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਦਾ। ਤੇषਾਂ ਚਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਘ੍ਨੂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਬਿਭਿਦੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਾਨਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਬਾਂਦਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜੇ।
ਛਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਤਨੁਤ੍ਰਾਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰੈਰ੍ਹਤਾਃ। ਰੁਧਿਰਂ ਪ੍ਰਸृਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਸਸਾਰਮਿਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰਮਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ-ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਰਸ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਗਿਆ।
ਰਥੇਨ ਚ ਰਥਂ ਚਾਪਿ ਵਾਰਣੇਨਾਪਿ ਵਾਰਣਮ੍। ਹਯੇਨ ਚ ਹਯਂ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਰਣੇ
ਕੁਝ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੈਰਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਬਿਭਿਦੁਃ ਪਾਦਪਾਨ੍ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ੀ, ਅਰਧਚੰਦ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਹਤੈਸ਼੍ਚ ਕਪਿਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਦੁਰ੍ਗਮਾ ਵਸੁਧਾਭਵਤ੍
ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਦਰੱਖਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਾਨਰਾ ਗਰ੍ਵਿਤਹृष੍ਟਚੇष੍ਟਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਯਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯ। ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਸ੍ਤੇ ਨਾਨਾਯੁਧਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ
ਉਹ ਬਾਂਦਰ, ਗਰੂਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਰਭੈ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁਮੁਲੇ ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਯਮਾਣੇषੁ ਵਲੀਮੁਖੇषੁ। ਨਿਪਾਤ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਮਹਰ੍षਯੋ ਦੇਵਗਣਾਸ਼੍ਚ ਨੇਦੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਕਪੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜੇ।
ਤਤੋ ਹਯਂ ਮਾਰੁਤਤੁਲ੍ਯਵੇਗ- ਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਿਸ਼ਿਤਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ। ਨਰਾਨ੍ਤਕੋ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਮੁਗ੍ਰਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਂ ਮੀਨ ਇਵਾਵਿਵੇਸ਼
ਫਿਰ ਨਰਾਂਤਕਾ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀ ਫੜ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਾਸੇਨ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ। ਏਕਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਜਘਾਨ ਸੈਨ੍ਯਂ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਾਨਾਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸੌ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਪੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹਯਪृष੍ਠਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਚਰਨ੍ਤਂ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹਰ੍षਯਃ
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕਾ ਨੂੰ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਲਵਗਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਤਾਵਦੇਤਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ
ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਰਾਂਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਗ੍ਰੇ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ। ਦਦਾਹ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵਨਾਨੀਵ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜਲਦਾ ਬਰਛਾ ਉਚਕ ਕੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਵਦੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਵਨੌਕਸਃ। ਤਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਹਤਾਃ ਪੇਤੁਰ੍ਵਜ੍ਰਕृਤ੍ਤਾ ਇਵਾਚਲਾਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਰਛੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਿਚਚਾਰ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ। ਪ੍ਰਮृਦ੍ਨਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਯਥਾਨਿਲਃ
ਨਰਾਂਤਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕੁਚਲਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਵਾ।
ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਧਾਵਿਤੁਂ ਵੀਰਾ ਨ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤੁਂ ਭਯਾਤ੍। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵੀਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਾ ਦੌੜ ਸਕੇ, ਨਾ ਖੜੇ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਨਾ ਹਿਲ ਸਕੇ; ਚਾਹੇ ਉੱਡਦੇ, ਖੜੇ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ।
ਏਕੇਨਾਨ੍ਤਕਕਲ੍ਪੇਨ ਪ੍ਰਾਸੇਨਾਦਿਤ੍ਯਤੇਜਸਾ। ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਧਰਣੀਤਲੇ
ਇੱਕ ਹੀ ਬਰਛਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਸਸ੍ਯਾਭਿਨਿਪਾਤਨਮ੍। ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਵਾਨਰਾਃ ਸੋਢੁਂ ਤੇ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਬਰਛੇ ਦੀ ਚੋਟ ਵਜਰ ਦੀ ਕੁਟਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਬਾਂਦਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ।
ਪਤਤਾਂ ਹਰਿਵੀਰਾਣਾਂ ਰੂਪਾਣਿ ਪ੍ਰਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਵਜ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਗ੍ਰਕੂਟਾਨਾਂ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਪਤਤਾਮਿਵ
ਜਦ ਬਾਂਦਰ ਵੀਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।