ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਨਰਕੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਯਥਾ। ਤਥਾਦ੍ਯ ਸ਼ਯਿਤਾ ਰਾਮੋ ਮਯਾ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਅੱਜ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ। ਅਤਿਕਾਯਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਭੂਵੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰਾਂਤਕ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤਿਕਾਇਆ ਜੰਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਮਹਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭਾਃ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੇ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਦਰ੍ਪਘ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਰਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਕੀਰ੍ਤਯਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਫੈਲੀ ਹੋਈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗੈਃ। ਸਰ੍ਵੇऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋ ਵੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਰਵਿਜ੍ਞਾਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਬ੍ਧਵਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਮਹਾ ਨਾਗਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ। ਉਹ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸਨ।
ਸ ਤੈਸ੍ਤਥਾ ਭਾਸ੍ਕਰਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸੈਃ ਸੁਤੈਰ੍ਵृਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਬਲਸ਼੍ਰਿਯਾਰ੍ਦਨੈਃ। ਰਰਾਜ ਰਾਜਾ ਮਘਵਾਨ੍ ਯਥਾਮਰੈ- ਰ੍ਵृਤੋ ਮਹਾਦਾਨਵਦਰ੍ਪਨਾਸ਼ਨੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮਹਾਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭੂषਣੈਃ। ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਭਿਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵੈ ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦੇ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਦ੍ਧੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਚ ਮਤ੍ਤਂ ਚ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਚਾਪਿ ਰਾਵਣਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਤੇ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਵਣਂ ਲੋਕਰਾਵਣਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚੈਵ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਭਿਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ षਡੇਤੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸਭ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਛੇ ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚਾਤਿਕਾਯਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ। ਮਹੋਦਰਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੌ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਃ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਅਤਿਕਾਯ, ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰਾਂਤਕ, ਮਹੋਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਗਂ ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਨਿਭਮ੍। ਐਰਾਵਤਕੁਲੇ ਜਾਤਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਸੁੰਦਰ, ਕਾਲੀ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹਾਥੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੂਣੀਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਲਂਕृਤਃ। ਰਰਾਜ ਗਜਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਵਿਤੇਵਾਸ੍ਤਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਅਤੇ ਤੀਰ-ਕੁੰਡੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ।
ਹਯੋਤ੍ਤਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਾਵਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਰਰਾਜ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਸਵਿਦ੍ਯੁਦੁਲ੍ਕਃ ਸਜ੍ਵਾਲਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਧਨੁਧਾਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕਿਰੀਟੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ। ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਤਿੰਨ ਕਿਰੀਟਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਹੋਣ।
ਅਤਿਕਾਯੋऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤਿਕਾਯ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸੁਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਨੁਕਰ੍षਂ ਸੁਕੂਬਰਮ੍। ਤੂਣੀਬਾਣਾਸਨੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਸਾਸਿਪਰਿਘਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਪਹੀਏ, ਪੱਕੀ ਜੋੜ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼, ਚੰਗਾ ਢੰਢ, ਤੇ ਤੀਰ-ਕੁੰਡੀ, ਬਾਣ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਕਾਞ੍ਚਨਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਕਿਰੀਟੇਨ ਵਿਰਾਜਤਾ। ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਬਭੌ ਮੇਰੁਃ ਪ੍ਰਭਾਭਿਰਿਵ ਭਾਸਯਨ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਕਿਰੀਟ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਵੇ।
ਸ ਰਰਾਜ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਜਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਵृਤੋ ਨੈਰ੍ऋਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਰ੍ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਮਰੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਨਿਸਾਚਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ।
ਹਯਮੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਃਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਕਨਕਭੂषਣਮ੍। ਮਨੋਜਵਂ ਮਹਾਕਾਯਮਾਰੁਰੋਹ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ
ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼, ਉਚੈਸ਼ਰਵਸ ਵਰਗਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਮੁਲ੍ਕਾਭਂ ਵਿਰਰਾਜ ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਦਾਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗੁਹਃ ਸ਼ਿਖਿਗਤੋ ਯਥਾ
ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਚਮਕਿਆ, ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਗੁਹਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੋਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਃ ਸਮਾਦਾਯ ਪਰਿਘਂ ਹੇਮਭੂषਣਮ੍। ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਪੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿਡਮ੍ਬਯਨ੍
ਦੇਵਾਂਤਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵਿਰਰਾਜ ਗਦਾਪਾਣਿਃ ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਸਂਯੁਗੇ
ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਤੇ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋऽਮਰਾਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾ ਇਵ। ਤਾਨ੍ ਗਜੈਸ਼੍ਚ ਤੁਰਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਰਥੈਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬੁਦਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਨੂਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਵਰਾਯੁਧਾਃ। ਤੇ ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਮਹਾਂ ਆਤਮਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਿਰੀਟਿਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਾ ਗ੍ਰਹਾ ਦੀਪ੍ਤਾ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾ ਬਭੌ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਵਲਿਃ ਸਿਤਾ
ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਹਂਸਾਵਲਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰੇ। ਮਰਣਂ ਵਾਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਵਾ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਾਂ ਮਰਨਗੇ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣਗੇ।