ਸ ਕਾਞ੍ਚਨਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਕਿਰੀਟੇਨ ਵਿਰਾਜਤਾ। ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਬਭੌ ਮੇਰੁਃ ਪ੍ਰਭਾਭਿਰਿਵ ਭਾਸਯਨ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਕਿਰੀਟ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਰਾਜ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਵृਤੋ ਨੈਰ੍ऋਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਰ੍ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਮਰੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ।
ਹਯਮੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਃਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਕਨਕਭੂषਣਮ੍। ਮਨੋਜਵਂ ਮਹਾਕਾਯਮਾਰੁਰੋਹ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ
ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼, ਉਚੈਸ਼ਰਵਸ ਵਰਗਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਮੁਲ੍ਕਾਭਂ ਵਿਰਰਾਜ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਦਾਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗੁਹਃ ਸ਼ਿਖਿਗਤੋ ਯਥਾ
ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਚਮਕਿਆ, ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਗੁਹਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਃ ਸਮਾਦਾਯ ਪਰਿਘਂ ਹੇਮਭੂषਣਮ੍। ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਪੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿਡਮ੍ਬਯਨ੍
ਦੇਵਾਂਤਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਰਰਾਜ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਸਂਯੁਗੇ
ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਤੇ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋऽਮਰਾਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾ ਇਵ। ਤਾਨ੍ ਗਜੈਸ਼੍ਚ ਤੁਰਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਰਥੈਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬੁਦਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਨੂਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਵਰਾਯੁਧਾਃ। ਤੇ ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਮਹਾਂ ਆਤਮਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਿਰੀਟਿਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਾ ਗ੍ਰਹਾ ਦੀਪ੍ਤਾ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾ ਬਭੌ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਵਲਿਃ ਸਿਤਾ
ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਹਂਸਾਵਲਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰੇ। ਮਰਣਂ ਵਾਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਵਾ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਾਂ ਮਰਨਗੇ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣਗੇ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਵੀਰਾਃ ਸਂਜਗ੍ਮੁਃ ਸਂਯੁਗਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਜਗਰ੍ਜੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣੇਦੁਸ਼੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੱਜ ਕੇ, ਸਿੰਗਾ ਵਜਾ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਜਗृਹੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤਾਨਾਂ ਵੈ ਸਂਚਚਾਲੇਵ ਮੇਦਿਨੀ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲਿਆਂ ਤੇ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਫੋਟਿਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਤੇऽਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਦੀ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਸ਼ਿਲਾਨਗਮ੍। ਹਰਯੋऽਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਮ੍ਬਾਧਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਨਾਦਿਤਮ੍। ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮਹਾਯੁਧਮ੍
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੈਂਕੜੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਫੌਜ ਸੀ।
ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਰਵਿਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਮ੍। ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਮਾਯਾਤਂ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਯਤਮਹਾਸ਼ੈਲਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣੇਦੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪ੍ਰਤਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤ ਵਾਨਰਾਃ
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜੇ। ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਕृष੍ਟਰਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਨਾਮ੍। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਃ ਪਰਹਰ੍षਮੁਗ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਾ ਭੀਮਤਰਂ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ
ਫਿਰ, ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਵਿਚੇਰੁਰੁਦ੍ਯਤੈਃ ਸ਼ੈਲੈਰ੍ਨਗਾਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣੋ ਯਥਾ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਦਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਕੇਚਿਦੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਃ
ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦ੍ਰੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਸ੍ਕਨ੍ਧਾਨ੍ ਗृਹ੍ਯ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ ਘੋਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਾਨਰਸਂਕੁਲਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅਗਵੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਮੋਟੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਤੇ ਵਾਨਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇ ਪਾਦਪਸ਼ਿਲਾਸ਼ੈਲੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵृष੍ਟਿਮਨੂਪਮਾਮ੍। ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਹਰਯੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਮੀਂਹ ਵਰਗਾ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ।
ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵਾਨਰਾਃ। ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਾਸੁਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਤੇ ਵਾਨਰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਂਯੁਗੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕਵਚਾਭਰਣਾਵृਤਾਨ੍। ਕੇਚਿਦ੍ ਰਥਗਤਾਨ੍ ਵੀਰਾਨ੍ ਗਜਵਾਜਿਗਤਾਨਪਿ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਜੋ ਕਵਚ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਹਸਾऽऽਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਨ੍ਵਿਤਾਙ੍ਗਾਸ੍ਤੇ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਵਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ
ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਉੱਡ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਚੇਲੁਃ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚ ਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਬਿਭਿਦੁਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਾਸੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਗੱਡੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਜਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਿਪੁਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਤਤਃ ਸ਼ੈਲੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸृष੍ਟੈਰ੍ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉਥੇ ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨਾਵृਤਾ ਭੂਮਿਰਭਵਚ੍ਛੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਵਿਕੀਰ੍ਣੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰੈ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰਭਿਮਰ੍ਦਿਤੈਃ। ਆਸੀਦ੍ ਵਸੁਮਤੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਮਦਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਗਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੌਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਧਰਤੀ ਜੰਗੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਪੁਨਰਙ੍ਗੈਸ੍ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰਾਸਨ੍ਨਾ ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਬਾਂਦਰ, ਟੁੱਟੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ, ਅਜੋਕੇ ਜੰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ।