ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਵਣਂ ਲੋਕਰਾਵਣਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚੈਵ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਭਿਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ षਡੇਤੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸਭ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਛੇ ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚਾਤਿਕਾਯਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ। ਮਹੋਦਰਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੌ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਅਤਿਕਾਯ, ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰਾਂਤਕ, ਮਹੋਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਗਂ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਨਿਭਮ੍। ਐਰਾਵਤਕੁਲੇ ਜਾਤਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਸੁੰਦਰ, ਕਾਲੀ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹਾਥੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੂਣੀਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਲਂਕृਤਃ। ਰਰਾਜ ਗਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਵਿਤੇਵਾਸ੍ਤਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਅਤੇ ਤੀਰ-ਕੁੰਡੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ।
ਹਯੋਤ੍ਤਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਰਰਾਜ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਸਵਿਦ੍ਯੁਦੁਲ੍ਕਃ ਸਜ੍ਵਾਲਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਧਨੁਧਾਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕਿਰੀਟੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ। ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਤਿੰਨ ਕਿਰੀਟਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਹੋਣ।
ਅਤਿਕਾਯੋऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤਿਕਾਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸੁਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਨੁਕਰ੍षਂ ਸੁਕੂਬਰਮ੍। ਤੂਣੀਬਾਣਾਸਨੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਪਰਿਘਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਪਹੀਏ, ਪੱਕੀ ਜੋੜ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼, ਚੰਗਾ ਢੰਢ, ਤੇ ਤੀਰ-ਕੁੰਡੀ, ਬਾਣ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਕਾਞ੍ਚਨਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਕਿਰੀਟੇਨ ਵਿਰਾਜਤਾ। ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਬਭੌ ਮੇਰੁਃ ਪ੍ਰਭਾਭਿਰਿਵ ਭਾਸਯਨ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਕਿਰੀਟ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਰਾਜ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਵृਤੋ ਨੈਰ੍ऋਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਰ੍ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਮਰੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ।
ਹਯਮੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਃਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਕਨਕਭੂषਣਮ੍। ਮਨੋਜਵਂ ਮਹਾਕਾਯਮਾਰੁਰੋਹ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ
ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼, ਉਚੈਸ਼ਰਵਸ ਵਰਗਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਮੁਲ੍ਕਾਭਂ ਵਿਰਰਾਜ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਦਾਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗੁਹਃ ਸ਼ਿਖਿਗਤੋ ਯਥਾ
ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਚਮਕਿਆ, ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਗੁਹਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਃ ਸਮਾਦਾਯ ਪਰਿਘਂ ਹੇਮਭੂषਣਮ੍। ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਪੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿਡਮ੍ਬਯਨ੍
ਦੇਵਾਂਤਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਰਰਾਜ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਸਂਯੁਗੇ
ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਤੇ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋऽਮਰਾਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾ ਇਵ। ਤਾਨ੍ ਗਜੈਸ਼੍ਚ ਤੁਰਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਰਥੈਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬੁਦਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਨੂਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਵਰਾਯੁਧਾਃ। ਤੇ ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਮਹਾਂ ਆਤਮਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਿਰੀਟਿਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਾ ਗ੍ਰਹਾ ਦੀਪ੍ਤਾ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾ ਬਭੌ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਵਲਿਃ ਸਿਤਾ
ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਹਂਸਾਵਲਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰੇ। ਮਰਣਂ ਵਾਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਵਾ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਾਂ ਮਰਨਗੇ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣਗੇ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਵੀਰਾਃ ਸਂਜਗ੍ਮੁਃ ਸਂਯੁਗਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਜਗਰ੍ਜੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣੇਦੁਸ਼੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੱਜ ਕੇ, ਸਿੰਗਾ ਵਜਾ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਜਗृਹੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤਾਨਾਂ ਵੈ ਸਂਚਚਾਲੇਵ ਮੇਦਿਨੀ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲਿਆਂ ਤੇ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਫੋਟਿਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਤੇऽਭਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਦੀ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਸ਼ਿਲਾਨਗਮ੍। ਹਰਯੋऽਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਸਮ੍ਬਾਧਂ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਨਾਦਿਤਮ੍। ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮਹਾਯੁਧਮ੍
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸੈਂਕੜੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਫੌਜ ਸੀ।
ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਰਵਿਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਮ੍। ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਮਾਯਾਤਂ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਫੌਜ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਯਤਮਹਾਸ਼ੈਲਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣੇਦੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪ੍ਰਤਿਨਰ੍ਦਨ੍ਤ ਵਾਨਰਾਃ
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜੇ। ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਕृष੍ਟਰਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਨਾਮ੍। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਃ ਪਰਹਰ੍षਮੁਗ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਾ ਭੀਮਤਰਂ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ
ਫਿਰ, ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ।
ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਬਲਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਵਿਚੇਰੁਰੁਦ੍ਯਤੈਃ ਸ਼ੈਲੈਰ੍ਨਗਾਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣੋ ਯਥਾ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਦਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਕੇਚਿਦੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਦ੍ਰੁਮਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਃ
ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।